کتاب حصیر

کتاب حصیر (Cannisses, suivi de Far West) نوشته مارکوس مالت، داستان مردی را بازگو می‌کند که پس از مرگ تلخ همسرش بر اثر بیماری، درگیر سوگی سنگین و حسادتی وسواس‌گونه نسبت به خانواده‌ی خوشبخت روبه‌رویی می‌شود؛ وسواسی تاریک که کم‌کم مرز میان واقعیت و تباهی را محو می‌کند. مارال دیداری این رمان را ترجمه کرده و نشر چشمه آن را در قالب مجموعه‌ی «برج بابل» به انتشار رسانده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حصیر

کتاب حصیر رمانی کوتاه از مارکوس مالت، نویسنده‌ی فرانسوی است که در دسته‌ی رمان‌های هیجان‌انگیز روان‌شناختی و نوآر قرار می‌گیرد. این رمان با محوریت مردی نوشته شده است که همسر جوانش، نادین، را به‌تازگی بر اثر سرطان از دست داده و حالا باید به‌تنهایی دو پسر خردسالش را بزرگ کند. راوی در آپارتمانی زندگی می‌کند که درست روبه‌روی خانه‌ی یک خانواده‌ی سه‌نفره‌ی آرام و به‌ظاهر بی‌نقص قرار دارد. او از پشت حصیر تراس خود ساعت‌ها این همسایگان را زیر نظر می‌گیرد و کم‌کم این مقایسه‌ی مداوم به یک وسواس ذهنی جنون‌آمیز تبدیل می‌شود؛ این باور که خوشبختی آن خانه در واقع سهم و تقدیر او و همسر درگذشته‌اش بوده و اشتباهی به همسایگان رسیده است.

کتاب حصیر با نفوذ عمیق به لایه‌های پنهان ذهن راوی، تنهایی، ناتوانی در پذیرش فقدان و زوال تدریجی عقل را بازتاب می‌دهد. زاویه‌ی دید اول‌شخص و لحن اعترافی داستان فضایی پرتعلیق خلق کرده است که گام‌به‌گام خواننده را به درون یک فاجعه‌ی روان‌شناختی هدایت می‌کند. مارکوس مالت در این رمان به‌خوبی مرز باریک میان سوگواری طبیعی و دگرگونی روانی را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه انکار یک فقدان می‌تواند به خشونت و تباهی بینجامد.

خلاصه داستان حصیر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی داستان حصیر، پس از مرگ همسرش نادین، درگیر حس رهاشدگی و درماندگی شدید می‌شود. او با مقایسه‌ی دائمی زندگی فروپاشیده‌ی خود با خانواده‌ی خوشبخت روبه‌رو، به این فکر وسواسی می‌رسد که بدبختی آن‌ها به خاطر موقعیت و پلاک خانه بوده است. وقتی راوی کلید خانه‌ی روبه‌رو را مخفیانه برمی‌دارد، در غیاب زن همسایه پنهانی وارد آن‌جا می‌شود تا زمان ازدست‌رفته و حضور خیالی نادین را احیا کند. اما رویارویی ناگهانی او با زن همسایه زنجیره‌ای از اتفاقات دهشتناک را رقم می‌زند.

چرا باید کتاب حصیر را بخوانیم؟

خواندن کتاب حصیر به دلیل ویژگی‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• این کتاب تصویری تکان‌دهنده و موشکافانه از تبدیل سوگ حل‌نشده به روان‌پریشی و جنون وسواس فکری را نشان می‌دهد.
• این کتاب روایت پرکشش یک اثر روان‌شناختی مدرن فرانسوی را پیش چشم مخاطب می‌گذارد.
• این کتاب به خواننده کمک می‌کند با سازوکار انکار و فرافکنی گناه در ذهن انسان آشنا شود.
• این کتاب تنش درونی و بیرونی شخصیت اصلی را با پرداختی دقیق و ساختارمند تصویر می‌کند.

خواندن کتاب حصیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب حصیر به افراد زیر پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوآر و آثار روان‌شناختی مدرن اروپایی.
• کسانی که به داستان‌های متمرکز بر بحران‌های روحی، سوگ و دگرگونی‌های تاریک ذهن علاقه دارند.
• خوانندگانی که به دنبال داستان‌های کوتاه، پرکشش و دارای تعلیق داستانی هستند.

بخشی از کتاب حصیر

«زن اون زنده‌ست. سالمه، لااقل این‌طوری به نظر می‌رسه. خیلی هم زن قشنگیه، چشم‌وابرومشکیه، موهاش سر جاشه. بیش‌تر وقت‌ها شلوار می‌پوشید نه دامن، مثل نادین. دامن خیلی به‌ش می‌اومد، من هم به‌ش می‌گفتم، اما چه فایده، نمی‌خواست حرفم رو باور کنه، مثلاً انگار من می‌خواستم زشت به نظر برسه. اون همیشه به نظرم قشنگ بود، از همون اول آشنایی، از روز اول. همیشه هم این رو به‌ش می‌گفتم، تقریباً هر روز به‌ش می‌گفتم. واقعاً این‌طوری بود، اغراق نمی‌کنم، اما این رو هم باور نمی‌کرد. شاید هم این‌طوری وانمود می‌کرد تا باز هم به‌ش بگم. ممکنه.

اون هم لابد به زنش می‌گه، ولی زنش باز شلوار می‌پوشه. امروز صبح هم یه مشکیش رو پوشیده بود. سر ساعت هشت و ربع از خونه می‌رن بیرون. مرده خودش بچه رو می‌بره مدرسه و از اون طرف می‌ره سر کار، زنه تا دم ماشین همراه‌شون می‌ره، بچه رو می‌ذاره تو صندلیش، ماچش می‌کنه، بعد هم شوهرش رو می‌بوسه. می‌مونه و رفتن‌شون رو تماشا می‌کنه، بعد برمی‌گرده تو خونه. در رو که می‌بنده من و بچه‌ها می‌ریم بیرون. قبلاً بیش‌تر وقت‌ها همه با هم می‌رفتیم بیرون، جلوِ در چشم‌توچشم می‌شدیم، اما الآن ترجیح می‌دم با هم روبه‌رو نشیم. بچه‌شون هم‌سن دیلانه، با هم تو یه کلاسن. یکی دوبار طرف پیشنهاد کرده بود که پسرهای من رو هم با دختر خودش ببره مدرسه، اما من دوست داشتم خودم ببرم‌شون. به‌هرحال ساعتِ سر کار رفتن من هم بود. در کل خیلی دلم نمی‌خواد بسپرم‌شون دست غریبه‌ها، حتی همسایه‌ها. آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه چی پیش می‌آد. خب، اون هم قبول نکرد من دخترش رو برسونم. از دست همدیگه هم دلخور نشدیم. الآن هر کی بچهٔ خودش رو می‌رسونه. بعدش اون می‌ره سر کار و من هم برمی‌گردم خونه. اسم بچه‌شون یادم نیست. اگه نادین بود حتماً یادش می‌اومد. اسم همهٔ بچه‌های کلاس هوگو و دیلان رو بلد بود، حتی بیش‌تر فامیلی‌هاشون رو هم می‌دونست. همیشه خودش می‌رفت دنبال بچه‌ها، با مادرهاشون حرف می‌زد، همیشه در جریان همه‌چی بود؛ دورهمی‌های عصرونه، جشن تولدها. گاهی وقت‌ها، شنبه یا چهارشنبه، یکی از هم‌کلاسی‌هاشون می‌اومد خونه تا با هم بازی کنن. بچه‌ها خوشحال بودن.»