کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی

کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی نوشته فریبا وفی و رمانی درباره‌ی مهاجرت، خاطره و رابطه‌های پیچیده‌ی خانوادگی است که در رفت‌وآمد میان تبریز و برلین شکل گرفته است. نشر چشمه نسخه‌ی مکتوب رمان را منتشر کرده و رادیو گوشه نسخه‌ی صوتی آن را با گویندگی رویا جاویدنیا روانه‌ی بازار کتاب ایران کرده است. شنونده در این رمان صوتی با زنی همراه می‌شود که میان میدان الکساندرپلاتز و خیابان نهال تبریز، گذشته و حال خود را مرور می‌کند و با نگاه به آدم‌های زندگی‌اش به بازخوانی ترس‌ها، انتخاب‌ها و گسست‌ها می‌پردازد.

درباره کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی اثر فریبا وفی

کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی یک رمان ایرانی و داستان زنی است که در برلین میان ایستگاه‌های مترو، پارک‌ها و میدان الکساندرپلاتز، مدام به تبریز و خیابان نهال برمی‌گردد و آدم‌های زندگی‌ خود را از نو می‌نگرد. فریبا وفی در این رمان صوتی با تمرکز بر جزئیات از پلیس‌های میدان، قطار زرد، کافه‌های محله‌ی ترک‌ها و خانه‌ی باغ‌دار ایراندخت تا کوچه‌های تودرتوی تبریز، حمام محله، مطب دکتر همایون و مغازه‌ی رسول‌بقال، دو جهان را کنار هم می‌نشاند؛ جهانی که راوی در آن مهاجر است و جهانی که در آن دختر آقای صبا بوده است.

رمان صوتی آدم های زندگی قبلی همچون رشته‌ای از روایت‌ها و خاطره‌ها پیش می‌رود؛ از دفتر زندان و بازجویی، خانه‌ی مشتاق و جلسات شعر و سیاست تا قصه‌ی کودکی وحید، تلاش برای فروختن او به خانواده‌ای آلمانی و سپس قرارداد ازدواجی که بیشتر شبیه به بیانیه‌ی استقلال است. هر فصل از این کتاب صوتی بر محور یک موقعیت یا یک آدم می‌چرخد؛ ایراندخت با باغچه و قوانین سخت‌گیرانه‌اش، ناصر با حافظه‌ی دقیقش از خیابان نهال، زن اول پدر، شهلا، زری، دکترها، همسایه‌ها و بچه‌های محله، هریک تکه‌ای از گذشته را زنده می‌کنند.

کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی با رفت‌وبرگشت‌های زمانی نشان می‌دهد که گذشته چگونه در زندگی مهاجران به «زندگی قبلی» تبدیل می‌شود، اما همچنان بر انتخاب‌های امروزشان سایه می‌اندازد.

خلاصه داستان صوتی آدم های زندگی قبلی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

زن که برای مدتی به برلین رفته است، همزمان با تجربه‌ی شهر جدید، مدام به تبریز و خانواده‌ی پرجمعیتش برمی‌گردد. او در میدان‌ها، پارک‌ها و متروهای برلین احساس گمشدگی، آزادی و تنهایی را مزه‌مزه می‌کند و با یادآوری دفتر زندان، خانه‌ی مشتاق، جلسات شعر و سیاست و رابطه‌اش با وحید، گذشته‌ی سیاسی و عاطفی خود را مرور می‌کند. نگاه زن به آدم‌های زندگی قبلی‌اش [در ایران] موضوع اصلی رمان است؛ پدر عیاش و محترم محله، زن اول پدر، خواهرها و برادرها، همسایه‌ها، دکترها و دوستانی که هرکدام تصویری تازه از خودش را به او برمی‌گردانند. این رمان تلاشی است برای فهمیدن اینکه چطور آدم‌ها، شهرها و خاطره‌ها در ما می‌مانند و تعریفمان از خودمان را شکل می‌دهند.

چرا باید کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی را بشنویم؟

رمان صوتی آدم های زندگی قبلی فرصتی است برای همراه‌شدن با ذهنی که میان برلین و تبریز در رفت‌وآمد است و از خلال خاطره‌های خانوادگی، سیاسی و عاطفی‌اش تصویری از طبقه‌ی متوسط شهری ایران و تجربه‌ی مهاجرت می‌سازد. شنونده با شنیدن این کتاب امکان هم‌نشینی طولانی با یک راوی صریح، متزلزل و دقیق را پیدا می‌کند.

شنیدن کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان درباره‌ی خانواده‌های پرجمعیت ایرانی، تجربه‌ی مهاجرت و رابطه‌ی میان سیاست، عشق و زندگی روزمره علاقه‌مند هستند و دوست دارند از خلال جزئیات زندگی به پرسش‌هایی در باب هویت و گذشته بیندیشند.

درباره فریبا وفی

فریبا وفی، نویسنده‌ی ایرانی، در اول بهمن ۱۳۴۱ در تبریز چشم به جهان گشود. آوازه‌ی او به نگارش رمان‌های «پرنده‌ی من» و «رؤیای تبت» مربوط می‌شود؛ آثاری که افتخارات و جوایز معتبر ادبی گوناگونی را در ایران نصیب او ساختند. دغدغه‌ی بنیادین این نویسنده بر محور زنان و دنیای آنان می‌چرخد. آثار او ملموس، ژرف و درعین‌حال تلخ و شامل واقعیاتی از زیست و تجربه‌های زنان است.

آثار داستانی فریبا وفی به چندین زبان ازجمله روسی، سوئدی، عربی، ترکی، ژاپنی، انگلیسی و آلمانی برگردانده شده‌اند. نخستین اثر این نویسنده با عنوان «راحت شدی پدر» در سال ۱۳۶۷ در مجله‌ی آدینه انتشار یافت؛ سپس نخستین رمانش با نام «پرنده‌ی من» در سال ۱۳۸۱ روانه‌ی بازار کتاب شد و تحسین گسترده‌ی منتقدان و مخاطبان را برانگیخت.

در میان دیگر نوشته‌های فریبا وفی می‌توان به مجموعه‌ها و رمان‌های «در عمق صحنه» (۱۳۷۵)، «حتی وقتی می‌خندیم» (۱۳۷۸)، «ترلان» (۱۳۸۲)، «رازی در کوچه‌ها» (۱۳۸۶)، «در راه ویلا» (۱۳۸۷)، «ماه کامل می‌شود» (۱۳۸۹)، «همه‌ی افق» (۱۳۸۹)، «بعد از پایان» (۱۳۹۲)، «بی‌باد، بی‌پارو» (۱۳۹۵) و «روز دیگر شورا» (۱۳۹۸) اشاره کرد. این نویسنده با دیدگاهی موشکافانه و انسانی به دغدغه‌های زنان، منزلت والایی در ادبیات داستانی معاصر ایران به دست آورده است.

جوایز و افتخارات نویسنده

رمان «پرنده‌ی من» به قلم فریبا وفی عنوان بهترین رمان سال ۱۳۸۱ را از آن خود کرد. «رؤیای تبت»، دومین اثر بلند او، در سال ۱۳۸۴ جایزه‌ی بهترین رمان در ششمین دوره‌ی جایزه‌ی هوشنگ گلشیری را برای نویسنده به ارمغان آورد. افزون بر این فریبا وفی در سومین دوره‌ی جایزه‌ی هوشنگ گلشیری (۱۳۸۲) و دومین دوره‌ی جایزه‌ی یلدا (۱۳۸۲) به مقام برگزیده دست یافت. بنیاد مهرگان ادب و جایزه‌ی ادبی اصفهان (۱۳۸۲) تلاش‌های او را مورد قدردانی قرار داد.

درباره رویا جاویدنیا

رویا جاویدنیا، بازیگر ایرانی، در ۱۰ مرداد ۱۳۴۴ در تهران به دنیا آمد و فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۸۴ آغاز کرد. او فارغ‌التحصیل کارشناسی هنرهای تجسمی با گرایش سفال‌گری است و فعالیتش در سینما را با فیلم «عصر جمعه» و در تلویزیون با مجموعه‌ی «وضعیت سفید» آغاز کرد. جاویدنیا با بازی در سریال‌های «سایه‌بان» و «دل‌دار» به شهرت رسید. از آثار شناخته‌شده‌ی او می‌توان به فیلم‌های «گس»، «علفزار» و «تابستان همان سال» و مجموعه‌های «پوست شیر» و «آکتور» اشاره کرد. فیلم «گس» با بازی او در جشنواره‌ی رم (۲۰۱۳) جایزه‌ی بهترین مجموعه‌ی بازیگران را دریافت کرد. همچنین رویا جاویدنیا برای بازی در فیلم «تابستان همان سال» نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مکمل زن در چهل‌ودومین جشنواره‌ی فیلم فجر شد.

بخشی از کتاب صوتی آدم های زندگی قبلی

«ایستادن، نشستن، قدم زدن، فکر کردن در الکساندرپلاتز را دوست دارم. شاید چون بزرگ است یا چون شلوغ و زنده است. مثل کلیساها و کاتدرال‌ها و قصرهای بزرگ نیست که با عظمت و شکوهش مرعوبم کند؛ این یکی فقط کمی ریزم می‌کند و کاری می‌کند که چند لحظه خودم را ببینم؛ تمامِ خودم را؛ از دور؛ با فاصله.

لب حوضچه می‌نشینم و بی‌اختیار اشکم سرازیر می‌شود؛ بدون بهانه، بدون دلیل. آدم‌ها از مقابلم رد می‌شوند. به خاطر گریهٔ من یک لحظه هم نمی‌ایستند. اصلاً نگاهم نمی‌کنند. تصویر یک زن گریان صحنهٔ جالبی نیست لابد؛ نه کنجکاوند، نه علاقه‌مند، نه هم‌دل. هیچ ربطی به آن‌ها ندارم. بی‌تفاوتیِ آن‌ها احساس تنهایی‌ام را عمیق‌تر و واقعی‌تر می‌کند. یک جورهایی حتی محق‌ترم می‌کند به این تنهایی.»