با کد تخفیف OFF30 اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۳۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.

کتاب شرق غرب

نویسنده:میروسلاو پنکوف

مترجم:محمدحسین واقف

انتشارات:انتشارات روزنه

دسته‌بندی:

امتیاز

۴.۹از ۹ رأیخواندن نظرات

۴٫۹

(۹)

خواندن نظرات

معرفی کتاب شرق غرب

«شرقِ غرب (کشوری به روایت قصه‌ها)» مجموعه ۷ داستان از میروسلاو پِنکوف، نویسنده بلغار و برنده جایزه پن/ اُهنری و جایزه داستان کوتاه بی.بی.سی (۲۰۱۲) است. این داستان‌ها، روایت‌هایی از حال و گذشته بلغارستانند. داستان‌هایی از جنگ‌های آزادسازی کشور از دست عثمانی، جنگ‌های بالکان، استبداد و سقوط کمونیسم و امروز بلغارستان. در این اثر، تاریخ یک کشور از لابه‌لای زندگی افراد روایت می‌شود و تصویری یکپارچه از حال و گذشته بلغارستان به خواننده می‌دهد: «سال ۱۹۴۴ بود. پدربزرگ اواسط دههٔ بیست عمرش بود. صورتش خشن اما زیبا بود. دماغش تیز بود. چشمانش با برقِ چیزی نو و عظیم می‌درخشید که می‌خواست دنیا را عمیقاً دگرگون کند. او فقیر بود. اغلب به من می‌گفت «صبحانه نان و سیب ترش می‌خوردم. ناهار نان و سیب ترش. و شام فقط سیب ترش، چون وقت شام، نان تمام شده بود.»برای همین وقتی کمونیست‌ها به روستایشان آمدند تا غذا بدزدند، به آن‌ها پیوست». پنکوف در این اثر با نثری غنی و روایتی دلنشین، شخصیت‌هایی فراموش‌نشدنی خلق کرده است تا روایت‌گر تاریخ و آدم‌هایش باشند.

نظرات کاربران

Siavash Nasseri

۱۳۹۹/۰۲/۱۰

این کتاب عالیه. ایده‌ها فوق‌العاده‌ست! همراه‌کننده و جذاب!

3tlite

۱۳۹۷/۰۸/۲۰

فعلا فقط داستان اول رو خوندم، اما تا اینجا عالی بوده.

این جانب فرهاد !

۱۴۰۰/۱۱/۱۱

از این نویسنده داستانی را در مجموعه ی "خریدن لنین" خوانده ام. بسیار تاثیر گذار بود. اما در باره ی این کتاب... انگار که : "در آستانه ی آیینه چنان در خویشتن نظر کنیم که به وحشت از بلند فریادوار گداری به اعماق

- بیشتر

بریده‌هایی از کتاب

ما در شرف پایانیم. و من نمی‌خواهم تمام شوم. می‌خواهم تا ابد زندگی کنم. دوباره با تن و ذهن مردی جوان ـ و نه تن و ذهن خودم ـ به دنیا بیایم. می‌خواهم دوباره همچون کسی زندگی کنم که هیچ خاطره‌ای از من ندارد. می‌خواهم آن مرد دیگر باشم.

نازنین بنایی

نه کمکی از دستم برمی‌آید، نه یک کلمه توصیهٔ معقول دارم. صبر داشته باش جنگجو. اوضاعت درست می‌شود. کلمات چندان معنا نمی‌دهند و من برای هر کاری زیادی خسته‌ام.

نازنین بنایی

گاهی فکر می‌کنم اوضاع نمی‌تواند از اینی که هست بدتر شود. قطعاً ما تا جایی که می‌شود غرق شده‌ایم. حتماً باید از کف بکَنیم، پا بزنیم و بالا بیاییم و از این باتلاق بیرون بزنیم.

نازنین بنایی

گوش کن رادو، یه لنگه کفش بدون قصهٔ مناسب هیچی نیست، کمتر از یه تیکه گهه. اما بگو این کفشیه که خروشچف باهاش لگد زده به اون میز و قیمتش یهو می‌شه ده هزارتا. پنج تا از اونا فروختم و دو تاشون کتونی بودن. حتی گه هم اگه قصهٔ خوبی داشته باشه مهم می‌شه.

نازنین بنایی

کلمات بر قلبم چون تلی از سنگ شدند و فکر کردم چه بسیار می‌خواستم مثل این رود باشم که خاطره‌ای ندارد و چه اندک مانند زمین که هرگز نمی‌تواند فراموش کند.

نازنین بنایی

می‌خندم و بعد معذرت‌خواهی می‌کنم. چیزی که از سیاست‌مدارهایمان یاد گرفته‌ام این است که شما می‌توانید هر چیزی بگویید یا تقریباً هر کاری کنید مشروط بر اینکه بعدش عذرخواهی کنید. یا چنان که اغلب اتفاق می‌افتد، پیشاپیش.

نازنین بنایی

دوباره شب است. می‌تواند دیروز باشد یا فردا. شبی از چهار سال پیش. همه‌شان یکی هستند.

mojtaba.bp

دوقلوها را فرستاد تا دو گوسفند را بدوشند، بعد یک ظرف مسی شیر جلوی من و یکی هم جلوی برادرم گذاشت. هر کدام که ظرفش را زودتر بخورد در خانه می‌ماند و خانه را اداره می‌کند. آن یکی به جنگ می‌رود. چنان شیر را خوردم که هرگز بعد از آن تکرار نشد. منفجر شدم. سر کشیدم. بلعیدمش. وقتی تمامش کردم، برادرم را دیدم که لبش تازه به ظرف خودش رسیده بود.

mojtaba.bp

پدرم می‌گفت «ناله رو بس کن دماغ، تو فرمون رو نگرفتی. تو گلوی زندگی رو گرفتی. پس خودت رو جمع و جور کن و این حرومزاده رو خفه‌کن، چون این حرومزاده می‌دونه چطوری تو رو خفه کنه.»

نازنین بنایی

و آنجا، کنار صلیب اولین بوسهٔ واقعی‌مان رخ داد. حس لذت داشتم؟ یا حزن؟ او را چنان تنگ در بر گرفتن و چشیدن نفسش، لب‌هایش، کشیدن انگشتی به گردنش، شانه‌اش، پشتش. گذاشتن کف دستم روی سینه‌هایش و دانستن اینکه این کار را کسی دیگر به زور کرده و من خفه شده بودم و تماشا می‌کردم. مهتاب صورتش را نقره‌ای کرده بود، از موهایش آب تیره می‌چکید. گفت «من رو دوست داری؟» گفتم «آره، خیلی، کاش هیچ وقت مجبور نبودیم این آب رو ترک کنیم.» گفت «احمق، آدم‌ها نمی‌تونن تو رودخونه زندگی کنن.»

نازنین بنایی

دستنوشته ها نمی سوزند