کتاب سمت روشن زندگی

کتاب سمت روشن زندگی (مجموعه داستان کوتاه) نوشته مصطفی مستور مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که از زاویه‌ی دید شخصیت‌های مختلف به رابطه‌ها، فقدان، ترس، عشق و زیستن در جهان امروز نگاه کرده‌اند. در این کتاب با دختر خلبان، زن روستایی گیلانی، دختر جوان تهرانی، زنی خانه‌دار در منیریه‌ی تهران و چندین شخصیت دیگر همراه می‌شویم که هرکدام روایت خود را از رنج‌ها و امیدهایشان دارند. نشر چشمه این کتاب را منتشر کرده است (چاپ دوم تا پنجم، هفتم و دهم: ۱۴۰۴). نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سمت روشن زندگی اثر مصطفی مستور

کتاب سمت روشن زندگی به قلم مصطفی مستور، نویسنده‌ی کتاب «روی ماه خداوند را ببوس»، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که با نام شخصیت‌های گوناگون آغاز می‌شوند؛ مثل «آزاده»، «صدیقه»، «طوبا»، «نادیا»، «آیدا» و «فریبا». هر داستان بخشی از زندگی و ذهنیت این شخصیت‌ها را در دوره‌های مختلف زمانی روایت کرده است. در بسیاری از داستان‌ها زمان در طول سال‌ها حرکت می‌کند و خواننده با چند مقطع مهم از زندگی شخصیت روبه‌رو می‌شود. هر داستان جهان و لحن خودش را دارد، اما در مجموع تصویری پیوسته از رنج، عشق، خشونت و امید در زندگی زنان و مردان معاصر ترسیم شده است.

خلاصه کتاب سمت روشن زندگی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از برخی داستان‌ها را فاش می‌کند!

داستان کوتاه «آزاده» کودکی این شخصیت در پایگاه هشتم شکاری را تا بزرگسالی، عشق افراطی‌اش به پدر خلبان و مواجهه با مرگ او ثبت کرده است. در داستان کوتاه «صدیقه» زنی روستایی با زبانی ساده از شوهر شهید، پسر مهاجر و تنهایی‌اش می‌گوید. داستان کوتاه «طوبا» از خلال بازجویی‌ها و اعترافات، قتل دختری ۱۷ساله به‌دست شوهرش را آشکار می‌کند و تضاد میان عشق ادعایی و خشونت واقعی را نشان می‌دهد. داستان کوتاه «نادیا» تجربه‌ی قدم‌زدن شبانه‌ی یک زن در خیابان میردامادِ تهران و ۱۲۲ مزاحمت خیابانی را ثبت کرده است. داستان کوتاه «آیدا» شبی برفی، گربه‌ای باردار و دو بچه‌گربه را کنار کار جنسی و تماس‌های مکرر می‌گذارد و داستان‌های کوتاه «فریبا» و «حمیرا» به زندگی زنانی می‌پردازند که میان نقش‌های تحمیلی و خواسته‌های شخصی‌شان گیر کرده‌اند.

چرا باید کتاب سمت روشن زندگی را بخوانیم؟

مجموعه داستان کوتاه سمت روشن زندگی با کنار هم گذاشتن چندین اثر، تصویری چندوجهی از زندگی زنان و مردان در شهر و روستا، در جنگ و صلح و در لایه‌های پنهان خانه‌ها و خیابان‌ها ارائه کرده است. خواننده‌ی این کتاب می‌تواند از خلال زبان‌ها و فرم‌های متنوع این آثار با تجربه‌های عاطفی، خشونت‌های روزمره، رؤیاها و شکست‌های شخصیت‌ها روبه‌رو شود و نسبت تازه‌ای با مفاهیمی مثل عشق، امنیت، خانواده و آزادی پیدا کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

سمت روشن زندگی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان کوتاه فارسی با موضوع تجربه‌های زنانه و روابط خانوادگی علاقه‌مند هستند. همچنین این مجموعه داستان برای خوانندگانی که دوست دارند از خلال آثار داستانی با لایه‌های پنهان خشونت، سوگ، مهاجرت و میل به رهایی روبه‌رو شوند، مناسب است.

درباره مصطفی مستور

مصطفی مستور، نویسنده‌ی معاصر ایرانی، در سال ۱۳۴۳ در اهواز متولد شد. او از داستان‌نویسان صاحب سبک ادبیات معاصر ایران به شمار می‌آید و در آثار داستانی خود توجه ویژه‌ای به شخصیت‌پردازی نشان داده است؛ به‌گونه‌ای که توانسته است شخصیت‌هایی ماندگار و تأثیرگذار خلق کند. او علاوه‌بر نویسندگی در زمینه‌ی پژوهش و ترجمه نیز فعالیت داشته است. در سال ۱۳۶۷ مدرک کارشناسی مهندسی عمران را از دانشگاه شهید چمران اهواز دریافت کرد و سپس تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی‌ارشد رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی در همان دانشگاه ادامه داد.

مستور نخستین داستان خود را در سال ۱۳۶۹ به نگارش درآورد و همان سال آن را در مجله‌ی کیان منتشر کرد. نخستین کتاب او در سال ۱۳۷۷ با عنوان «عشق روی پیاده‌رو» منتشر شد؛ مجموعه‌ای که ۱۲ داستان کوتاه را در بر می‌گیرد. از میان دیگر آثار مصطفی مستور می‌توان اشاره کرد به کتاب‌های «روی ماه خداوند را ببوس»، «معسومیت»، «زیر نور کم»، «عشق و چیزهای دیگر» و «من دانای کل هستم». همچنین نمایشنامه‌ی «فرضیه‌ی زمین مسطح» در فهرست آثار منتشرشده‌ی این نویسنده قرار دارد.

جوایز و افتخارات نویسنده

مصطفی مستور برای رمان «روی ماه خداوند را ببوس» عنوان برگزیده‌ی بهترین رمان جشنواره‌ی قلم زرین در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ را به دست آورد. همچنین رمان «استخوان خوک و دست‌های جذامی» به قلم او در سال ۱۳۸۲ به‌عنوان بهترین رمان جایزه‌ی ادبی اصفهان انتخاب شد. مصطفی مستور موفق به دریافت لوح تقدیر نخستین مسابقه‌ی داستان‌نویسی صادق هدایت نیز شده است.

بخشی از کتاب سمت روشن زندگی

«شالی

طبیعت، طبیعت، طبیعت! چرا طبیعت هوای ما را ندارد

ماه اول

۱

شالی حس کرد چیزی شبیه توده‌ای نرم و لزج گلوله‌ می‌‌‌شود و تا گلویش بالا می‌آید اما همین که او خودش را می‌رساند به روشویی حمام و چندبار عق می‌زند، تودهٔ نرم برمی‌گردد توی معده و آرام می‌شود. کمی بعد باز انگار چیزی در شکمش ‌‌آشوب می‌شد و چنگ ‌می‌زد به دل‌وروده‌اش. این وضعیت از اوایل شب تا نیمه‌های شب سه‌بار تکرار شد. بار سوم شوهرش بیدار شد و در هوای نیمه‌تاریک اتاق به زن که به درگاه اتاق تکیه داده بود نگاه کرد. گفت: «حالت خوبه، عزیزم؟» و بلافاصله رو به دیوار غلت زد. زن با عجله برگشت توی حمام و پیشانی‌اش را گذاشت روی شیر روشویی. چندبار دیگر عق زد اما چیزی بالا نیاورد. چند نفس عمیق کشید و با این کار چند قطره آب تلخ از دهانش افتاد کف روشویی. دقیقه‌ای همان‌طور بی‌حرکت ایستاد و بعد صورتش را زیر شیر آب گرفت و برگشت توی رخت‌خواب. در تاریکی اتاق مدتی به دیوار مقابلش نگاه کرد. به نظرش این‌طور رسید که دیوار پر از خطوط کج‌و‌کولهٔ محوی است که آرام‌آرام روی هم می‌غلتند و اشکال مبهمی می‌سازند. در نگاه زن، یکی از شکل‌ها شبیه حفرهٔ عمیقی بود که از چند دایرهٔ هم‌مرکز تشکیل شده بود و انگار تا آن‌سوی دیوار راه داشت. شالی بی‌اختیار دستش را دراز کرد و انگشتش را برد سمت مرکز حفرهٔ سیاه. همان لحظه بود که حس کرد انگار تودهٔ لزج توی شکمش ترکید و ذراتش پخش شد لای دل‌وروده‌اش. به‌سرعت از تخت پایین آمد و دوید سمت حمام. دل‌آشوبه‌ مثل موجی توی شکمش می‌رفت و می‌آمد و زن با هر نوسان موج، بی‌آن‌که چیزی بالا بیاورد، عق می‌زد توی روشویی. حس کرد این‌بار به‌ جای تودهٔ نرم و لزج این خود معده و روده‌هایش است که در یورش‌هایی بی‌وقفه تا گلویش بالا می‌آیند و باز پایین می‌روند.»