کتاب سمت روشن زندگی

کتاب سمت روشن زندگی نوشته‌ی مصطفی مستور مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که هرکدام از زاویه‌ی دید شخصیت‌های مختلف به رابطه‌ها، فقدان، ترس، عشق و زیستن در جهان امروز نگاه کرده است. در این کتاب با دختر خلبان، زن روستایی گیلانی، دختر جوان تهرانی، زنی خانه‌دار در منیریه و چند زن و مرد دیگر همراه می‌شویم که هرکدام روایت خود را از رنج‌ها و امیدهایشان دارند. نشر چشمه آن را منتشر کرده است و متن حاضر نسخه‌ای است که برای انتشار الکترونیکی آماده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سمت روشن زندگی

کتاب سمت روشن زندگی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه مصطفی مستور است که در آن چند روایت مستقل اما هم‌خانواده کنار هم قرار گرفته‌اند. هر داستان با نام یک شخصیت آغاز می‌شود؛ مثل «آزاده»، «صدیقه»، «طوبا»، «نادیا»، «آیدا» و «فریبا» و هریک بخشی از زندگی و ذهنیت این شخصیت‌ها را در دوره‌های مختلف زمانی روایت کرده است. در بسیاری از داستان‌ها، زمان در طول سال‌ها حرکت می‌کند و خواننده با چند مقطع مهم از زندگی شخصیت روبه‌رو می‌شود. در کتاب سمت روشن زندگی داستان «آزاده» دفترچه‌ی خاطرات دختری شش‌ساله تا بزرگسالی است که پدر خلبانش را در جنگ و بعدتر در صلح دنبال می‌کند و رابطه‌ی عاطفی عمیق او با پدرش را نشان می‌دهد. در داستان «صدیقه» صدای زنی روستایی از چوبر گیلان شنیده می‌شود که از شوهر شهیدش، پسر مهاجرش و سنگینی دلتنگی حرف زده است. داستان «طوبا» پرونده‌ی بازجویی و اعترافات یک قتل خانوادگی در جلال‌آباد است که از زبان پدر، خواهر، پدرشوهر، دوست و در نهایت قاتل روایت شده است. کتاب سمت روشن زندگی در ادامه با داستان «نادیا» به تهران امروز می‌آید؛ جایی که یک قدم‌زدن شبانه در میرداماد به تجربه‌ای تلخ از مزاحمت‌های خیابانی تبدیل می‌شود. در «آیدا» شبی برفی و تصادف با یک گربه‌ی باردار، زندگی زنی را که در شبکه‌ای از تماس‌ها و «مشتری»ها گرفتار است به سمت تصمیمی تازه می‌برد. در «فریبا» و «حمیرا» نیز زندگی روزمره، نقش‌های خانوادگی، دیوارهای نامرئی اطراف زنان و میل به سفر و تغییر، در مرکز روایت قرار گرفته است. هر داستان جهان و لحن خودش را دارد اما در مجموع تصویری پیوسته از رنج، عشق، خشونت و امید در زندگی زنان و مردان معاصر ترسیم کرده است.

خلاصه داستان سمت روشن زندگی

در کتاب سمت روشن زندگی هر داستان بر محور یک شخصیت شکل گرفته است و دغدغه‌ی اصلی آن‌ها نشان‌دادن لحظه‌هایی است که زندگی زیر فشار جنگ، فقر، ساختارهای خانوادگی یا کلیشه‌های جنسیتی تغییر می‌کند. «آزاده» از کودکی در پایگاه هشتم شکاری تا بزرگسالی، عشق افراطی‌اش به پدر خلبان و مواجهه با مرگ او را ثبت کرده است؛ دفترچه‌ای که در آن جنگ، هواپیماها، بوی عطر و نان تست‌شده با سوگ گره می‌خورد. در «صدیقه» زنی روستایی با زبانی ساده و پرجزئیات از شوهر شهید، پسر مهاجر و تنهایی‌اش می‌گوید. «طوبا» از خلال بازجویی‌ها و اعترافات، قتل دختری هفده‌ساله به دست شوهرش را باز می‌کند و تضاد میان عشق ادعایی و خشونت واقعی را نشان می‌دهد. «نادیا» تجربه‌ی قدم‌زدن شبانه‌ی یک زن در میرداماد و ۱۲۲ مزاحمت خیابانی را ثبت کرده است. «آیدا» شبی برفی، یک گربه‌ی باردار و دو بچه‌گربه را کنار کار جنسی و تماس‌های مکرر می‌گذارد و «فریبا» و «حمیرا» به زندگی زنانی می‌پردازند که میان نقش‌های تحمیلی و خواسته‌های شخصی‌شان گیر کرده‌اند.

چرا باید کتاب سمت روشن زندگی را بخوانیم؟

کتاب سمت روشن زندگی با کنار هم گذاشتن چند روایت متفاوت، تصویری چندوجهی از زندگی زنان و مردان در شهر و روستا، در جنگ و صلح، و در لایه‌های پنهان خانه‌ها و خیابان‌ها ساخته است. خواننده می‌تواند از خلال زبان‌ها و فرم‌های متنوع، با تجربه‌های عاطفی، خشونت‌های روزمره، رؤیاها و شکست‌های شخصیت‌ها روبه‌رو شود و نسبت تازه‌ای با مفاهیمی مثل عشق، امنیت، خانواده و آزادی پیدا کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب سمت روشن زندگی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شخصیت‌محور، روایت‌های معاصر شهری و روستایی و پرداختن به تجربه‌های زنانه و روابط خانوادگی علاقه‌مندند. همچنین به خوانندگانی که دوست دارند از خلال داستان، با لایه‌های پنهان خشونت، سوگ، مهاجرت و میل به رهایی روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب سمت روشن زندگی

«سه‌شنبه، نوزدهم خرداد‌ماه ۱۳۶۶ دیشب قبل خواب فکر کردم بزرگ شده‌ام و عروسی کرده‌ام. شوهرم خلبان است و هر روز صبح می‌رود جنگ و شب برمی‌گردد خانه. تا برگردد خانه من همهٔ اتاق‌ها را جارو می‌کنم، لباس‌هایش را می‌شویم و می‌اندازم روی بند. پیراهن‌هایش را اتو می‌زنم. بعد برای شام خورش کرفس می‌پزم که شوهرم دوست دارد. بعد لباس‌های خوشگلم را می‌پوشم و جلوِ آینه صورتم را آرایش می‌کنم و منتظر می‌مانم تا شوهرم برگردد خانه. صبح از مامانم پرسیدم خورش کرفس را چه‌طور درست می‌کنند؟ گفت بلد نیست و تا حالا هم درست نکرده چون بابام خورش کرفس دوست ندارد. ‌ شنبه، هفدهم بهمن‌ماه ۱۳۶۶ دیشب خواب دیدم من و سیاوش زیر درخت سنجدی دراز کشیده‌ایم و سیاوش روی شکمم یک عالم گل بنفشه ریخته است. توی خواب یواش نفس می‌کشیدم تا گل‌ها نریزند روی زمین. دوچرخه‌های‌مان زیر سایهٔ درخت روی چمن افتاده بودند. پایگاه مثل همیشه ساکت بود و فقط گاهی هواپیمایی می‌نشست یا پرواز می‌کرد. سیاوش گفت: «اون‌جا رو نگاه کن!» و با انگشت به آسمان اشاره کرد. هواپیمایی توی آسمان بود که اول به اندازهٔ یک نقطه بود اما بعد که به ما نزدیک و نزدیک‌تر شد، بزرگ و بزرگ‌تر شد. آن‌قدر نزدیک شد که می‌توانستیم داخل کابینش را هم ببینیم. بابام جلو نشسته بود و عمو اردشیر عقب. بعد هواپیما بالای سرمان ایستاد. آن‌قدر نزدیک شده بود که دست سیاوش به‌اش می‌رسید. سیاوش گفت: «بریم باهاشون؟» با غصه گفتم: «گل‌هام چی می‌شه؟» و سیاوش فورا با گل‌ها حلقه‌ای درست کرد و آن را انداخت گردنم. بعد با یک دست چرخ هواپیما را گرفت و دست دیگرش را به سمت من دراز کرد. من دست سیاوش را گرفتم و هواپیما پرواز کرد. آن‌قدر تند می‌رفت که هر دو از ترس جیغ می‌کشیدیم. همین‌طور که بالا می‌رفتیم برگشتم و به زمین نگاه کردم. دوچرخه‌هامان زیر درخت سنجد کنار هم ولو شده بودند و با خنده برای ما دست تکان می‌دادند.»