کتاب سمت روشن زندگی

یه جا خوندم که در نهایت همیشه این عشقه که پیروزه و اگه در جنگی پیروز نشدیم لابد به اندازهٔ کافی عاشق نبوده‌یم…

رو می‌شناختی؟ بله، آقا. از بچگی با هم

من به هزار دلیل نمی‌تونم اون فحش رو این‌جا تکرار کنم اما خوب یادمه فحش رو که داد فورا یاد شادی افتادم. از اون فحش‌هایی بود که فقط به زن‌ها می‌دن. یه‌بار شادی به‌م گفته بود که طبق آمار اون نود و سه درصد فحش‌های ناموسی به زن‌ها برمی‌گرده. گفت این آمار رو خودش براساس هفتاد و پنج فحش خالص ناموسی به دست آورده. شادی گفت حتی وقتی زن‌ها می‌خوان به مرد یا زن دیگه‌ای فحش بدن، اغلب خودشون هم از فحش‌های ناموسی زنونه استفاده می‌کنند.

به لطف ماه توی آسمون موفق شدم دو پسرک شونزده هفده‌ساله، سه جوون بالای سی سال و یک مرد بالای شصت سال رو به‌وضوح تشخیص بدم. سه مورد از ماشین پیاده شدند و کنارم قدم زدند و البته خوشبختانه هیچ‌کدوم به درگیری منجر نشد. گاهی، در فاصلهٔ توقف یکی از آهنگ‌ها و شروع آهنگ بعدی، صدا‌شون رو می‌شنیدم. همه با عزیزم و خوشگلم شروع و با فحش و توهین تموم می‌شدند. صداهاشون صداهای آدم‌های معمولی بود. از اون صداهایی که هر روز توی تاکسی یا آرایشگاه یا سوپرمارکت سر کوچه‌مون می‌شنیدم. چندتا از اون‌ها به‌راحتی می‌تونستند دوست‌هام یا بستگانم باشند