کتاب آلبر کامو

عامل بزرگ در رشد و تحول فکری و عاطفی کامو، زندگی در شرایط استعماری الجزایر پیش از استقلال و رابطهٔ وی با سنت عقلی فرانسه بوده‌است.

«حتی اسم عدالت هم مرا به‌خشم عجیبی می‌آورد.»

هیچ چیز، هیچ چیز کوچکترین اهمیتی نداشت و من بخوبی می‌دانستم چرا نداشت. او هم می‌دانست. در سراسر این زندگی بیهوده که بسرآورده‌بودم، همیشه نسیمی مجهول از افق آینده‌ام، از میان سالهایی که هنوز نیامده‌بود، به‌سویم وزیده‌بود. در سالهای زندگی‌ام هم که به‌همان اندازه از واقعیت بی‌بهره بود، این نسیم در سر راهش هر آنچه به‌من عرضه می‌شد با خاک یکسان کرده‌بود. مرگ دیگران یا عشق یک مادر یا خدای این کشیش به‌حال من چه تفاوت می‌کرد ___ یا راهی که کسی در زندگی پیش می‌گرفت و سرنوشتی که انتخاب می‌کرد؟

عدالت هر شب همبستر من است.»

نتیجه اینکه همه می‌میرند. یکی زودتر و یکی دیرتر ___ باید حوصله داشت.

نتیجه اینکه همه می‌میرند. یکی زودتر و یکی دیرتر ___ باید حوصله داشت.

کامو به‌نسلی که هیچ دلیلی برای امید نمی‌دید امیدی بدون دلیل عرضه کرد.

بار دیگر سنگرهای آزادی بپاخاسته‌اند و بار دیگر باید عدالت را به‌بهای خون مردم خرید.

خود را آزاد می‌پنداشتند، اما تا بلا وجوددارد هیچ کس آزاد نخواهدبود.

هیچ چیز بی‌جلوه‌تر، و نامهیج‌تر از یک بلا نیست. بدبختیهای بزرگ درست به‌سبب زمانی که می‌پایند یکنواختند.