کتاب آخرین پرواز

کتاب آخرین پرواز نوشتۀ جولی کلارک و ترجمۀ پریا خوارزمی است. این کتاب را نشر نون در سال ۱۴۰۲ منتشر کرده است. کتاب آخرین پرواز داستان دو زن غریبه است. هر دو تنها، هر دو ترسیده هستند و این کتاب داستان یک تصمیم دردناک است که تا ابد مسیر زندگی هر دو را تغییر می‌دهد.

درباره کتاب آخرین پرواز

رمان آخرین پرواز نوشتۀ جولی کلارک روایتی متناوب بین دو زن است. ماجراهای کلر در زمان حال اتفاق می‌افتد و فصل‌های مربوط به ایوا در زمان گذشته.

کلر پس از سال‌ها زندگی مشترک تصمیم می‌گیرد خودش را از زیر ظلم شوهرش نجات دهد. او هنگام فرار در فرودگاه، زنی به نام ایوا را ملاقات می‌کند. زنی که مانند او در حال فرار است. دو زن بلیت‌هایشان را باهم عوض می‌کنند، کلر با پرواز اوا به اوکلند می‌رود و اوا به‌عنوان کلر به پورتوریکو سفر می‌کند. آنها بر این باورند که این جابه‌جایی به هر یک از آنها شروعی را می‌دهد که برای شروع دوباره در جایی دور نیاز دارند.

کتاب آخرین پرواز هر چیزی را که در یک کتاب می‌خواهید دارد: داستان تعلیقی جذاب؛ شخصیت‌های فراموش‌نشدنی و پایانی تکان‌دهنده و غافلگیرکننده که تا مدت‌ها پس از پایان با شما می‌ماند.

خواندن کتاب آخرین پرواز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب آخرین پرواز رمانی مهیج است که علاقه‌مندان به رمان‌هایی با محوریت زنان از خواندن آن لذت خواهند برد.

درباره جولی کلارک

جولی کلارک، نویسنده پرفروش نیویورک‌تایمز است. کتاب او با عنوان آخرین پرواز یکی از پرفروش‌ترین‌های بین‌المللی بوده و به بیش از بیست زبان زندۀ دنیا ترجمه شده است. او با خانواده‌اش در لس‌آنجلس زندگی می‌کند. از نظر منتقدان او نویسنده‌ای خلاق، سخت‌کوش و صمیمی است که داستان‌هایی الهام‌بخش می‌نویسد.

بخشی از کتاب آخرین پرواز

«روز سقوط هواپیما

ترمینال چهار مملو از جمعیت است و آکنده از بوی تند پشم نمور و سوخت هواپیما. پشت درهای شیشه‌ای کشویی منتظرش هستم. هر بار که درها باز می‌شوند، باد سوزدار زمستانی با شدت به صورتم می‌خورد. به‌جای توجه به سرما خودم را وادار می‌کنم که نسیم آرام و آکنده از بوی گل و نمک دریا در پورتوریکو را در ذهنم مجسم کنم و تصور کنم که آدم‌های مهربانی با لهجهٔ اسپانیایی در اطرافم می‌چرخند و کسی که قبلاً بوده‌ام را از نظر محو می‌کنند.

بیرون، هواپیماها که به هوا بلند می‌شوند، صدای غرش آسمان به گوش می‌رسد، درحالی‌که این تو اعلان‌های نامفهوم از بلندگوها پخش می‌شوند. جایی پشت سرم زن مسن‌تری تند و بریده‌بریده ایتالیایی صحبت می‌کند. ولی من از جدول کنار خیابان چشم برنمی‌دارم و نگاهم در جست‌وجوی او به پیاده‌روی شلوغ دوخته می‌شود، و باورم و همهٔ آینده‌ام را بر این حقیقت استوار می‌کنم که او می‌آید.

درباره‌اش فقط سه چیز می‌دانم: اسمش چیست، چه شکلی است، و اینکه پروازش امروز صبح انجام می‌شود. این به نفع من است، او چیزی درباره‌ام نمی‌داند. به ترسم از اینکه شاید یک‌جورهایی گمش کرده باشم، غلبه می‌کنم. ترس از اینکه شاید تا حالا رفته باشد و همراه با او، شانسم برای رهایی از این زندگی و شروع یک زندگی تازه را ازدست‌داده باشم.»