کتاب روسیه تزاری

کتاب روسیه تزاری نوشتهٔ جیمز ای استریکلر و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است. این کتاب تاریخچهٔ کشور روسیه تا سال ۱۹۱۷ است.

درباره کتاب روسیه تزاری

در سده پانزدهم، سرزمینی که روسیه نام گرفت کشوری کوچک بود که مرکز فرمانروایی آن شهر مسکو بود. در ۱۹۱۷، امپراتوری روسیه از لهستان در غرب تا اقیانوس آرام در شرق، از اقیانوس منجمد شمالی در شمال تا دریای سیاه و چین در جنوب امتداد داشت. این کشور بسیار پهناور سه برابر ایالات متحده وسعت داشت.

با افزایش وسعت روسیه، گونه‌گونی جمعیت آن نیز زیاد شد. در سده پانزدهم اکثر اهالی روسیه اسلاو بودند. اسلاوها تیره‌ای از چندین گروه قومی در اروپای شرقی هستند که به زبان‌های خویشاوند سخن می‌گویند و شامل روس‌ها، لهستانی‌ها، اوکراینی‌ها، بلاروس، و بسیاری گروه‌های دیگر می‌شوند. در سال ۱۹۱۷ تنها نیمی از مردم ساکن روسیه خود را روسی‌تبار می‌دانستند. نیمه دیگر شامل گروه‌های گوناگون اسلاو و نیز بسیاری گروه‌های غیر اسلاو می‌شد. در میان بزرگ‌ترین گروه‌های غیر اسلاو، ازبک‌ها و قزاق‌های ترک‌زبان بودند.

خواندن کتاب روسیه تزاری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر می‌خواهید با تاریخچهٔ کشور روسیه آشنا شوید این کتاب را حتما بخوانید. 

بخشی از کتاب روسیه تزاری

«امپراتوری روسیه هنگامی شروع به شکل‌گیری کرد که پادشاهی‌های گوناگون اسلاو در نواحی بین دریای بالتیک و دریای سیاه در اواخر سده نهم در یک امپراتوری واحد متحد شدند. از آن‌جا که رهبر این امپراتوری شاهزاده کی‌یف، شهری در جنوب غربی روسیه مشرف به رود دنیپر، بود، به دولت کی‌یف مشهور است. دولت کی‌یف در اوج خود در حدود سال ۱۰۵۰ بیش از هفت میلیون سکنه داشت و وسعت آن از شمال تا جنوب حدود ۱۳۰۰ کیلومتر و از شرق تا غرب نزدیک ۱۰۰۰ کیلومتر بود.

از آن‌جا که دولت کی‌یف یک امپراتوری برآمده از تجارت بود، بر راه‌های تجاری در امتداد رودخانه‌های ولگا و دنیپر تسلط داشت. این راه‌ها امپراتوری‌های اسکاندیناویایی حوزه دریای بالتیک را به امپراتوری‌های اسلامی در ترکیه و ایران و امپراتوری روم شرقی مستقر در بیزانس متصل می‌ساختند.

دولت کی‌یف از بازرگانان و کالای آن‌ها در برابر حملات راهزنان، از جمله مهاجمان کوچگر شرقی، که تاتار یا تارتار نامیده می‌شدند، محافظت می‌کرد. شاهزاده کی‌یف، برای تأمین بودجه محافظت از راه‌های تجاری، از شاهزاده هر پادشاهی عضو امپراتوری مالیاتی به نام خراج دریافت می‌کرد.

کالاهایی که روس‌ها به اسکاندیناوی، ترکیه، ایران، و بیزانس می‌فروختند شامل غلات، خز، عسل، و موم می‌شد. سود حاصل از این فروش‌ها شاهزاده‌ها و بازرگانان دولت کی‌یف را ثروتمند می‌ساخت. با وجود این، باارزش‌ترین اقلامی که روس‌ها می‌فروختند انسان‌ها بودند. افرادی که مقروض می‌شدند یا در جنگ‌های میان اشراف به اسارت درمی‌آمدند، به بردگی گرفته و فروخته می‌شدند. به گفته تاریخدان آر. دی. چارکز، شاهزاده کی‌یف به برده‌فروشی شهرت داشت.»