کتاب مرگ سیاه

کتاب مرگ سیاه نوشتهٔ امیلی یانکوفسکی ماهونی است و با ترجمهٔ پریسا صیادی در گروه انتشاراتی ققنوس منتشر شده است. این اثر یکی از کتاب‌های مجموعهٔ تاریخ جهان نشر ققنوس است که به شیوع بیماری «طاعون خیارکی» در اروپا می‌پردازد.

درباره کتاب مرگ سیاه 

وقایع بسیار کمی در طول تاریخ به اندازه مرگ سیاه در اروپای قرن چهاردهم ویرانگر بوده‌اند. با نگاهی به گذشته به‌راحتی درمی‌یابیم که چرا این بیماری تا این حد تأثیرگذار بوده است. ۳ دلیل عمده دارد: اول آن‌که عامل این بیماری ناشناخته بود؛ دوم، درمان مشخصی نداشت؛ و سوم، اروپاییان برای چنین بیماری کشنده‌ای که به‌سرعت در شهرها، روستاها و خانه‌هایشان شیوع می‌یافت آمادگی نداشتند. مردم برای مواجهه با بیماری و مرگ در چنین مقیاس عظیمی آمادگی نداشتند و اصلاً نمی‌دانستند این بیماری چقدر هولناک است و چه عوارضی دارد. با گسترش این بیماری واگیردار، این ناآگاهی به ترس تبدیل می‌شد. مرگ و ناشناخته‌بودن چنان ترسناک بود که ساختار زندگی و جامعه متمدن را متلاشی می‌کرد. کتاب مرگ سیاه روایت تاریک‌ترین دوران بیماری‌های همه‌گیر در اروپا است.

خواندن کتاب مرگ سیاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مرگ سیاه

«از زمان محاصره مغول‌ها تا شدت گرفتن بیماری، روزانه بسیاری از اهالی شهر کافا جان می‌دادند. آن‌هایی که جان به در برده بودند از روی درماندگی درصدد فرار برآمدند. برخی سوار کشتی شدند و از طریق دریای سیاه به سوی جنوب رهسپار شدند، اما خبر نداشتند که این بیماری کشنده را با خود به هر سو می‌برند. آن‌ها ابتدا طاعون را به قسطنطنیه، شهر بسیار بزرگ و قدرتمند بیزانس در ساحل جنوبی دریای سیاه، بردند. این بیماری از نواحی ساحلی به‌سرعت در داخل خیابان‌های شهر منتشر شد. هیچ محله یا ساختمانی ــ کوچک یا بزرگ، ثروتمند یا فقیر ــ از آن در امان نبود. تا اواسط سال ۱۳۴۷ طاعون در قسطنطنیه همه‌گیر شد.

اما اتفاق بسیار بدتری در راه بود. قسطنطنیه مرکز تجاری پرازدحامی بود که بازرگانان بخش اروپایی مدیترانه برای دادوستد به آن‌جا می‌آمدند. دلال‌ها و بازرگانانی نیز از سراسر اروپا و آسیا برای فروش کالاهایشان به این شهر بیزانسی رفت‌وآمد می‌کردند. وقتی بازرگانان با کشتی‌هایشان آن‌جا را ترک می‌کردند، این بیماری را هم با خود می‌بردند. و به این ترتیب مرگ سیاه به سوی مدیترانه در جنوب به حرکت درآمد، و از بنادر فلسطین، مصر، شمال آفریقا، یونان، ایتالیا و سرزمین‌های دیگر گذر کرد. کمی بعد یکی از شاهدان بیزانسی این ماجرا نوشت: «طاعون تقریباً همه سواحل جهان را درنوردید و عده زیادی از مردم را به دیار باقی فرستاد.»

ایتالیا از اولین مناطقی بود که این ضربه مهلک بر پیکره‌اش وارد شد. در سال ۱۳۴۷، دوازده کشتی طاعون را با خود به شهر مسینا در سیسیل حمل کردند. مایکل از اهالی پیاتسا درباره شروع نخستین همه‌گیری مرگبار در مسینا این‌گونه می‌نویسد:

در اوایل اکتبر ... دوازده کشتی جنگی (گالی) جنووایی ... وارد لنگرگاه مسینا شدند. در استخوان‌هایشان بیماری واگیرداری حمل می‌کردند که هر کس فقط با صحبت کردن با آن‌ها دچار بیماری [کشنده] ای می‌شد و دیگر گریزی از مرگ نداشت. این مرض به هر کسی که با فرد مبتلا سروکار داشت سرایت می‌کرد ... نه‌تنها همه کسانی که با آن‌ها صحبت کرده بودند می‌مردند، بلکه آن‌هایی که به وسایل این مبتلایان دست زده بودند یا از آن وسایل استفاده کرده بودند نیز جان به در نمی‌بردند. وقتی مردم مسینا پی بردند که عامل این مرگ ناگهانی کشتی‌های جنووایی‌اند، بلافاصله به آن‌ها دستور دادند بندرگاه و شهرشان را ترک کنند. اما مصیبت برجای ماند و کشت‌وکشتار مهیبی به راه انداخت.»