کتاب انقلاب فرانسه

کتاب انقلاب فرانسه نوشتهٔ فیلیس کورزین و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است. این کتاب از مجموعهٔ تاریخ جهان نشر ققنوس است.

درباره کتاب انقلاب فرانسه

انقلاب فرانسه، مانند بسیاری از انقلاب‌ها، در موسم امیدها و آرزوهای بزرگ آغاز شد. به نظر می‌رسید که سرانجام آرمان‌های عصر روشنگری تحقق خواهد یافت: جامعه‌ای آرمانی مبتنی بر خرد و عدالت واقعاً امکان‌پذیر به نظر می‌آمد. اندیشمندان روشن‌بین در سرتاسر اروپا، و همچنین در آمریکا، با امیدواری نظاره‌گر بودند. امید داشتند که انقلاب به بی‌عدالتی اجتماعی، نادانی، و خرافه‌پرستی پایان دهد و انسان‌ها در پرتو آزادی، برابری، و برادری زندگی کنند.

اما انقلاب به مبارزه‌ای سهمگین و بی‌امان میان جناح‌ها تنزل یافت، که در آن هر جناح قصد داشت برداشت خود را از جامعه آرمانی به مردم فرانسه تحمیل کند. برخی از رهبران انقلاب صادقانه دلمشغول ایجاد جامعه‌ای آزاد و عادلانه بودند؛ دیگران افراد سنگدل و جاه‌طلبی بودند که می‌خواستند به قدرت و شوکت دست پیدا کنند. با سپری شدن انقلاب، حمام خون دهشتناک سپتامبر ۱۷۹۲، که در آن نزدیک به ۱۵۰۰ مرد، زن، و کودک وحشیانه به قتل رسیدند، امیدها به عصری جدید را زایل ساخت. تنها چند ماه پس از آن، تمام اروپا با وحشت و نفرت شاهد آغاز «حکومت وحشت» بود، دوره‌ای که در آن ترس و گیوتین بر این سرزمین فرمان می‌راند.

کتاب انقلاب فرانسه در مورد این اتفاق جریان‌ساز و تأثیرگذار در فرانسه و به تبع آن، در جهان توضیح می‌دهد و ریشه‌ها و عوامل آن را نام می‌برد.

خواندن کتاب انقلاب فرانسه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب انقلاب فرانسه

«تالار آینه یکی از باشکوه‌ترین سالن‌های کاخ بزرگ در ورسای بود که با تندیس‌های طلاکاری شده، سنگ‌های مرمر فاخر، و چهارده چلچراغ نقره‌ای و کریستال تزیین شده بود. شب‌ها نور چلچراغ‌ها در بیش از سیصد آینه ونیزی منعکس می‌شد و چشم‌اندازی نفس‌گیر به وجود می‌آورد.

در دوم مه ۱۷۸۹، شاه نمایندگان مجلس عمومی طبقاتی را در این تالار شکوهمند به حضور پذیرفت. بنابر سنت، نخست روحانیان وارد شدند، و سپس نجبا. سرانجام، پس از وقفه‌ای سه ساعته، نمایندگان «طبقه سوم»، نه در تالار باشکوه آینه، بلکه در سرایی دیگر، به حضور پذیرفته شدند. آن‌ها را به سرعت به صف از مقابل شاه عبور دادند. نمایندگان «طبقه سوم» از این نحوه پذیرش سرخورده شدند. شاه روشن ساخته بود که مایل است تمایزات سنتی میان طبقات را حفظ کند.

نحوه پذیرش «طبقه سوم» از طرف لوئی نشانه آن بود که مردم معمولی می‌بایست به مبارزه برای منافع خود ادامه می‌دادند. در سپتامبر ۱۷۸۸، پارلمان پاریس اعلام کرده بود که مجلس عمومی طبقاتی فراخوانده خواهد شد؛ همچنین اعلام کرده بود که ترکیب «طبقات» باید به همان ترتیبی باشد که در سال ۱۶۱۴ بود. قرار بود تعداد نمایندگان سه طبقه ــ روحانیت، اشراف، و «طبقه سوم» ــ یکسان باشد، هر چند تعداد مردم متعلق به «طبقه سوم» در فرانسه به مراتب بیش از اعضای دو طبقه دیگر بود. بنابر سنت، هر طبقه به طور جداگانه از اعضایش رأی‌گیری می‌کرد، و سپس سه طبقه یکجا گرد می‌آمدند تا آرای جداگانه خود را اعلام دارند. این بدان معنا بود که اشراف و روحانیان می‌توانستند آرای خود را درآمیزند تا در برابر «طبقه سوم» از منافع خود دفاع کنند.

هنگامی که «طبقه سوم» دریافت که به خاطر نظام رأی‌گیری در مجلس عمومی طبقاتی نقش و تأثیر چندانی ندارد، به سرعت علیه پارلمان پاریس و طبقات صاحب امتیاز شورید. به گفته یکی از تاریخدانان:

در پاییز و زمستان ۱۷۸۸، مبارزه بین سلطنت و اشراف به کشمکش بین طبقات صاحب و فاقد امتیاز تغییر شکل داد. با وسعت یافتن این مناقشات، انسجام طبقات صاحب امتیاز سست شد. حتی در پارلمان پاریس بین قضات محافظه‌کار و کسانی که تمایلات آزادیخواهانه داشتند شکاف پدید آمد.»