کتاب آخرین پدرخوانده

کتاب آخرین پدرخوانده نوشتۀ ماریو پوزو و ترجمۀ حبیب الله شهبازی است و نشر افق آن را به انتشار رسانده است. این کتاب ماجرای مهاجرت مافیای ایتالیا به آمریکا را تعریف می‌کند و ماریو پوزو در این اثر نیز مانند دیگر آثار خود، به نقد جامعۀ آمریکا می‌پردازد.

درباره کتاب آخرین پدرخوانده

در گذشته، یعنی در بین سال‌های ۹۶۵ تا ۱۰۷۲ میلادی، بیش از ۱۰۰ سال جزیره سیسیل و برخی دیگر از شهرهای جنوب ایتالیا تحت سلطۀ اعراب قرار داشت. بسیاری، ساختار خانواده‌حوری که بین اعضای مافیا وجود دارد را برگرفته شده از ساختار عشیره‌ای اعراب می‌دانند. بسیاری از ارزش‌های آن‌ها نیز با هم مشترک است، ارزش‌هایی مثل وفای به عهد، جوانمردی، خون‌خواهی و حمایت از حق مظلوم. وقتی که موسولینی و حکومت فاشیستی سر کار آمد، فشار بی حد و حصری بر گروه‌های مافیای جنوب وارد شد و آن‌ها تصمیم گرفتند برای زنده ماندن به آمریکا مهاجرت کنند، کشوری که مهد آزادی شناخته می‌شد و کار و صنعت تازه داشت در آن رونق می‌گرفت.

این مافیای مهاجر، در آمریکا نیز کم کم دور هم جمع شدند و گروه‌هایی برای کمک به هم ایجاد کردند و با استفاده از کارهایی مثل رشوه، تهدید، قتل و کلاهبرداری جایگاه خود را در جامعه محکم کردند. طولی نکشید که راه این مافیای افسانه‌ای به فساد کشیده شد، آن‌ها سنت‌های پدرانشان را فراموش کردند و از اصل خود که قدرتمند و ثروتمندشان کرده بود دور شدند. این کتاب به تعریف ماجرای همین گروه مهاجران می‌پردازد و داستانی مملو از خشونت را به ما نشان می‌دهد. ماریو پوزو در این داستان، بیش از هرچیزی افرادی که تشنۀ قدرت هستند را به سخره می‌گیرد و ارزش‌هایی مثل اصالت، سادگی و عشق را مقدس می‌شمارد. آخرین پدرخوانده آنقدر با زیبایی و ظرافت نوشته شده که برخی آن را جامع‌ترین و کامل‌ترین داستان مافیایی به حساب می‌آورند. 

خواندن کتاب آخرین پدرخوانده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به کسانی که به رمان‌های تاریخی یا اجتماعی علاقه‌مند هستند پیشنهاد می‌شود، چرا که نویسنده در قالب داستان به تعریف جریان فساد در آمریکا و ایتالیا می‌پردازد و نگاهی موشکافانه به روزگار آن زمان دارد.

درباره ماریو پوزو 

ماریو پوزو در ۱۵ اکتبر ۱۹۲۰ میلادی در خانواده ای مهاجر از سیسیل و در محله هلز کیچن نیویورک به دنیا آمد. هنگام جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی آمریکا، آسیا و آلمان خدمت کرد و سپس در دانشکده علوم اجتماعی نیو اسکول نیویورک و دانشگاه کلمبیا به تحصیل پرداخت. او چندین رمان و ۱۰ فیلمنامه نوشته است و برای فیلمنامۀ پدرخوانده موفق به دریافت جایزه اسکار شد. او سرانجام در سال ۱۹۹۹ در سن ۷۹ سالگی، درگذشت. 

بخشی از کتاب آخرین پدرخوانده

«خان براساس تجربه می‌دانست که عاشق‌های واقعی همیشه دوباره عشق را پیدا می‌کنند و بیوه‌ها سرانجام از لباس سیاه خسته می‌شوند و رزماری حالا کودکی داشت که دوستش بدارد و بزرگش کند. نگاهی به گذشته، به زندگی‌اش انداخت و از این که این‌طور زیبا ثمر داده بود لذت برد. البته او تصمیمات وحشتناکی گرفته بود تا به قدرت و ثروت برسد اما احساس تاسف نمی‌کرد. ثابت شده بود که همۀ آن‌ها لازم و صحیح بودند. بگذار بقیۀ مردم از گناهان‌شان بنالند. خان آن‌ها را قبول کرده بود و ایمانش به خدایی بود که می‌دانست خواهد بخشیدش.»