کتاب پرونده های راکد

کتاب پرونده های راکد نوشتهٔ سایمون سنت جیمز و ترجمهٔ یاسمن ثانوی است. نشر نون این رمان معمایی و ترسناک را که از پرفروش‌ترین‌های نیویورک‌‌تایمز بوده، روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب پرونده های راکد

کتاب پرونده های راکد قصهٔ یک وبلاگ‌نویس جنایی را روایت می‌کند که با سرک‌کشیدن در پرونده‌های مختومه، می‌کوشد راز آن‌ها را برملا کند؛ به همین خاطر سراغ قتلی می‌رود که ۴۰ سال پیش رخ داده است، اما هنوز قاتل واقعی آن به دام پلیس نیفتاده. در اولین برخورد با «شی کالینز» هرگز تصورش را هم نمی‌کنید که این منشی ساده، در زمینهٔ وبلاگ‌نویسی درمورد قتل‌ها و رخدادهای جنایی تا چه حد خبره باشد. علاقهٔ فراوان این شخصیت به اخبار جنایی در کودکی او ریشه دارد؛ یعنی زمانی که موفق می‌شود از چنگال یک آدم‌ربا فرار کند و خود را نجات بدهد. او حالا به‌طور غیررسمی به کنکاش در جنایت‌های سال‌های گذشته مشغول شده و این‌بار قرار است سری به پروندهٔ «بث گریر» بزند، اما بث کیست؟

در سال ۱۹۷۷ دو مرد به‌طور ناگهانی به قتل می‌رسند. اخبار این جنایت تا مدت‌ها مردم شهر اورگان را در حیرت فرو می‌برد. نکتهٔ جالب قتل‌ها این است که هر ۲ توسط یک زن انجام شده بودند. «بث گریر» به‌عنوان مظنون پرونده راهی دادگاه می‌شود، اما از آنجا جان سالم به درمی‌برد. دادگاه حکم به تبرئهٔ او می‌دهد. بث در انزوا و گوشه‌گیری به زندگی‌اش ادامه می‌دهد. ملاقات او با شی باعث می‌شود که این وبلاگ‌نویس ماجراجو فکری به ذهنش خطور کند: چه می‌شود اگر بتواند از طریق مصاحبه با بث به اسرار قتل ۲ مرد پی ببرد؟ در کمال ناباوری، بث هم می‌پذیرد که با او گفت‌و‌گو کند و اینگونه رفت‌و‌آمد شی به عمارت بث آغاز می‌شود. ابتدا همه‌چیز برای شی هیجان‌انگیز و جذاب است تا اینکه با سلسلهٔ اتفاقات عجیبی در عمارت روبه‌رو می‌شود.

خواندن کتاب پرونده های راکد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر و قالب رمان معمایی و ترسناک پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پرونده های راکد

«او دنبال لیلی می‌گشت.

این اولین بار نبود. طی سال‌ها، و در طول دوره‌هایی که لیلی ناپدید شده بود، بث گاهی یک کارآگاه خصوصی را استخدام می‌کرد تا او را پیدا کند. او از پولی که بعد از مرگ جولیان به خودش رسیده بود خرج کرد. اما همیشه بی‌نتیجه بود، چون وقتی لیلی می‌خواست ناپدید شود، به‌راحتی این کار را می‌کرد.

اما باز هم بث دنبال او می‌گشت. وقتی لیلی بعد از مرگ ماریانا دوباره ناپدید شد، بث جست‌وجو کرد. و وقتی حس می‌کرد که خواهرش به او نزدیک است ـ با همان حس اطمینان رؤیاگونه‌ای که سال‌ها با خودش داشت، به ردپای لیلی در چمنزار خیس نگاه می‌کرد ـ حتی سوار ماشین می‌شد و به طرف کلرلیک راهی می‌شد، فکر می‌کرد شاید لیلی را پشت چراغ قرمز یا در پیچ بعدی ببیند.

حالا لیلی نزدیک بود. بث می‌توانست این را حس کند، اما به‌خاطر این نبود که بث امشب رانندگی می‌کرد. داشت می‌رفت چون لیلی یک مرد را کشته بود.

او را کنار جاده رها کرده بود. مثل جولیان توی صورتش شلیک کرده بود. اما لیلی آن مرد را نمی‌شناخت. یک نفر را اتفاقی انتخاب کرده بود و یک پیام هم گذاشته بود: تلخه یا شیرین؟ زن‌ها قابلیت هر جفتش رو دارن.

بالاخره لیلی به منارهٔ ناقوس خودش راه پیدا کرده بود.

چهار ماه قبل، بث یک تماس از او دریافت کرد، بعد از اینکه او بیشتر از یک سال گم‌وگور شده بود. پشت تلفن که خِرخِر هم داشت به بث گفته بود: «من توی بیمارستانم. اونا اسم واقعی من رو نمی‌دونن. من هیچ مدرک شناسایی‌ای نیاوردم. می‌خوام از اینجا بیام بیرون، بث. می‌خوام بیای و من رو از اینجا دربیاری. خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.»

یعنی این حقیقت داشت؟ همیشه این سؤال درمورد لیلی وجود داشت، اما برای بث مهم نبود. با شنیدن صدای لیلی مبهوت مانده بود، هرچند که یک جور آرامش هم به او دست می‌داد، فارغ از اینکه لیلی دقیقاً کجا بود، حتی اگر در یک بیمارستان گیر افتاده بود. بث با خودش می‌گفت خدا رو شکر که یه نفر مراقبش هست، پس نیازی نیست من مواظبش باشم. یه نفر داره جلوش رو می‌گیره تا به دیگران آسیب نزنه.

این می‌توانست یک دروغ برای جلب ترحم بث باشد، و از آن مهم‌تر، پولش. اما چیزی در صدای لیلی به بث می‌گفت شاید هم این‌طور نباشد. برای اولین بار در عمر بث، لیلی طوری به نظر می‌رسید که انگار واقعاً درمورد چیزی نگران است. درواقع، آخر آن تماس، وقتی لیلی بی‌احساسی را در صدای بث احساس کرد، به التماس افتاد.

می‌خوام بیای و من رو از اینجا دربیاری. خواهش می‌کنم، بث. خواهش می‌کنم.»