کتاب اسطوره های هندی

کتاب اسطوره های هندی نوشتهٔ آنا ال. دالاپیکولا و ترجمهٔ عباس مخبر است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب اسطوره های هندی

هندوستان کشوری غوطه‌ور در اسطوره و آکنده از نشانه‌های مرتبط با گذشته‌ٔ افسانه‌ای است. در این کشور هیچ کوه، رودخانه یا چشم‌اندازی وجود ندارد که با خدایی مرتبط نباشد. در واقع، اسطوره‌ها ستون فقرات فرهنگ هندی را تشکیل می‌دهند. این اثر گلچینی غنی و هیجان‌انگیز از اسطوره‌های هندی را عرضه می‌کند که به مضمون‌های آفرینش، نگهداری و ویرانی جهان و پرتو لطف خدایان می‌پردازد. اصلی‌ترین چهره‌های مجمع خدایان هندی ــ شیوا، ویشنو و دیو ــ و رابطه‌ٔ آن‌ها با ضد خدایان، پریان و زاهدان بررسی شده است. مطالب کتاب که از منابع گوناگون، به خصوص متون دایره‌المعارفی پوراناها برگزیده شده، اسطوره‌های روایت شده از قرن اول میلادی تا قرن شانزدهم را پوشش می‌دهد و جاذبه و آموزه‌های دینی آن‌ها را تشریح می‌کند.

خواندن کتاب اسطوره های هندی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران اسطوره و پژوهشگران اسطوره‌های ملل پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آنا ال. دالاپیکولا

آنا ال. دالاپیکولا، استاد افتخاری دانشگاه ادینبورو و استاد میهمان دانشگاه دو مونت فورت در لستر است. او برای انجام کارهای پژوهشی سفرهای زیادی به سراسر هند، به‌خصوص جنوب این کشور می‌کند. یکی از آثار او فرهنگ واژگان قصه‌ها و افسانه‌های هندی است.

بخشی از کتاب اسطوره های هندی

«کیش ودایی به مرور زمان در بخش‌های وسیعی از شبه قاره پراکنده شد و به تدریج با کیش‌های محلی مربوط به الهه‌ها، درختان، مار-خدایان و بسیاری خدایان دیگر در ارتباط قرار گرفت: نتیجه این تلاقی باروری همه جانبه افکار و تعالیم دینی بود که بر تحولات بعدی تأثیری ماندگار برجای گذاشت. در فاصله قرن‌های پنجم و ششم ق م، دو جنبش که در دین ودایی اهمیت بسیار زیادی دارد، یعنی جینیسم و بودیسم، پیروانی زیادی جذب کردند و به دو دین عمده هندی تبدیل شدند. در یکی دو قرن پیش از مسیحیت نیز دو سنت دینی جدید پدیدار شد که یکی حول خدای ویشنو (ویشنویسم) و دیگری حول خدای شیوا (شیویسم) دور می‌زد. هرچند الهه‌ها همواره مورد احترام بودند، امّا یک الگوی مشخص پرستش الهه بین قرن‌های هشتم و نهم میلادی شکل گرفت. تصور بر این بود که الهه بزرگ، انرژی لازم را به کل کیهان تزریق می‌کند. همه این کیش‌ها وفاداری و ایثار (بهکتی) را تشویق می‌کردند و خواستار اطاعت بی‌چون وچرای پیروان از یک خدای برگزیده (ایشتادیواتا) بودند. هندویسم معاصر عمیقاً در این اصول ریشه دارد. فقط از رهگذر ایثار و وفاداری است که می‌توان به یک زندگی معنادار رسید و در نهایت چرخه ولادت دوباره (سامسارا) را درهم شکست.»