کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت اول)

کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت اول) نوشتهٔ نهال سهیلی‌فر است و انتشارات مجید آن را منتشر کرده است. این کتاب جلد اول از این مجموعه است.

درباره کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم

امروزه سبک‌های گوناگونی در ادبیات به‌وجود آمده است و این مهم دیگر در ادبیات کلاسیک خلاصه نمی‌شود؛ سبک‌هایی که شاید بعضی‌های‌شان به‌مذاق دسته‌ای از افراد بیشتر خوش بیاید و به‌مذاق دسته‌ای دیگر کمتر. 

کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم را نمی‌توان در سبک واحدی گنجاند. زیرا ترکیبی است از رمان نو، شرح‌حال‌نویسی، خاطره‌نویسی، فلسفه و روان‌شناسی. اما نکتهٔ برجسته‌ای که در مورد این کتاب وجود دارد این است که نویسنده کوشیده با الهام‌گرفتن از کتاب اعترافات نوشتهٔ «ژان ژاک روسو» و سبک نگارش رمان نو بکوشد با چشم دیگری به‌واقعه‌ها نگاه کند و چیزهایی که کمتر کسی جرئت اعتراف‌شان را دارد یا حتی کمتر بهشان توجه می‌کند، با بیان ساده‌ای روی کاغذ بیاورد.

خواندن کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شرح حال و خاطره و جستار پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم

«بعضی وقت‌ها بعضی چیزها طوری در پوست و استخوانت رخنه می‌کنند که انگار جزوی جدایی‌ناپذیر از تو هستند. انگار از بدو تولد با تو بوده‌اند و پابه‌پای تو رشد کرده‌اند. غم و اندوه و حس پوچی در پوست و استخوانم رخنه کرده، همینطوری که گفتم. گاهی حس می‌کنم ته تهش هستم. حس می‌کنم تمام دردهای عالم در دلم است و دیگر از هیچ پی‌آمد ناگوار تازه‌ای جا نخواهم خورد.

گاهی حواسم پرت است اما به‌خودم که می‌آیم دوباره متوجه می‌شوم این روال تا آخر عمرم ادامه خواهد داشت. من اینم. باید پذیرفت. پذیرفته‌ام. نمی‌دانم.

حس می‌کنم در تابوتی چوبی گیر افتاده‌ام، تابوتی تنگ. و به‌هر طرف که می‌کوبم، نمی‌شکند. من ترس از فضاهای بسته دارم... .

انسان چه زجری می‌کشد، وقتی نمی‌تواند مراقب کسانی که می‌خواهد باشد، وقتی نمی‌تواند از همه محافظت کند. انسان زجر می‌کشد.

گمان می‌کنم تمام باورهایم در هم شکسته. همه چیز پوچ است. من هم پوچم. من ناتوان و ضعیفم. من سردرگمم و مدام سردرگم‌تر می‌شوم. گاهی از خودم می‌پرسم نکند عاشقت شده‌ام،‌ کلاهدوز من؟! بعد فکر می‌کنم اگر شده بودم، دیگر برای راستی‌آزمایی‌اش از خودم سؤال نمی‌کردم.

روزها را طوری می‌گذرانم گویی تکه‌ای از بوتهٔ خار قورت می‌دهم. می‌بُرد و پایین می‌رود و هر روز زخم روز قبل تازه‌تر و عمیق‌تر می‌شود.

به‌کجا می‌خواهد برسد؟ به‌کجا می‌خواهم برسم؟

اگر من خدا بودم، احتمالاً سیاست کاری‌ام متفاوت بود.

جسمم نمی‌آرامد، روحم نمی‌آرامد، ذهنم نمی‌آرامد.

هرچند می‌ترسم، اما گمان می‌کنم آخر دیوانه خواهم شد. هستم. دیوانه‌تر خواهم شد.

و من از خیلی چیزها می‌ترسم، کلاهدوز من... .»