کتاب راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت

کتاب الکترونیکی «راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت» نوشتهٔ هیو کنر با ترجمهٔ رضوانه امامی پور در نشر افکار چاپ شده است.

درباره کتاب راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت

هیو کنر نویسنده و استاد دانشگاه کانادایی، در کتاب راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت به زندگی، نمایشنامه‌ها، رمان‌ها و اشعار ساموئل بکت پرداخته است. او  پژوهشگری بزرگ در نقد ادبیات مدرن است که به‌علت نوشته‌هایش دربارهٔ جیمز جویس، ازرا پاوند و ساموئل بکت شهرت یافت. 

کتاب راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به مطالعهٔ دقیق‌تر ادبیات برتر جهان پیشنهاد می‌شود.

درباره ساموئل بکت

ساموئل بارکْلی بِکت در سال ۱۹۰۶ به دنیا آمد. وی نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و شاعر ایرلندی و برندهٔ جایزهٔ نوبل است. او را به‌عنوان نخستین ابزوردنویسی می‌‌شناسند که شهرت جهانی کسب کرد.

بکت در سال ۱۹۶۹ به دلیل «نوشته‌هایش - در قالب رمان و نمایش - که در فقر [معنوی] انسان امروزی، فرارَوی و عروج او را می‌جوید»، جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد.

بکت، در آثارش، بدون آنکه قصد روایت داستان یا طرح دسیسه‌ای را داشته باشد، به وضعیت بغرنج و پوچ بشر در جهان می‌ ‌پردازد. او به‌خوبی موقعیت انسان تنهای عصرش را که انسان گذشته از فجایع جنگ است، هم در کلام و هم در فضای آثارش، بازنمایی می‌کند.

آثار او بی‌پروا، به‌شکل بنیادی کمینه‌گرا و بنابر بعضی تفسیرها، در رابطه با وضعیت انسان‌ها عمیقاً بدبینانه‌اند. این حس بدبینی اغلب با قریحهٔ طنزپردازی قوی و غالباً نیش‌دار وی تلطیف می‌شود. آثار اخیر او، بن‌مایه‌های موردنظرشان را به‌شکلی رمزگونه و کاهش‌یافته مطرح و ارائه می‌کنند.

یکی از ویژگی‌های خاص، منحصربه‌فرد و البته مهم آثار این نویسندهٔ ایرلندی، زبان آثار اوست:

زبان آثار بکت همواره حاوی طنز تلخی است که می‌کوشد رابطه و گفتارها را از معنا خالی کند. دنیای آثار او، یک دنیای فراواقعی‌ است که انسان در آن، در نوعی خلأ، گیر افتاده و از این‌رو، تلاش‌های احمقانه‌ای برای برقراری رابطه می‌کند.

برخی از آثار مشهور ساموئل بکت عبارت‌اند از:

نمایشنامه‌ها:

در انتظار گودو (۱۹۵۲)، دست آخر (یا آخر بازی) (۱۹۵۷)، آخرین نوار کراپ (۱۹۵۸)، بازی (۱۹۶۳)، من نه (۱۹۷۲)، فاجعه (۱۹۸۲)، چی کجا (۱۹۸۳)، چرکنویس برای یک نمایشنامه ۱&۲ (۱۹۶۵)، روزهای خوش (۱۹۶۰)، همهٔ افتادگان (۱۹۵۷)

رمان‌ها:

مِرفی (۱۹۳۸)، وات (۱۹۴۵، انتشار ۱۹۵۳)، مالوی (۱۹۵۱)، مالون می‌میرد (۱۹۵۱)، نام‌ناپذیر (۱۹۵۳)، گم‌گشتگان

مصاحبه‌ها:

آخرین دیدار با ساموئل بکت، اثر احمد کامیابی مسک

گفتگوهایی با ساموئل بکت، اثر اوژن یونسکو و ژان لویی بارو

شعرها:

هوروسکوپ (۱۹۳۰)، آنچه واژه هست

ساموئل بکت در سال ۱۹۸۹ درگذشت.

بخشی از کتاب راهنمای خوانش آثار ساموئل بکت

«رابینسون کروزئه رمانی است دربارهٔ مردی که دنیای خود را دوباره می‌سازد. سیر داستان زمانی تغییر می‌کند که رابینسون از حضور مرد دیگری به نام جمعه (که البته سیاه‌پوست است) در جزیره آگاه می‌شود. این دو مرد به‌دنبال رفع نیازهای اولیهٔ زندگی خودشان هستند و به همین منظور با یکدیگر حرف می‌زنند. بنابراین، خیلی زود آشکار می‌شود که هرکدام از این دو نفر چقدر از اقرار کلمات ناتوان‌اند. هرکدام از آن‌ها برای خود جهان کوچکی ساخته و از هزاران ساعت عمرش تا می‌توانسته در نهایت هوشیاری لذت برده است. آن‌ها صحبت کردن و چگونگی کدگذاری واژه‌ها را فرا گرفته بودند. شاید همچون اُدیسه شهرهای بسیاری دیده یا اینکه تنها به دیدن منچستر نائل گشته‌اند. شاید هم گاهی احساسات‌شان خدشه‌دار شده یا آرامش را شناخته‌اند و جهان را از طریق پنج حسی که دارند، پذیرفته باشند. درنهایت هم عناصر جهان را برای دسترسی سریع طبق رسوم اجتماعی و تربیتی در ذهنشان منظم کرده‌اند. جالب اینجاست که نه رابینسون و نه جمعه با وجود تمامی تجربه‌هایی که کسب کرده‌اند، قادر نیستند تقریباً هیچ بخشی از این زندگی را با همراه خود به اشتراک بگذارند و هرکدام‌شان از دیگری هم روی برمی‌گرداند. چهره‌شان همچون گوی خالی است و جای شگفتی است زمانی که قصد دارند حرفی بزنند، تنها یک کلمه می‌توانند بیان کنند، پس باید بتواند این کلمات را پشت هم و به‌طور منظم ردیف کند که البته در مقایسه با آن مقدار حرفی که در دلش دارد، بسیار ناچیز و اندک هستند.»