کتاب کیرکگور

کتاب کیرکگور نوشتهٔ کلر کارلایل و ترجمهٔ محمدهادی حاجی‌ بیگلو است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب کیرکگور

کتاب کیرکگور که هفت فصل دارد، شما را با زندگی و آثار «سورن کیرکگور»، نقد کیرکگور به هگل، مسئلهٔ گناه، ترس و لرز، پارادوکس مسیحیت و... سخن گفته است. سورن کیرکگور در سال ۱۸۱۳ به دنیا آمد و در سال ۱۸۵۵ درگذشت. او فیلسوفی مسیحی و دانمارکی بود که با مفاهیی همچون ایمان، وجود، انتخاب و تعهد یا سرسپردگی انسان سروکار داشت و اساساً بر الهیات جدید و فلسفه، به‌ویژه فلسفهٔ وجودی (اگزیستانسیالیسم) تأثیر گذاشت. از او به‌عنوان «پدر اگزیستانسیالیسم» یاد می‌شود. گفته می‌شود که آثار کیرکگور تعمداً بی‌نظام است و مشتمل بر مقالات، سخنان کوتاه، گفتارهای حکیمانه، نامه‌های ساختگی، روزنامه‌ها، و دیگر شکل‌های ادبی است. او اصطلاح وجودی (اگزیستانس) را برای فلسفه‌اش برگزید؛ زیرا این فلسفه را به‌عنوان بیانی از یک زندگی فردی شدیداً آزمون‌شده ملاحظه کرده بود و نه به‌عنوان ساختاری از یک نظام یکپارچه در روش فیلسوف آلمانی قرن نوزدهمی یعنی گئورگ ویلهلم فریدریش هگل که کیرکگور در جایی به او تاخته است. عنوان برخی از آثار سورن کیرکگور عبارت است از: مفهوم آیرونی؛ با ارجاع مدام به سقراط، یا این/ یا آن (۱۸۴۳)، ترس و لرز (۱۸۴۳)، تکرار، مفهوم دلهره (۱۸۴۴)، پاره‌های فلسفی (۱۸۴۴)، مراحلی در مسیر زندگی (۱۸۴۵)، پی‌نوشت‌های ناعلمی پایانی بر پاره‌های فلسفی (۱۸۴۶)، تجربه در مسیحیت (۱۸۵۰)، بیماری تا سر حد مرگ (۱۸۴۹).

خواندن کتاب کیرکگور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کیرکگور

«پافشاری کیرکگور بر اینکه مفاهیم فلسفی نمی‌توانند حقِ مفاد مسیحیت را ادا کنند لزوماً به این منجر نمی‌شود که فلسفه را تماماً طرد کند، بلکه برعکس آن را بسط می‌دهد. فیلسوفان بنا به سنت، حقیقت را به مثابه ارتباط بین ایده‌ها و واقعیت فهمیده‌اند، و شرح کیرکگور از حقیقت انفسی از این الگو پیروی می‌کند. اما او به جای گفتن اینکه حقیقت وقتی رخ می‌دهد که ایده‌ها و واقعیت با هم مطابق شوند، می‌گوید حقیقت انفسی مستلزم تحقق یافتنِ ایده‌ها و تبدیل آن‌ها به واقعیت است. ایده‌هایی که کیرکگور بیشترین علاقه را به آن‌ها دارد، ایده‌های مرتبط با آینده‌اند: آن‌ها طریقه‌های ممکنِ بودن یا جهات ممکنِ عمل‌اند که با انتخاب شدن به واقعیت مبدل شده‌اند و با تکرار مدامِ این انتخاب، واقعی مانده‌اند. زیرا زندگی همواره در حرکت است و خودِ حقیقت یک فرایند صیرورت است.

این شرح فلسفی از حقیقت با تحلیل کیرکگور از ایمان دینی ترکیب می‌گردد: ابراهیم پدر ایمان است زیرا بر عشقش استوار ماند. ایمان ضد گناه است، که رویگردانی مکرر از خدا در جهت «ناحقیقت» است. کیرکگور به این طریق تصوری فلسفی از حقیقت را با تصوری الهیاتی از رستگاری وحدت می‌بخشد. با اینکه او استدلال می‌آورد که فلسفه و ایمان به سپهرهای متفاوتی از باشندگی تعلق دارند، اما خودش نوعی فلسفهٔ زندگی دینی فراهم می‌آورد. و البته خود فلسفهٔ او به سپهر زیباشناسانه تعلق دارد: یعنی امکانی را پیش می‌نهد که به واقعیت نمی‌پیوندد مگر اینکه پذیرفته گردد، به آن تعهد ایجاد شود و روز و شب زیسته گردد.

کتاب‌های کیرکگور مستلزم پاسخی شخصی از سوی خواننده‌اند؛ تمایل به روی کردن به درون، به کشف حقایقی در باب خویشتن، به مبادرت به انتخاب، به انسانی اصیل‌تر گشتن. پاسخ به کیرکگور یعنی پاسخ به وضع خویشتنِ خویش و به خصوص به دوش گرفتنِ مسئولیتِ زندگی خویش. و در عین حال به ما گوشزد می‌شود که چنین چیزی مستلزم تصدیق محدودیت‌های خودمان، جایزالخطا بودنمان، و نیازمان به بخشایش است. چیز چندانی نمی‌توانم در باب این نوع پاسخ شخصی بگویم، زیرا به اختیار توست که تفسیر کیرکگور را از حقیقت بپذیری یا نه؛ و اگر بپذیری، تصمیم بگیری که نسبت به چه و که راستین باشی.»