سیلویا فدریچی
بیوگرافی سیلویا فدریچی
سیلویا فدریچی (به ایتالیایی: Silvia Federici)، زادهی سال ۱۹۴۲ در پارما، ایتالیا، پژوهشگر، استاد و فعال فمینیست مارکسیست ایتالیاییـآمریکایی است. او از نظریهپردازان برجستهی فمینیسم مارکسیستی، تاریخ زنان، فلسفهی سیاسی و مطالعات مرتبط با مفهوم مالکیت مشترک یا دارایی همگانی به شمار میرود. مشهورترین اثر او کتاب کالیبان و ساحره (Caliban and the Witch) است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و به زبانهای گوناگون ترجمه و در دورههای دانشگاهی تدریس شد.
فدریچی در سال ۱۹۶۷ با دریافت بورسیهی فولبرایت به ایالات متحده رفت و در دانشگاه بوفالو دکترای فلسفه گرفت. پس از پایان تحصیلات، چند سالی در دانشگاه پورتهارکورت نیجریه تدریس کرد و سپس بهعنوان استاد فلسفهی سیاسی و مطالعات بینالمللی در دانشگاه هوفسترا در نیویورک مشغول شد. او اکنون دارای عنوان استاد ممتاز بازنشسته (Professor Emerita) از همان دانشگاه است.
در سال ۱۹۷۲ همراه با ماریا روزا دالا کوستا و سلما جیمز، جنبش بینالمللی فمینیستی را بنیان گذاشت؛ سازمانی که کارزار دستمزد برای کار خانگی را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۵، جزوهی معروف خود با عنوان دستمزد علیه کار خانگی را منتشر کرد که بهنوعی مانیفست این جنبش بود.
در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، او از اعضای گروه Midnight Notes Collective بود و در سال ۱۹۹۰ کمیتهی آزادی علمی در آفریقا را بنیان گذاشت. همچنین در کمپینهای بینالمللی گوناگونی از جمله در مخالفت با مجازات اعدام در آمریکا فعال بود.
فدریچی طی چند دهه فعالیت خود، با سازمانهای فمینیستی بینالمللی گوناگونی مانند زنان در نیجریه و جنبش Ni Una Menos در آمریکای لاتین همکاری کرد و در زمینهی مبارزه با خشونت جنسیتی فعالیت کرد. او در دههی ۲۰۱۰ میلادی، پروژهای را با گروههای فمینیستی اسپانیا پیش برد تا تاریخ زنان قربانی در دوران شکار جادوگران در اروپا را بازسازی کند و توجه عمومی را به آنچه خود شکار جادوگران مدرن مینامید، جلب کند.
در مارس ۲۰۲۲، فدریچی از ۱۵۱ فمینیست شناختهشدهی جهان بود که بیانیهی مقاومت فمینیستی علیه جنگ را در همبستگی با جنبش ضدجنگ روسیه امضا کرد.
فدریچی در کتاب مشهور خود، کالیبان و ساحره، با نگاهی فمینیستی به تحلیل تاریخی سرمایهداری میپردازد. او نظریهی مارکس دربارهی انباشت اولیهی سرمایه را بازخوانی میکند و معتقد است که این انباشت نه مرحلهای گذرا، بلکه ویژگی دائمی و ذاتی نظام سرمایهداری است. از دید او، کار بدون مزد زنان ـ بهویژه در نقشهای تولیدمثل و مراقبتی ـ یکی از پیششرطهای اصلی شکلگیری و تداوم سرمایهداری بوده است.
فدریچی در آثارش خشونت ساختاری علیه زنان، از جمله نهادینهسازی تجاوز، فحشا و سوزاندن جادوگران را بهعنوان ابزارهایی برای سرکوب زنان و تصاحب نیروی کارشان تحلیل میکند. او این روند را با استعمار و غارت منابع طبیعی در مستعمرات مرتبط میداند و آن را شکلی از انباشت اولیهی مدرن میخواند؛ فرایندی که در عصر کنونی در قالب خصوصیسازی آب، بذرها و حتی کد ژنتیکی انسان تکرار میشود.
بسیاری کتاب کالیبان و ساحره را بازخوانی تاریخ تولد سرمایهداری از نگاه زنان دانستهاند؛ اثری که پیوند میان ستم بر زنان، بردهداری و استعمار را آشکار میسازد.
