کتاب پی گیر اخبار نباشید

کتاب پی گیر اخبار نباشید نوشته رولف دوبلی است که با ترجمه عادل فردوسی‌پور، بهزاد توکلی نیشابور و علی شهروز ستوده منتشر شده است. این کتاب به شما کمک می‌کند خودتان را تغییر دهید و زندگی آرام‌تری داشته باشید.

درباره کتاب پی گیر اخبار نباشید

اگر شما هم در این روزهای سخت بیمار خبر شده‌اید، خواندن این کتاب برایتان نجات‌بخش است. شاید در نگاه اول عجیب باشد که به شما بگوییم پی‌گیر اخبار نباشید! اما پس خواندن کتاب می‌فهمید این یک راه نجات‌بخش است/

جریان سردرگم و آشفتهٔ خبری سیل عظیم پوپولیستی به راه می‌اندازد که حاصلش جز ویرانی دستاوردهای ارزشمند انسان نیست. این روزها بسیاری از تولیدکنندگان خبرْ دروغ را به جای حقیقت به خوردمان می‌دهند و دردناک این‌که خریداران پُرشماری هم دارند. خبرهای دروغ، دروغ‌های بزرگ و باورهای بزرگ‌تر ما به این دروغ‌ها عادت می‌کنیم. دوبلی در این کتاب به ما می‌گوید چگونه از این جریان که شعور و آگاهی ما را نشانه رفته رهایی یابیم. چگونه میان حقایق و اخبار جعلی، سناریوهای ساختگی و گمراه‌کننده، که به طور هدفمند در بنگاه‌های خبری مهندسی می‌شوند، تفکیک و تمایز قایل شویم و چه‌طور از شر سیاه‌چاله‌های خبر، که وقت مفید و انرژی حیاتی زندگی ما را می‌بلعند، خلاص شویم.

این کتاب قرار است به شما کمک کند از اخبار فاصله بگیرید تا ارمش‌تان را پیدا کنید.

خواندن کتاب پی گیر اخبار نباشید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که در سیل اخبار به دنبال آرامش هستند پیشنهاد می‌کنیم.

درباره رولف دوبلی

رولف دوبلی نویسنده‌ی مشهور سوئیسی است که در سال ۱۹۶۶ به دنیا آمده است. تحصیلات خود را در رشته‌ی ام‌بی‌ای در یکی از دانشگاه‌های سوئیس شروع کرد و تا مقطع دکترا پیش رفته است. کارآفرینی موفق که شرکتی را با‌ هدف خلاصه‌ی کتاب‌های متفاوت تاسیس کرده، او در زمینه‌ی روانشناسی و روان‌شناختی کتاب‌هایی را منتشر کرده است. بعضی از کتاب‌هایش به فارسی نیز ترجمه شده است.

شهرت بالای او بیشتر به خاطر کتاب هنر شفاف اندیشیدن است و ما این نویسنده را در ایران با ترجمه‌ی خوب عادل فردوسی‌پور، علی شهروز و بهروز توکلی می‌شناسیم. کتاب هنر خوب زندگی کردن با ترجمه عادل فردوسی‌پور هم از دیگر آثار منتشرشده از این نویسنده در ایران است.

درباره عادل فردوسی پور

عادل فردوسی‌پور در سال ۱۳۵۳ متولد شد. ما او را بیشتر به عنوان گزارشگر فوتبال می‌شناسیم. فردوسی‌پور فعالیت خود را از سال ۱۳۷۲ به‌صورت حرفه‌ای آغاز کرد. او بعد از گزارشگری مسابقات فوتبال جام جهانی ۱۹۹۸ معروف شد و در سال ۱۳۷۸ برنامه ۹۰ را برای تحلیل مسائل فوتبالی ساخت. این برنامه همیشه از پرمخاطب‌ترین برنامه‌های صداوسیما بود.

او در کنار فعالیت در زمینه فوتبال، آثاری را نیز ترجمه کرده و از مدرسان زبان انگلیسی در دانشگاه صنعتی شریف است. کتاب هنر شفاف اندیشیدن را در سال ۱۳۹۴ ترجمه کرد و این کتاب توسط نشر چشمه روانه بازار شد. هنر شفاف اندیشیدن یکی از پرمخاطب‌ترین کتاب‌های توسط عادل فردوسی‌پور است و این کتاب پرفروش از چاپ سی و سوم نیز عبور کرده که آن را نشانه‌ی شناخت درست فردوسی‌پور از نیازها و پرسش‌های کتاب‌خوانان ایرانی دانسته‌اند. او هم‌چنین در سال ۱۳۹۹ کتاب هنر شفاف اندیشیدن را در رادیو گوشه که بخش صوتی انتشارات چشمه است برای علاقه‌مندان به‌صورت صوتی و با صدای خودش منتشر کرده است.

درباره کتاب های عادل فردوسی پور در صفحه این مترجم در طاقچه می‌توانید بخوانید.

بخشی از کتاب پی گیر اخبار نباشید

«سلام. اسم من رولف است، یک معتاد به اخبار.» اگر مانند الکلی‌ها، برای معتادان به اخبار نیز گروه‌های خودیاری‌ای وجود داشت، به این امید که بهتر درکم کنند این‌گونه خودم را به جمع معرفی می‌کردم. از آن زمان بیش از ده سال می‌گذرد.

همه‌چیز به شکلی بسیار عادی شروع شد. من در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمدم و با روالِ رایجِ دریافتِ اخبار بزرگ شدم. اگر شما هم در دههٔ هفتاد میلادی کم‌سن‌وسال بوده‌اید، احتمالاً با چنین تجاربی آشنایی دارید. ساعت ۶:۳۰ صبحِ همهٔ روزهای کاریِ هفته، صدای پسرِ روزنامه‌رسان را می‌شنیدم که روزنامه را در صندوق‌پستیِ جلوِ در می‌انداخت. چند لحظه بعد، مادرم بی‌آن‌که پا از خانه بیرون بگذارد، از شکاف میان در و با چرخش ماهرانهٔ مچِ دستش، روزنامه را بیرون می‌کشید. در راه آشپزخانه، روزنامه را به دو بخش تقسیم می‌کرد و، به انتخاب خودش، یکی را مقابل پدرم می‌گذاشت و دیگری را پیش خود نگه می‌داشت. حین خوردن صبحانه، والدینم بخش‌های مختص خود را ورق می‌زدند و سپس آن‌ها را با هم عوض می‌کردند. رأس ساعت هفت صبح، به گزارش‌های خبری رادیوِ ملی سویس گوش می‌کردیم. طولی نمی‌کشید که پدرم به محل کارش می‌رفت و ما بچه‌ها هم روانهٔ مدرسه می‌شدیم. سر ظهر، کل خانواده برای ناهار دور هم جمع می‌شد. کمی بعدتر و حدود ساعت ۱۲:۳۰ ظهر باز به اخبار رادیو گوش می‌دادیم. حوالی ساعت ۶:۳۰ بعدازظهر و هنگام شام هم همین‌طور. ساعت ۷:۳۰، نوبت می‌رسید به اتفاق برجستهٔ عصرگاهی‌مان: تاگس‌شو، برنامه‌ای دربارهٔ وقایع روز که از تلویزیون ملی سویس (نسخهٔ سویسی بی‌بی‌سی) پخش می‌شد.

اخبار در زندگی من به همان اندازه پُررنگ بود که اوالتین در صبحانه‌ام. بااین‌حال، حتی آن زمان هم حس غریبی به من می‌گفت که یک جای کار می‌لنگد. برایم حیرت‌آور بود که روزنامه‌ها هر روز و هر روز در یک قطع و با ضخامتی یکسان تحویل داده می‌شدند. روزنامهٔ محلیِ لوتسرنر نویسته ناخریشتن که والدینم مشترک آن بودند، تشکیل شده بود از بخشی یک‌صفحه‌ای دربارهٔ اخبار خارجی، بخشی یک‌صفحه‌ای دربارهٔ امور مالی، بخشی دوصفحه‌ای دربارهٔ شهر لوسرن و الی آخر. فرقی نمی‌کرد وقایع روزِ قبل پُرشمار بوده‌اند یا اندک. در آن دوران، یکشنبه‌ها روزنامه‌ای در سویس منتشر نمی‌شد اما نسخهٔ دوشنبه‌ها نیز دقیقاً هم‌حجمِ روزهای دیگر (سی و شش صفحه) بود، با این‌که اخبار دو روز، یعنی شنبه و یکشنبه را پوشش می‌داد.