کتاب دختر قبلی

کتاب الکترونیکی دختر قبلی نوشتهٔ جی. پی. دلانی با ترجمهٔ فرانک سالاری در نشر البرز به چاپ رسیده است. کتاب دختر قبلی، رمانی نوشتهٔ جی پی دلانی است که اولین‌بار در سال ۲۰۱۷ به انتشار رسید.  جی. پی. دلانی در این کتاب داستان هیجان‌انگیز و معمایی قتل دختری را در خانه‌ای مرموز روایت می‌کند. مستأجر بعدی سرنخ‌های این حادثه هولناک را در چیزهایی می‌یابد که میان او و مقتول مشترک بوده! آیا مستأجر بعدی نیز به قتل خواهد رسید؟! این اثر پرفروش نیویورک‌تایمز در سال ۲۰۱۷ نامزد جایزه گودریدز در بخش داستان معمایی شده است. می‌توان این داستان را نمونۀ برتری از داستان‌های معمایی با رگه‌های روان‌شناسانه تلقی کرد.

درباره کتاب دختر قبلی

جین احساس می‌کند که بهترین خانهٔ ممکن برای اجاره کردن را یافته است؛ خانه‌ای زیبا که توسط معماری اسرارآمیز و کاریزماتیک طراحی شده است. اما جین در صورتی امکان زندگی در این خانه را خواهد داشت که از فهرست بلندبالای قوانین وضع شده، اطاعت کند. او پس از آمدن به این خانه، درمی‌یابد که یکی از مستأجرهای قبلی، دختری به نام اما مرگی مرموز در اینجا داشته است و ردپای این قتل را در انتخاب‌ها و سبک زندگی آن دختر کشف می‌کند؛ سبک زندگی بسیار شبیه به جین! جین به‌تدریج به این فکر می‌کند که آیا ممکن است سرنوشت خودش نیز مانند داستان اِما شود؟ در داستان جذاب و نفس‌گیر رمان دختر قبلی، گذشتهٔ اِما و اکنونِ جین به شکلی عجیب در هم می‌آمیزند و تصویری به‌یادماندنی از پیچیدگی‌های روان‌شناسانهٔ ذهن را خلق می‌کنند.

دو شخصیت اصلی داستان دختر قبلی، اِما و جین هستند که از وجود هم خبر ندارند، اما سرنوشتی یکسان و معین در انتظار هر دوی آن‌هاست!

جین: دختر جوانی که طوفانی از حوادث را پشت سر گذاشته و اکنون درصدد آغاز یک زندگی جدید و آرام است. جین تصمیم می‌گیرد محل زندگی‌اش را تغییر دهد و در جستجوی خانه‌ای نو راهی محله فولگیت می‌شود. کارشناسان املاک خانه‌ای مرموز با قوانین عجیب به او پیشنهاد می‌دهند؛ او نیز که گزینۀ دیگری نداشت به سکونت در این خانۀ خوفناک و همسایگی با صاحب‌خانه‌ای عجیب تن داد.

اِما: دختری است که پس از گذراندن یک چالش سخت و نفس‌گیر در زندگی همراه دوستش به دنبال خانه‌ای برای سکونت در محله جدید بودند. آن‌ها رفته‌رفته با ورود به خانه جدید متوجه نکاتی غیرعادی و تا حدی مخوف می‌شوند.

درباره جی. پی. دلانی

آنتونی کاپلا، داستان‌نویس پرفروش و موفق ژانر معمایی است که با نام هنری جی. پی. دلانی فعالیت می‌کند. او در سال ۱۹۶۲ در اوگاندا چشم به جهان گشود. آنتونی تحصیلاتش را در دانشگاه آکسفورد به پایان برد و از همان دوران جوانی، داستان‌نویسی با اسم‌های مستعار را آغاز نمود؛ نخستین رمان آنتونی کاپلا که به طور رسمی در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، «درخت سم» نام داشت. وی رفته‌رفته به یکی از چهره‌های سرشناس داستان‌نویسی در این ژانر تبدیل شد. عناصر روان‌شناسانه در خلق داستان‌های وی نقش پررنگی دارند. از جمله آثار مشهور و ماندگار جی. پی. دلانی می‌توان به رمان‌های «مشاور ازدواج»، «باورم کن» و «به من دروغ بگو» اشاره کرد.

کتاب دختر قبلی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به رمان‌های دلهره‌آور پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب دختر قبلی

کارمند مسکن گفت: «قفل بود؛ یک کلید دیجیتالی روی تلفن همراهم نصب شده؛ یک اپلیکیشن که همه چیز را کنترل می‌کنه. تنها کاری که باید بکنم این است که دکمه باز شدن را روی گوشی ام بزنم. بعد از آن؛ همه چیز بطور خودکار عمل می‌کند. سنسور در کد را قبول کرده و به من اجازه ورود می‌دهد. اگردستبند دیجیتالی دستم ببندم؛ حتی به تلفن همراه هم نیاز ندارم.»

سایمون وحشت زده به در نگاه می‌کرد؛ گفت: «شوخی می‌کنید.»

با واکنش سایمون با صدای بلند خندیدم. برای سایمون که عاشق ابزار اش بود؛ دیدن خانه‌ای که با تلفن همراه باز و بسته بشود؛ مانند بهترین کادو تولدی بود که به او داده بودند. وارد یک راهرو باریک شدم. یک کم بزرگ‌تر از یک کمد. خیلی کوچک بود و دو نفر به راحتی کنار هم نمی‌توانستند بایستند. کارمند مسکن به دنبالم داخل آمد؛ من هم بدون اینکه بپرسم به راهم ادامه دادم.

این‌بار نوبت من بود که از شگفتی دهانم باز بماند. واقعاً عالی بود؛ پنجره‌های بزرگ؛ رو به یک باغ کوچک و دیوار سنگی بلند؛ نور خوبی به داخل خانه می‌تابید. بزرگ نیست. اما به نظر جادار می‌آید. دیوار و کف خانه از همان سنگ کم رنگ ساخته شده است. فرورفتگی داخل دیوار؛ نشان می‌داد که خوب ساخته شده اند. کاملاً خالی است؛ هیچ اسباب و وسایلی در آن نبود. یک میز سنگی داخل آشپزخانه دیدم که صندلی‌های جالبی دور آن بود. یک کاناپه بلند و کم جا هم با پارچه کرم رنگ دیده می‌شد. اما دیگر هیچ وسیله‌ای نبود. چیزی که چشمگیر باشد؛ نبود. نه دری؛ نه کمدی؛ نه تصویری؛ نه پریز برق؛ نه چراغی؛ هیچی.

مبهوت به اطراف نگاهی انداختم. حتی کلید برق هم نداشت. با وجود اینکه به نظر می‌آمد؛ مدت‌هاست رها شده و کسی در آن زندگی نکرده؛ اما همه چیز مرتب و سرجایش بود.