کتاب صوتی جاده لس آنجلس

کتاب جاده لس آنجلس نوشته جان فانته داستان شکل‌گیری شخصیت آرتورو باندینی نوجوان است؛ پسری مهاجر، تندزبان و پر از رؤیا که در بندر لس‌آنجلس میان فقر، کارهای موقت و کتاب‌خواندن سرگردان است. محمدرضا شکاری این کتاب را ترجمه کرده و نشر افق منتشر کرده است و نسخه‌ی صوتی آن با گویندگی حامد فعال و به‌کوشش رادیو گوشه تولید شده است. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خریداری و دانلود کنید.

درباره کتاب صوتی جاده لس آنجلس

رمان جاده‌ی لس‌آنجلس نخستین تلاش جان فانته در زمینه‌ی رمان‌نویسی است که نگارش آن را در سال ۱۹۳۳ آغاز کرد و در سال ۱۹۳۶ بازنویسی نمود، اما به دلایلی که خودش آن را «کار خوبی نبود» توصیف کرده، هرگز در زمان حیاتش به انتشار نرسید. این کتاب بیش از نیم قرن بعد، سرانجام در سال ۱۹۸۵ توسط «بلک اسپارو پرس» (Black Sparrow Press) و پس از مرگ فانته منتشر شد و به یکی از آثار مورد توجه علاقه‌مندان به این نویسنده تبدیل گردید. نسخه‌های بعدی این کتاب توسط ناشران معتبری چون «اکو» (Ecco) در سال ۲۰۰۲ منتشر شده است و تاکنون به زبان‌های متعددی از جمله ایتالیایی، آلمانی و فرانسوی ترجمه شده است.

ساختار رمان جاده‌ی لس‌آنجلس که دومین جلد از مجموعه‌ی چهارگانه‌ی «سرگذشت آرتورو باندینی» (The Saga of Arturo Bandini) محسوب می‌شود، در دوران رکود بزرگ کالیفرنیا روایت می‌شود و شخصیت اصلی آن، «آرتورو گابریل باندینی»، نویسنده‌ای جوان و جاه‌طلب است که در آرزوی نویسنده‌ای مشهور شدن، با انبوهی از توهمات بزرگ‌منشانه و شور و شوقی سرکش، به مبارزه با فقر، کارهای طاقت‌فرسا و زندگی روزمره برمی‌خیزد. این رمان که با لحنی خشن، زنده و اغلب طنزآمیز نوشته شده، به دلیل شخصیت‌پردازی افراطی و گاه آزاردهنده‌ی باندینی، با واکنش‌های بسیار متفاوتی از سوی خوانندگان و منتقدان مواجه شده است؛ گروهی آن را اثری «هیجان‌انگیز» و «الهام‌بخش» توصیف کرده‌اند که نشان‌دهنده‌ی شالوده‌ی آثار بعدی فانتی است، در حالی که گروهی دیگر آن را «آزاردهنده»، «خودشیفته» و «ناقص» ارزیابی کرده‌اند و آن را از شاهکار فانتی یعنی از خاک بپرس (Ask the Dust) پایین‌تر می‌دانند. با این حال، این کتاب به‌عنوان یکی از آثار کلیدی برای شناخت ریشه‌های سبک فانتی و شخصیت باندینی، جایگاه خود را در میان ادبیات مهاجرت و آثار نیمه‌خودزندگی‌نامه‌نویسی آمریکا حفظ کرده است.

خلاصه داستان صوتی جاده لس آنجلس

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب جاده‌ی لس‌آنجلس روایت اول‌شخص آرتورو باندینی است؛ نوجوانی فقیر در بندر لس‌آنجلس که بعد از دبیرستان مدام از کاری به کار دیگر پرت می‌شود و هیچ‌جا دوام نمی‌آورد. او هم‌زمان شیفته‌ی کتاب‌ها، نیچه، شوپنهاور و رؤیای نویسنده‌شدن است و با نگاهی تحقیرآمیز به کارفرماها، کارگرها، خانواده و مذهب، خودش را «ابرانسان» می‌بیند. در کتاب جاده‌ی لس‌آنجلس شنونده با روزمرگی‌های آرتورو، دعواهایش با مادر مذهبی و خواهر مؤمن، خیال‌پردازی‌های جنسی‌اش، پرسه‌زدن‌هایش در بندر و پارک و کتابخانه و تلاش‌های خامش برای نوشتن آشنا می‌شود؛ تلاشی که در دل خشونت، تنهایی و احساس گناه شکل می‌گیرد و به‌تدریج به کشف صدای شخصی او نزدیک می‌شود.

چرا باید کتاب صوتی جاده لس آنجلس را بشنویم؟

کتاب جاده‌ی لس‌آنجلس تصویری نزدیک و بی‌پرده از نوجوانی سرکش، مهاجر و کتاب‌خوان در حاشیه‌ی آمریکا ارائه کرده است؛ نوجوانی که میان فقر، مذهب، خانواده و رؤیای نویسنده‌شدن گیر افتاده است. شنیدن این کتاب صوتی فرصتی است برای تجربه‌ی از درونِ ذهن زیستن؛ جایی که طنز تلخ، خشونت، شهوت و فلسفه در هم آمیخته‌اند و شکل‌گیری یک هویت ادبی خام اما پرانرژی را می‌توان دنبال کرد.

شنیدن کتاب صوتی جاده لس آنجلس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های شخصیت‌محور، روایت‌های مهاجرت و طبقه‌ی فرودست و تصویرشدن نوجوانی پرتنش و پر از کتاب علاقه دارند. همچنین به مخاطبانی که دوست دارند ذهنیت یک راوی پرگو، عصبی و شیفته‌ی فلسفه را از نزدیک تجربه کنند، پیشنهاد می‌شود.

درباره جان فانته

جان فانته (John Fante) (زاده‌ی ۸ آوریل ۱۹۰۹ در کلرادو – درگذشته‌ی ۸ مه ۱۹۸۳ در کالیفرنیا) نویسنده‌ی پرآوازه‌ی آمریکایی با ریشه‌های ایتالیایی و فیلمنامه‌نویسی است که به دلیل خلق شخصیت «آرتورو باندینی» و به تصویر کشیدن زندگی مهاجران ایتالیایی_آمریکایی در لس‌آنجلس، شهرت یافت. او که بزرگ‌ترین فرزند از چهار فرزند خانواده‌ای از مهاجران ایتالیایی بود، دوران نوجوانی خود را در مدرسه‌ی کاتولیک «رجیس» در دنور گذراند و سپس به دانشگاه کلرادو رفت، اما آن را رها کرد و در سال ۱۹۲۹ برای تحقق آرزوی نویسندگی به کالیفرنیا مهاجرت کرد و در آن‌جا به‌عنوان کارگر در اسکله‌ی لانگ بیچ مشغول به کار شد که تجربیاتش در آن‌جا الهام‌بخش رمان جاده‌ی لس‌آنجلس گردید.

فانته در سال ۱۹۳۰ مکاتبه‌ای پرثمر را با «اچ.ال. منکن»، سردبیر اسطوره‌ای مجله‌ی «امریکن مرکوری»، آغاز کرد که منجر به چاپ نخستین داستان او به نام «پسر محراب» (Altar Boy) در سال ۱۹۳۲ شد و راه را برای ورود او به دنیای ادبیات هموار ساخت. او که در طول دهه‌ی ۱۹۳۰ سه رمان اصلی خود یعنی جاده‌ی لس‌آنجلس، تا بهار صبر کن، باندینی (Wait Until Spring, Bandini) و از خاک بپرس (Ask the Dust) را نوشت، هرگز در زمان حیاتش به موفقیت مالی قابل‌توجهی دست نیافت و ناچار به فیلمنامه‌نویسی برای هالیوود روی آورد؛ فیلمنامه‌هایی از جمله اقتباس از رمان خودش به نام پُری از زندگی (Full of Life) که در سال ۱۹۵۷ نامزد جایزه‌ی اسکار شد. فانته که در سال ۱۹۳۷ با «جویس اسمارت» ازدواج کرده بود، در دهه‌های پایانی عمر، به دلیل عوارض دیابت، بینایی خود را از دست داد و روزگارش در نابینایی و ناتوانی سپری شد. با وجود این، در سال‌های پایانی عمرش، با حمایت همسرش جویس و ناشر جدیدش «بلک اسپارو پرس»، آثار پیشین او دوباره کشف و منتشر شد و به چهره‌ای تأثیرگذار بر نویسندگانی چون چارلز بوکوفسکی (که او را «خدای خود» می‌نامید) تبدیل شد و میراث ادبی او به‌عنوان یکی از صداهای اصیل ادبیات آمریکا، پس از مرگش شکوفا گردید.

بخشی از کتاب جاده لس آنجلس

«من در بندر لس‌آنجلس شغل‌های زیادی داشتم، چون خانواده‌مان فقیر بود و پدرم مُرده بود. بعد از اینکه دبیرستان را تمام کردم، اولین شغلم چاه‌کنی بود. از پشت‌درد هیچ شبی خواب نداشتم. در زمینی خالی چاه حفاری می‌کردیم. هیچ سایه‌ای در کار نبود، آفتاب مستقیم از آسمانی بی‌ابر می‌تابید و من آن تو بودم و چاه می‌کندم، آن‌هم با دوتا آدم گنده‌بک که با عشق همین کار را می‌کردند، همیشه می‌خندیدند و جُک می‌گفتند، می‌خندیدند و تنباکوی تلخ می‌کشیدند. با عصبانیت کارم را شروع کردم و آن‌ها خندیدند و گفتند بعد از مدتی راه‌وچاه را یاد می‌گیرم. بعد بیل و کلنگ سنگین شدند. تاول‌های ترکیده‌ام را مک می‌زدم و از آن مردها متنفر بودم. روزی لنگِ ظهر خسته شدم، نشستم و به دست‌هایم نگاه کردم. به خودم گفتم چرا قبل از اینکه این کار نکُشدت، ولش نمی‌کنی؟ پا شدم و بیلم را فروکردم تو زمین. گفتم: «من دیگه اینجا کاری ندارم، بچه‌ها. تصمیم گرفتم شغل مأمورِ بندر رو قبول کنم.» بعدش ظرف‌شور شدم. هر روز از سوراخی که حکم پنجره را داشت، به بیرون نگاه می‌کردم و توده‌های آشغال را می‌دیدم که مگس‌ها بالایش وِزوِز می‌کردند. مثل زن خانه‌داری بودم که همهٔ ظرف‌هایش تلنبار شده باشد، دست‌هایم را که نگاه می‌کردم و می‌دیدم مثل ماهی مرده توی آبِ کبود شنا می‌کنند، حالم به‌هم می‌خورد. رئیسمان آشپزی چاق بود. می‌زد به تابه‌ها و وادارم می‌کرد کار کنم. وقتی مگسی می‌نشست روی گونهٔ گنده‌اش و نمی‌رفت، خوشم می‌شد. چهار هفته کارم همین بود.»