کتاب صوتی توافق نامه

کتاب صوتی توافق نامه نوشتهٔ فیلیپ کلودل و ترجمهٔ شهلا حائری است. الناز شجاعی و سینا ایجادی و مهدی محرمی و سروش کشاورز گویندگی این نمایشنامهٔ صوتی را انجام داده‌اند و واوخوان آن را منتشر کرده است. موقعیت نمایشی این کتاب صوتی، درون‌مایهٔ «دوستی» را در خود دارد.

درباره کتاب صوتی توافق نامه

در کتاب صوتی توافق نامه با ۲ دوست دیرین همراه می‌شویم که پس از مدت‌ها در آپارتمانی خالی همدیگر را می‌بینند. «دنیس» بازیگری است متوسط و «مارتین» نمایشنامه‌نویسی است ناموفق. «بازکر» می‌خواهد آپارتمانش را بفروشد و از دوستش خواسته است که برای امضای توافق‌نامه در آنجا حضور داشته باشد تا خیال خریدار راحت باشد. در انتظار خریدار، ۲ دوست از خاطرات مشترک می‌گویند. کم‌کم کار به نزاع می‌کشد. در این زمان خریدار سر می‌رسد و شاهد دعوا و تسویه‌حساب این ۲ می‌شود. این وضعیت سرانجام دامن خودِ خریدار را هم می‌گیرد. آیا بی‌تفاوت می‌ماند؟ درصدد داوری برمی‌آید یا در نهایت قربانی می‌شود؟ «توافق نامه» نمایشنامه‌ای است گیرا و فرح‌بخش از رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویسی فرانسوی. فیلیپ کلودل در لباس طنز، تصویری از تلخ و شیرین رفاقتی پر از فرازونشیب ارائه می‌دهد. عاقبت پیروز کیست؟ دوستی یا نفرت؟

شنیدن کتاب صوتی توافق نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این نمایشنامه صوتی را به دوستداران ادبیات نمایشی فرانسه و قالب نمایشنامه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره فیلیپ کلودل

فیلیپ کلودل در سال ۱۹۶۲ به دنیا آمد. او نویسنده، کارگردان و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی و اهل فرانسه است. کلودل علاوه بر نویسندگی، در زمینهٔ تدریس نیز فعالیت می‌کند و اکنون استاد ادبیات دانشگاه نانسی است. او به مدت ۱۱ سال در زندان به‌عنوان معلم مشغول به کار بوده است؛ تجربه‌ای که برای کلودل در نگارش داستان‌های کوتاه، رمان‌ها و فیلم‌نامه‌هایش الهام‌بخش بود. چنان‌که فیلیپ کلودل گفته است، حضور در کنار زندانیان و حشرونشر با آنان باعث شده است که نظرات ساده‌انگارانه‌اش را درمورد مردم، گناهکاری و قضاوت دیگران کنار بگذارد. او معتقد است اگر چنین تجربه‌ای را در زندگی خود نداشت، نوشتن رمان‌هایی مانند «گزارش برودک» یا «ارواح خاکستری» و ساختن فیلم‌هایی مانند «من تو را خیلی دوست داشتم» غیرممکن بود. نمایشنامهٔ «توافق نامه» یکی دیگر از آثار اوست.

بخشی از کتاب صوتی توافق نامه

«هیچ خبری ازش نداری؟

- برام اهمیتی نداره. اون هشت سال آزگار زندگیمو خراب کرد. دیگه وقتش رسیده بود که تموم شه. انگار دوباره زنده شده‌م.

- بچه‌ها چی؟

- بچه‌ها بچه‌هان دیگه. گهگاهی می‌بینمشون. خیلی هم بد نیست. اون بچه می‌خواست نه من. همیشه مشکل با زن‌های جوون همینه. وقتی یکی‌شونو به‌خاطر یکی دیگه ول می‌کنی مجبوری که بچه درست کنی. بعد بابای یه عالمه بچه می‌شی. من همیشه واسه این که حرفمو بهش بفهمونم مشکل داشتم. ما زبون همدیگه رو نمی‌فهمیم. فکر می‌کنم اونا هم الان خوشحال‌ترن. اونا یه کم از این که ما زن و شوهر مونده بودیم شرمنده بودن. دیگه شده بودیم عین گاو پیشونی‌سفید. همه‌ی هم‌کلاسی‌هاشون بچه‌ی طلاق بودن.

- قطعاً.

- اوضاع کارت چطوره؟

- کار که، دارن مرغ دریایی رو آماده می‌کنن.

- بازم؟

- آره. من برای ششمین بار شامریو رو بازی می‌کنم.

- هنوز هم شامریو؟

- دیگه تو خواب هم می‌تونم بازیش کنم.

- خب پس امتحان کن. بخواب.

- آره. دیگه هیجان نداره.

- باید بازی کردن نقش مرده‌ها رو هم ممنوع کنن.»