کتاب دیگری

«دیگری» نمایشنامه‌ای از فلوریان زلر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس موفق فرانسوی است. او کار رمان نویسی‌اش را در بیست‌ودو سالگی آغاز کرد و با رمان «برف مصنوعی» برنده جایزه ادبی اشت شد. به نوشتهٔ مجلهٔ اکسپرس، فلوریان زلر در کنار یاسمینا رضا، بهترین نمایشنامه‌نویسان فرانسوی هستند و بنا به مجلهٔ گاردین، فلوریان زلر، بهترین نویسندهٔ تئاتر نسل امروز است. دغدغه زلر روابط انسانی و چالش‌های بین انسان‌ها است، به عبارتی او به مسایل بزرگ زندگی علاقه‌مند است. مفاهیمی مثل دروغ، خیانت، هستی، روابط والد و فرزندی و....

نمایشنامهٔ «دیگری» که زلر آن را در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد، با استقبال چشمگیری مخاطبان و منتقدان روبه‌رو شد. این نمایشنامه در سال ۲۰۰۷ در استودیو شانزه‌لیزه و در سال ۲۰۱۵ در پش-مونپارناس به روی صحنه رفت.

این اثر سه شخصیت دارد؛ زن، مرد و دیگری. موضوع آن هم از دست دادن عشق و رو به سردی رفتن رابطه زناشویی پس از ازدواج است. زن و مردی جوان به خاطر این که روابطشان سرد نشود قوانینی برای زندگی مشترکشان می‌گذارند اما غافل از این که همین قوانین آغاز سردی‌ پایدار در رابطه است:

«مرد: تو این خونه، عشق از بین نخواهد رفت.

زن: از کجا ان‌قدر مطمئنی؟

مرد: فقط باید قانونش رو پیدا کرد، همین.

زن: قانون؟

مرد: آره، قانون برای این‌که عشق از بین نره، برای این‌که به اجبار زندگی دونفره از بین نره. با وضع قوانین روشن و واضح برای تعیین حد و مرز دوطرفه. آره، قانونش رو که پیدا کنی همه چیز خوب پیش می‌ره.

زن: چه قوانینی؟

مرد: اول این‌که، ما توی یه اتاق نمی‌خوابیم، چون اونایی که با هم می‌خوابن هم‌دیگه رو توی خواب ترک می‌کنن، و اونایی که هم‌دیگه رو ترک می‌کنن، لیاقت هم‌دیگه رو ندارن.

زن: هیچ‌وقت با هم نخوابیم؟

مرد: نه، وگرنه یه روز که سرما خوردی توی خواب خُرخُر می‌کنی، ممکنه دیگه! بعد من توی یه شب رازآلود شروع می‌کنم به متنفر شدن از تو، آره، یه روز تو خرخر می‌کنی، یه روز من خرخر می‌کنم، بعد تازه من به ذات واقعی تو پی می‌برم، تو به ذات واقعی من، ذات خوکی‌مون...

زن: تو توی سالن می‌خوابی، و تخت رو هم می‌گذاریم فقط واسه وقتی که بخوایم با هم‌دیگه عشق‌بازی کنیم.

مرد: دوم این‌که، هرگز روبه‌روی هم غذا نمی‌خوریم، چون هر دو نفری که با هم غذا بخورن، بی‌شک از هم متنفر می‌شن، اونا توی سکوت غذا می‌خورن و توی سکوت صدای اعضای بدن هم‌دیگه رو می‌شنون، صدای دهنشون، شکمشون... بعد دوباره به ذات واقعی هم‌دیگه پی می‌بریم، ذات خوکی‌مون.

زن: ما هرگز با هم غذا نمی‌خوریم، برای این‌که هیچ‌وقت شبیه اونایی که تو سکوت غذا می‌خورن نشیم.

مرد: سوم این‌که، هرگز دوستامونو هم‌زمان با هم نمی‌بینیم...»