کتاب مشاجرات

کتاب مشاجرات از مجموعه زندگی آلن دوباتن فیلسوف و نویسنده معاصر است که با ترجمه بامداد صالحی می‌خوانید. دوباتن در این کتاب به موضوع مشاجرات میان همسران پرداخته است.

موسسه مدرسه زندگی در نقاط مختلف دنیا فعالیت می‌کند و خدماتی در حوزه روان‌شناسی در قالب کلاس، فیلم‌سازی، همایش و .... می‌دهد. یکی از خدمات موسسه هم انتشار کتاب‌هایی در باب مهم‌ترین مسایل حیات فرهنگی و عاطفی معاصر است.

درباره کتاب مشاجرات

دوباتن می‌گوید: « هر زن و شوهری به طور متوسط سالانه بین سی تا پنجاه مشاجرۀ حسابی دارند. منظورم از «حسابی» مشاجره‌ای است که کاملاً خارج از هنجارهای گفتگوی متمدنانه باشد، چیزی که آدم نمی‌تواند از آن فیلم بگیرد و به دوستانش نشان دهد. با توجه به استرس شدیدی که این مشاجره‌ها به ما وارد می‌کند، می‌توانیم از جامعۀ مدرن انتظار داشته باشیم آموخته باشد توجه شایانی به این موضوع بکند و منابع فراوانی را وقف درک این موضوع کند که چرا این مشاجرات روی می‌دهد و چطور می‌توانیم به طور مؤثرتری آنها را آرام و برطرف کنیم. این کتاب یکی از آن منابع است.»

 دوباتن در این کتاب مشاجرات میان همسران را واکاوی کرده و علل فرهنگی و اجتماعی ان را برشمرده است. او تاریخچه ای از مشاجرات در فرهنگ‌ها و کشورهای مختلف در کتابش ارائه کرده و انواع مشاجرات را تحلیل کرده است.

 این کتاب به شما و شریک زندگی تان کمک می‌کند تا مشاجراتی را که میان وجود دارد، بازبینی کنید و از نو بشناسید و با دیدی واقع‌بینانه تر به حقیقت آنها بیندیشید.

 خواندن کتاب مشاجرات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به کتاب‌های روان‌شناسی و کتاب‌های فلسفه و زندگی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب مشاجرات

مشاجرهٔ شبِ سفر

شریک زندگی‌مان قرار است به یک سفر کاری طولانی برود. دلمان برایش خیلی تنگ خواهد شد. خیلی دوستش داریم. فقط یک شب دیگر کنار هم هستیم. باید مطمئن شویم شب خاطره‌انگیزی خواهد بود. شاید به یک رستوران چینی در آن اطراف برویم یا یکی از غذاهای مورد علاقه‌اش را بپزیم و بعد یک فیلم کمدی عاشقانه را با هم تماشا کنیم.

اما اوضاع اصلاً اینطور پیش نمی‌رود. درست همان وقت که دارد ساکش را می‌بندد، سر مسواکش الم‌شنگه برپا می‌شود، یا سر این‌که کِی شام بخوریم، یا قبض‌های تلفن کجاست. موضوعش واقعاً برای ما مهم نیست، اما به دلیل نامعلومی احساس می‌کنیم دلمان می‌خواهد قشقرق به پا کنیم و به طور غیرعادی کج‌خلقی کنیم. به تنش دامن می‌زنیم، هر چند ظاهراً هیچ ضرورتی برای این کار نیست؛ طرف مقابل هِی کوتاه می‌آید، ولی عمداً شر به پا می‌کنیم تا بالاخره دعوامان شود. شام بی شام، یکی از ما در را محکم می‌بندد و دیگری هر چه از دهنش در می‌آید به او می‌گوید.

چه چیز ممکن است باعث شده باشد درست همان لحظه‌ای که می‌خواهیم خداحافظی کنیم اینطور عجیب و غریب رفتار کرده باشیم؟ چرا چند ساعت باقیمانده را خراب می‌کنیم؟ آنچه رخ می‌دهد این است که ما در حسرت عشق با وحشتی غم‌انگیز و عمیق روبه‌رو می‌شویم: این‌که کاملاً به یاری وابسته‌ایم که اختیارش دست ما نیست، که محبتش تحت فرمان ما نیست و قرار است مدت زیادی از ما دور شود. آنقدر از این غیبت قریب‌الوقوعِ او احساس ضعف می‌کنیم که با سادگی بی‌فایده‌ای که حتی درست از آن آگاه نیستیم، تصمیم می‌گیریم اصلاً معنایی که برای ما دارد را به کلی عوض کنیم. به جای این‌که از شدت عشقمان به کسی که کاملاً در تملک ما نیست رنج بکشیم، تصمیم می‌گیریم از او متنفر باشیم تا دلمان برایش تنگ نشود. با یکی به دو کردن تلاش می‌کنیم جراحی طاقت‌فرسایی روی احساساتمان انجام دهیم: اگر فقط بتوانیم خودمان را قانع کنیم که عشق او را نمی‌خواهیم، شاید دیگر اینقدر برای‌مان مهم نباشد که برای دادن این عشق به ما در دسترسمان نیست. اگر طردش کنیم، طرد کردن نمادین ما توسط آنها، هر چند ناخواسته است (منطقاً می‌دانیم که چاره‌ای ندارد جز این‌که به این سفر برود) ولی بی‌اثر می‌شود.

البته عاقلانه‌اش این بود که دوری‌اش را تحمل می‌کردیم نه این‌که تلاش کنیم جلوی رنج کشیدن خودمان بابت آن را بگیریم. به هر حال تا حدی رنج‌دهنده خواهد بود؛ پس بهتر است این رنج به خاطر مسألهٔ اصلی باشد (اینکه یارمان فردا شب، هشت منطقهٔ زمانی از ما فاصله دارد) تا جایگزین آن (که هنگام پرسیدن این‌که آیا لوازم حمامش را جمع کرده‌ایم یا نه لحنش زیاد مؤدبانه نبوده).