کتاب سیاهِ سفید

کتاب سیاهِ سفید نوشته تارا سالیوان و ترجمه سینا یوسفی است. کتاب سیاهِ سفید را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب سیاهِ سفید

هابوی سیزده سال دارد اما به خاطر داشتن چشم‌های روشن، موهای زرد و پوست سفید، بسیار با دیگران متفاوت است و کسی او را نمی‌پذیرد جز خواهرش که او را پسرک طلایی صدا می‌کند. خانواده هابو دوستش ندارند. خانواده هابو مجبور می‌شوند از روستای خودشان بروند به روستایی دیگر، هابو در روستا می‌فهمد که نام دیگری دارد و به او زال می‌گویند، اما اینجا زال‌ها را می‌کشند چون فکر می‌کنند اعضای بدنشان خوش شانسی می‌آورد. حالا هابو باید دست مردی که دنبالش است فرار کند.

خواندن کتاب سیاهِ سفید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه‌مند به داستان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سیاهِ سفید

بزها را دنبال خودم می‌کِشم و می‌برم بیرون. پاهایشان را با طناب به هم می‌بندم. برای محکم‌کاری، شاخ بز جلودار گله را به دیوار آغل می‌بندم. بعد، برمی‌گردم توی خانه.

می‌پرسم: «چرا باید از این‌جا بریم؟» جواب را می‌دانم، ولی نمی‌خواهم آصو بداند حرف‌هایشان را شنیده‌ام.

چویی یکهو سرش را بلند می‌کند و داد می‌زند: «به خاطر تو!»

آصو آرام بهش تشر می‌زند: «چویی!»

چویی فریاد می‌زند: «راست می‌گم دیگه!» دستش را که ناخن‌های کج‌وکوله‌ای دارد توی هوا تکان می‌دهد تا روی حرفش تأکید کند. «تا قبل این‌که این بیاد اوضاعمون خوب بود، خوب! انزی می‌گه پدر توی خشکسالی‌های بدتر از این تونست مزرعه رو سرپا نگه داره. اگه به خاطر این روح احمق ما رو ول نمی‌کرد بره، هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمی‌افتاد.»

«چویی!» صدای آصو دیگر آرام نیست. چویی دیگر حرفی نمی‌زند. با عصبانیت وسایلش را می‌چپاند توی بقچه‌اش. رگ‌های گردنش بیرون زده و حرکاتش خشن است.

خانه بد جوری ساکت می‌شود. می‌روم گوشه‌ای از خانه که جای خوابم است و با دست‌های سفیدم لباس‌هایم را وسط پتویم روی هم کُپه می‌کنم. سفید؛ نه سیاه و قوی مثل دست‌های انزی، نه سیاه و ظریف مثل دست‌های آصو، نه سیاه و کوتاه و کلفت مثل دست‌های چویی، نه سیاه و پینه‌بسته مثل دست‌های مادر. سفید، به سفیدی شیر، به سفیدی استخوان، به سفیدی روح.