کتاب گمشدگان

کتاب گمشدگان نوشته کاترین راندل و ترجمه سینا یوسفی است. کتاب گمشدگان را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب گمشدگان

فرد پسر کوچکی است که روی صندلی هواپیما نشسته است و به جنگل انبوه آمازون نگاه می‌کند. او همه زندگی دلش می‌خواسته به سفرهای اکتشافی برود و برای خودش جایی بین ماجراجوهای بزرگ پیدا کند. آرزو می‌کند فرود بیایند و نگاهی به اطراف بیندازند. اما ناگهان اتفاق هولناکی می‌افتد، ناگهان هواپیما با سرعت در جنگل سقوط می‌کند و فِرِد دیگر برای زنده ماندن راهی جز ماجراجویی ندارد. او و سه کودک همراهش از سقوط زنده می‌مانند حالا در جنگلی بزرگ و ناشناخته راهشان را پیدا کنند. امیدی نیست کسی برای نجاتشان بیاید و معلوم نیست بتوانند خودشان راه برگشت به خانه را پیدا کنند. اما به نظر می‌آید آن‌ها در جنگل تنها نیستند.

خواندن کتاب گمشدگان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کودکان و نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های پرهیجان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب گمشدگان

فِرِد می‌دوید و نمی‌دانست زنده است یا مرده. با خودش می‌گفت، اما مطمئنم مرگ این‌قدر سروصدا نداره. شعله‌های آتش روی بدنش زوزه می‌کشید و خون از دست و پایش جاری شده بود.

شبِ سیاهی بود. موقع دویدن تلاش می‌کرد نفس بگیرد و با فریاد درخواست کمک کند، اما گلویش پر از خاکستر و خشک‌تر از آن بود که بتواند داد بزند. انگشتش را ته حلقش کرد تا بتواند تف کند. داد زد: «کسی اون‌جا هست؟ کمک! آتش!»

آتش پاسخش را داد. از درخت پشت سرش فواره‌ای از آتش به آسمان زبانه کشید. رعدوبرقی هم زد. دیگر جوابی نیامد. یکی از شاخه‌ها، که در آتش می‌سوخت، شکست و غرق در نوری سرخ، در آبشاری از جرقه‌های آتش سقوط کرد. فِرِد پرید آن طرف‌تر، به عقب تلوتلو خورد، رفت توی تاریکی و سرش به چیز محکمی خورد. شاخه دقیقاً افتاد همان‌جایی که او چند لحظه قبل ایستاده بود. زردابی را که از گلویش بالا آمده بود، قورت داد و سریع‌تر دوید.

چیزی نشست روی چانه‌اش. از ترس داد زد و سرش را دزدید. با دست کوبید روی صورتش و به سمت بوته‌ای تغییر جهت داد، اما فقط یک قطرهٔ باران بود.

باران، که ناگهان شدت گرفته بود، دوده و عرق روی دست‌هایش را به چیزی شبیه قیر تبدیل کرد. کم‌کم آتش را هم خاموش کرد. فِرِد آرام‌آرام سرعتش را کم کرد و در نهایت ایستاد. نفس‌زنان و نفس‌بریده برگشت و به راهی که آمده بود نگاه کرد.

هواپیمای کوچک بین درخت‌ها داشت دود می‌کرد و ابرهای سفید و خاکستری به سوی آسمان شب می‌فرستاد.

فِرِد به اطراف خیره شد. سرش گیج می‌رفت و احساس درماندگی می‌کرد. اثری از هیچ آدمی نمی‌دید، صدای هیچ‌کسی به گوشش نمی‌رسید، فقط گیاهانی شبیه سرخس دور مچ پایش می‌پیچیدند، درختانی سرسبز ده‌ها متر به سمت آسمان قد کشیده بودند و پرندگان وحشت‌زده جیغ‌کشان توی هوا شیرجه می‌زدند. فِرِد محکم سرش را تکان داد تا صدای غرش سقوط هواپیما را از گوش‌هایش بیرون کند.

موهای دستش کِز خورده بودند و بوی تخم‌مرغ می‌دادند. دستش را گذاشت روی پیشانی‌اش. ابروهایش سوخته بود و کمی از خاکسترشان چسبید به انگشت‌هایش. ابروهایش را که با پیراهنش تمیز می‌کرد متوجه شد دست‌هایش خونی‌اند.