کتاب تلخ تر از شیرین

کتاب تلخ تر از شیرین داستانی زیبا از تارا سالیوان با ترجمه شروین جوانبخت است. این داستان از زندگی دو برادری صحبت می‌کند که می‌خواهند از مزرعه کار اجباری فرار کنند...

انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب تلخ تر از شیرین

کتاب تلخ تر از شیرین داستان خواندنی و زیبا است که از تلاش برای به دست آوردن آزادی، مبارزه برای گرفتن حقوق و ... صحبت می‌کند. داستان درباره دو برادر به نام‌ها آمادو و سیدو است. آن‌ها باید در مزرعه‌ی کار اجباری کار کنند. زمانی که برای اولین بار یک دختربچه‌ برای کار به مزرعه می‌آید، آنها متوجه روحیه‌ جسور و شکست‌ناپذیر او می‌شوند. در ادامه داستان از تلاش‌های این دو برادر برای فرار از مزرعه و رسیدن به آزادی رهایی می‌خوانیم. آن‌ها با الگوبرداری و کمک گرفتن از خدیجه می‌خواهند به هدفشان برسند.

کتاب تلخ تر از شیرین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

نوجوانان و علاقه‌مندان به ادبیات کودک و نوجوان را به خواندن کتاب تلخ تر از شیرین دعوت می‌کنیم.

بخشی از کتاب تلخ تر از شیرین

دوباره حواسم را به موسی جمع می‌کنم. به‌دقت به صورتش نگاه می‌کنم. خوب نگاهش می‌کنم تا ببینم عصبانی است یا نه. راحت ایستاده، دندان‌هایش را روی هم فشار نمی‌دهد، دست‌هایش رها، کنار بدنش آویزان‌اند. می‌گویم: «نمی‌دونستم منتظر پسرهای جدیدیم.»

موسی توی چشم‌هایم نگاه می‌کند. سعی می‌کنم عقب نکِشم. رویش را برمی‌گرداند و شانه‌هایش را بالا می‌دهد. «من هم نمی‌دونستم.» سوت را از زیر بلوزش بیرون می‌کِشد و دوباره تویش فوت می‌کند. «کمکم کنین وسایلم رو بردارم.»

سیدو تلوتلوخوران می‌دود تا وسایل موسی را بردارد و من بقیه غلاف‌هایش را توی گونی‌اش می‌اندازم. یوسف، عبدالرحمان و کوناته تازه رسیده‌اند که صدای گوشخراشی از طرف زمین مسطح به گوش می‌رسد. انگار کسی دستش را روی بوق گذاشته و بعد صدای دوتا بوق کوتاه می‌آید.

موسی گونی‌اش را از دستم می‌گیرد و جلو می‌افتد.

من با سیدو و بقیه پسرها در صفی پشت سر موسی راه می‌افتیم.

صدایی از کنارمان می‌گوید: «آو کا کِنه؟»

سیدو جواب می‌دهد: «ما خوبیم. ولی یوسف! فکر کنیم چندتا پسر جدید از مالی آوردن اردوگاه! تو چی فکر می‌کنی؟» برادر خل‌وچلم جست‌وخیزکنان راه می‌رود و از این‌که رازی را با بقیه در میان گذاشته، هیجان‌زده است.

یوسف از ته دل لبخندی به سیدو می‌زند. به‌خاطر ابروهای پهنش، صورتش شبیه نقاشی‌های کارتونی است. من هیچ‌وقت با پسرهای دیگر صمیمی نشده‌ام. توجه کردن به دیگران باعث درد و رنج می‌شود و همهٔ توجه من متعلق به سیدو است. ولی اگر قرار باشد به کسی اعتماد کنم، یوسف را از بقیه بیشتر قبول دارم. او زیاد لبخند می‌زند؛ لبخند واقعی. جایی مثل این‌جا، چنین چیزی کمیاب است.

یوسف پچ‌پچ‌کنان می‌گوید: «آووُ. احتمالاً همین‌طوره. نون‌خورهای بیشتری دور قابلمه آش جمع می‌شن، مگه نه؟»

همه در سکوت راهمان را ادامه می‌دهیم. این غذای بخور و نمیری که به ما می‌دهند چیزی نیست که درباره‌اش شوخی هم بکنیم.