کتاب راز جنگل پیر

کتاب راز جنگل پیر، یک اثر فانتزی جذاب و خواندنی از دینو بوتزاتی است. راز جنگل پیر، داستانی نیم فانتزی و نیم اسطوره‌ای دارد و از جنگلی عجیب و جادویی حکایت می‌کند؛ جنگلی که با نابودی‌اش چیزهای بسیاری از بین می‌روند. 

برای پیدا کردن راز جنگل پیر، این داستان جذاب را با ترجمه‌ی عالی بهمن فرزانه بخوانید. 

درباره‌ی کتاب راز جنگل پیر

سرهنگ «سباستیانو پوروکولو» یک جنگل پیر را از ثروت دایی‌اش به ارث می‌برد و نیم دیگر این ثروت هم به برادرزاه‌اش «بن مونوتو» رسیده است جنگلی که رازی عجیب دارد؛ جنگلی که پرندگان و درختانش می‌توانند حرف بزنند و در هر درختی یک جن زندگی می‌کند. اما جنگل در حال نابودی است. هر درختی که به زمین می‌افتد، زندگی یک جن پایان می‌یابد. جن‌ها که می‌خواهند جلوی نابودی جنگل و از بین رفتن زندگی‌شان را بگیرند، دست به دامن برنارد می‌شوند. برنارد، یکی از جن‌ها است که در میان مردم زندگی می‌کند، او به شدت در تلاش است تا انسان‌ها را از قطع کردن درختان بازدارد، تا با این کار جلوی مرگ هم‌نوعانش را بگیرد، اما چون به تنهایی از پس این کار برنمی‌آید، از «ماتئویِ باد» کمک می گیرد تا سرهنگ را از جنگل فراری بدهد. سرهنگ با وسوسه‌ی کشتن برادرزاده‌اش می‌جنگد. اگر او را بکشد، نیم دیگر ارث را هم تصاحب می‌کند و کل جنگل برای او می‌شود. اکنون ماتئوی باد آماده‌ی نبرد با سرهنگ است.

کتاب راز جنگل پیر، داستانی فانتزی و اسطوره‌ای است که از رابطه‌ی بین انسان و طبیعت و عناصر زندگی می‌گوید. دینو بوتزانتی در راز جنگل پیر از طبیعتی که تاثیر مستقیم روی زندگی انسان‌ها دارد، حرف می‌زند؛ طبیعتی که با مرگش، انسان‌ها نیز به مرگ خود نزدیک می‌شوند. 

کتاب راز جنگل پیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر به کتاب‌های فانتزی و داستان‌های جادویی علاقه دارید، بدون شک خواندن کتاب راز جنگل پیر، لحظات خوشی را برایتان می‌سازد. 

بخشی از کتاب راز جنگل پیر

موررو، مالک آرام و صلح‌جویی بود. ثروتمندترین مرد دهات آن دره به‌شمار می‌رفت. از زمین‌های خود آن‌طور که باید و شاید استفاده نکرده بود. فقط داده بود در حاشیه‌ای از مزارع جنگلی‌اش درختان اضافی را از جای درآورند. آن جنگل، زیباترین جنگل منطقه بود، گرچه چندان هم وسعت نداشت. آن را جنگل پیر می‌نامیدند. هرگز به آن بی‌احترامی نشده بود. پیرترین درختان کاج آن منطقه و شاید سراسر جهان، سر به هوا کشیده بودند. صدها سال می‌شد که از آن‌جا حتی یک بوته از ریشه در نیاورده بودند.

در واقع همان جنگل پیر به سرهنگ ارث رسیده بود. با خانه‌ای که قبلا آقای موررو در آن سکونت داشت و بعد هم زمین‌های دیگری که می‌شد آن‌ها را «حاشیه» نامید.

آقای موررو هم مثل سایر اهالی دهات دره، جنگل وسیع را تا حد پرستش دوست داشت و قبل از مرگ سعی کرده بود آن‌جا را در فهرست آثار ملی ثبت کند؛ طبعآ سعی‌اش بی‌فایده بود.

یک ماه پس از وفات آن مرد، مقامات دهکده فوندو به پاس خدماتی که برای جنگل انجام داده بود، در کنار خانه‌اش با مراسمی پرده از روی مجسمه او برداشتند. مجسمه مرحوم از چوب بود و حکاکی شده بود؛ با رنگ‌هایی زنده هم رنگ‌آمیزی‌اش کرده بودند.

همه تصدیق می‌کردند مجسمه‌ای است بسیار زیبا که خیلی به خود مرحوم شباهت دارد. در مراسم افتتاح یک نفر نطق کرده و گفته بود: «باید به خاطر تجلیل از او یادگاری‌ای جاودانی از او برجای بماند.»

خیلی از حاضران به هم سقلمه زده و زیر لب خندیده بودند؛ چنان مجسمه‌ای کم و بیش شش ماه دوام می‌آورد و بعد می‌پوسید و فرو می‌ریخت.