کتاب تصویر بزرگ

کتاب تصویر بزرگ نوشته‌ی دینو بوتزاتی با ترجمه‌ی بهمن فرزانه، اثری است که توسط نشر امیرکبیر منتشر شده است. این کتاب در دسته‌ی داستان‌های خارجی قرار می‌گیرد و با روایتی پرکشش، مخاطب را به دنیایی پر از رمز و راز و تعلیق می‌برد. بوتزاتی، نویسنده‌ی ایتالیایی، در این اثر با بهره‌گیری از عناصر علمی، روان‌شناختی و اجتماعی، داستانی را خلق کرده که در آن مرز میان واقعیت و خیال، علم و قدرت، و ترس و کنجکاوی به چالش کشیده می‌شود. روایت داستان حول محور شخصیتی دانشگاهی و ماجرایی محرمانه شکل می‌گیرد که به تدریج ابعاد پیچیده‌تری پیدا می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تصویر بزرگ

کتاب تصویر بزرگ اثر دینو بوتزاتی، داستانی معمایی و پرتعلیق را روایت می‌کند که در بستر فضایی نظامی و علمی شکل گرفته است. داستان با دعوت پروفسور ارمانو ایزمانی، استاد الکترونیک دانشگاه، به مأموریتی محرمانه آغاز می‌شود. ایزمانی که شخصیتی محتاط و اندکی ترسو دارد، ناخواسته وارد دنیایی می‌شود که در آن همه‌چیز با لایه‌ای از ابهام و راز پوشیده شده است. بوتزاتی با خلق فضایی سرد و پر از نشانه‌های ناشناخته، مخاطب را به درون ساختاری می‌برد که در آن علم، قدرت و ترس به هم گره خورده‌اند. ساختار کتاب به گونه‌ای است که با پیشروی داستان، لایه‌های بیشتری از رازها و روابط میان شخصیت‌ها آشکار می‌شود. بوتزاتی با نگاهی موشکافانه، روابط انسانی، دغدغه‌های اخلاقی و تأثیر فناوری بر زندگی را در قالب داستانی پرکشش و پر از تعلیق به تصویر کشیده است. شخصیت‌های داستان، هرکدام با ویژگی‌های خاص خود، درگیر ماجرایی می‌شوند که مرز میان وظیفه، کنجکاوی و ترس را بارها جابه‌جا می‌کند. تصویر بزرگ نه‌تنها داستانی درباره یک مأموریت محرمانه است، بلکه به نوعی بازتابی از دغدغه‌های انسانی در مواجهه با ناشناخته‌ها و قدرت علم نیز به‌شمار می‌آید.

خلاصه داستان تصویر بزرگ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! داستان تصویر بزرگ با دریافت نامه‌ای از سوی وزارت دفاع توسط پروفسور ارمانو ایزمانی آغاز می‌شود. ایزمانی، استاد دانشگاهی با روحیه‌ای محتاط و اندکی مضطرب، به مأموریتی دعوت می‌شود که ماهیت آن برایش کاملاً ناشناخته است. او پس از ملاقات با سرهنگ جاکوئینتو و دریافت پیشنهاد همکاری، با تردید و نگرانی تصمیم می‌گیرد به همراه همسرش الیزا به منطقه‌ای نظامی سفر کند. در طول مسیر، ایزمانی و همسرش با افسران و نگهبانانی روبه‌رو می‌شوند که خود نیز از ماهیت واقعی مأموریت بی‌خبرند و تنها با شایعات و نشانه‌هایی مبهم سر می‌کنند. فضای داستان با توصیف مناظر کوهستانی، جاده‌های پیچ‌درپیچ و سربازخانه‌های دورافتاده، حس تعلیق و اضطراب را تقویت می‌کند. با ورود به منطقه ممنوعه، ایزمانی و همراهانش با مجموعه‌ای از ساختمان‌های عجیب و دستگاهی غول‌آسا مواجه می‌شوند که به نظر می‌رسد چیزی فراتر از یک پروژه علمی یا نظامی ساده باشد. در گفت‌وگوهای میان دانشمندان و شخصیت‌های دیگر، به تدریج روشن می‌شود که این دستگاه، تلاشی برای بازآفرینی یک انسان ماشینی با قابلیت‌های حسی و شناختی است؛ پروژه‌ای که مرز میان انسان و ماشین، علم و اخلاق، و قدرت و مسئولیت را به چالش می‌کشد. بوتزاتی با روایت تدریجی و پر از ابهام، مخاطب را درگیر سؤالاتی درباره ماهیت علم، رازهای قدرت و سرنوشت انسان در مواجهه با فناوری می‌کند.

چرا باید کتاب تصویر بزرگ را بخوانیم؟

تصویر بزرگ با فضاسازی منحصربه‌فرد و روایت پرتعلیق، تجربه‌ای متفاوت از داستان‌نویسی معمایی و علمی ارائه می‌دهد. بوتزاتی در این اثر، نه‌تنها به ماجرای یک مأموریت محرمانه می‌پردازد، بلکه دغدغه‌های عمیق‌تری مانند ترس از ناشناخته‌ها، مسئولیت اخلاقی دانشمندان و تأثیر فناوری بر زندگی انسان را مطرح می‌کند. شخصیت‌پردازی دقیق و دیالوگ‌های پرکشش، مخاطب را به دل ماجرایی می‌برد که در آن هر لحظه امکان غافلگیری وجود دارد. این کتاب برای کسانی که به داستان‌هایی با لایه‌های روان‌شناختی، اجتماعی و فلسفی علاقه دارند، فرصتی است تا با نگاهی تازه به مرزهای علم و انسانیت بیندیشند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تصویر بزرگ به علاقه‌مندان داستان‌های معمایی، علمی و روان‌شناختی پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که دغدغه‌هایی درباره تأثیر فناوری بر جامعه، مسئولیت اخلاقی دانشمندان و مرز میان انسان و ماشین دارند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب تصویر بزرگ

«در برابر آن‌ها، گودالی عمیق، دره‌ای گود، یک دهانهٔ آتش‌فشانی بسیار شیب‌دار، دیده می‌شد و تا آنجا که چشم کار می‌کرد، پیچ‌درپیچ ادامه می‌یافت. از عمق دره، از جایی که شاید زمانی رودخانه‌ای وجود داشت، تا لبهٔ گودال، دیواره‌ها از ساختمان‌های عجیب‌وغریبی پوشیده شده بود. چیزهایی شبیه جعبه که به هم چسبیده بود و مجموعه‌ای از تراس‌ها را تشکیل می‌داد و روی‌هم‌رفته شبیه برج بابل بود و برطبق برآمدگی‌ها و تورفتگی‌های صخره‌ها ساخته شده بود. صخره‌ها دیگر دیده نمی‌شدند. سبزه‌ای هم وجود نداشت. خاک و آب جاری هم وجود نداشت. همه‌جا با ساختمان‌های روی هم قرار گرفته پوشیده شده بود که شبیه انبارهای کوچکی بودند. برج‌ها، مقبره‌های مصری، دیواره‌ها، پل‌های کوچک، ناودانک‌ها، اتاقک‌ها، سدها، همه به‌صورت اشکال هندسی مبهوت‌کننده‌ای روی هم انباشته شده بودند و تا پایین دره ادامه داشتند. گویی شهری در دو طرف رودخانه‌ای، کاملاً ویران شده باشد. چیزی که بس غیرطبیعی می‌نمود و به آن عمارات حالتی معمایی می‌بخشید، این بود که پنجره‌ای در آن وجود نداشت. همه‌چیز به نظر عجیب و بسته می‌رسید. آنچه آنجا را وحشت‌انگیزتر می‌ساخت، این بود که انسانی در آنجا وجود نداشت. با این حال آن گودال دوزخی شگفت‌انگیز، حالت مرده و متروکی نداشت. برعکس، باوجودی که چیزی در آنجا تکان نمی‌خورد، به نظر می‌رسید که در زیر آن پوشش، نوعی حیات مرموز دارد شکل می‌گیرد و خلق می‌شود.»