با کد تخفیف Salam اولین کتابتان را با ۵۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کنید.
سوسیالیسم

دانلود و خرید کتاب سوسیالیسم

ایده‌ی شکست‌خورده‌ای که هرگز نمی‌میرد

۳٫۶ از ۱۰ نظر
۳٫۶ از ۱۰ نظر

برای خرید و دانلود  کتاب سوسیالیسم  نوشته  کریستین نیمیتز  و خواندن و شنیدن هزاران کتاب الکترونیکی و صوتی دیگر،  اپلیکیشن طاقچه  را رایگان نصب کنید.

دانلود و خواندن کتاب در اپلیکیشن طاقچهدرباره طاقچه بی‌نهایت

معرفی کتاب سوسیالیسم

سوسیالیسم، ایده‌ی شکست‌خورده‌ای که هرگز نمی‌میرد کتابی نوشته کریستین نیمیتز، اقتصاددان معاصر است. او در این کتاب بررسی کرده است که چرا سوسیالیسم با وجود این که ایده‌ای شکست‌خورده است هنوز میان افراد مختلف در گروه‌های سنی و طبقات مختلف جامعه طرفدار دارد. 

درباره کتاب سوسیالیسم، ایده‌ی شکست‌خورده‌ای که هرگز نمی‌میرد

 نیمیتز می‌گوید سوسیالیسم به رغم فهرست بلندبالای شکست‌هایش همچنان محبوب‌تر از سرمایه‌داری است؛ اکثریت ما اصلا نگرش خوبی به سرمایه‌داری نداریم. در مقابل سوسیالیسم با برداشت‌های اخلاقی ما کاملا جور است. به سوسیالیسم واقعا نگرش مثبتی داریم. او در این کتاب دلایل محبوبیت سوسیالیسم به ویژه در بریتانیا را با استفاده از نظرسنجی و تحقیقات علمی بررسی کرده است. او معتقد است اگر سوسیالیسم دوباره بازگشته است، به خاطر این نیست که مردم فراموش کرده‌اند اوضاع در کشورهای تعهد ورشو، چین مائو و یا دیگر کشورهای سوسیالیستی بد بوده است؛ به این خاطر است که سوسیالیست‌ها به خوبی موفق شده‌اند خود را از این مثال‌ها دور کنند. سوسیال‌دموکرات‌های امروزی موفق شده‌اند خود (و دیگران) را قانع کنند که مثال‌های تاریخی سوسیالیسم هیچ ارتباطی با خود سوسیالیسم ندارند. 

 او در این کتاب به خوبی و مثال‌های روشن و استدلال‌های منطقی دلایل محبوبیت سوسیالیسم را برشمرده و چرایی پابرجایی آرمان های سوسیالیستی را پاسخ داده است.

 خواندن کتاب سوسیالیسم، ایده‌ی شکست‌خورده‌ای که هرگز نمی‌میرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 پژوهشگران و علاقه‌مندان حوزه جامعه‌شناسی، اقتصاد و علوم سیاسی.

 درباره کریستین نیمیتز

دکتر کریستین نیمیتز، ارشد اقتصاد سیاسی در مؤسسهٔ امور اقتصادی است. او در دانشگاه هومبولت برلین و دانشگاه سالامانکا، اقتصاد و در دانشگاه کینگز لندن اقتصاد سیاسی خوانده است. کریستین قبلا در مؤسسهٔ سرمایه‌گذاری آزاد (IUF) برلین کار می‌کرد و در دانشگاه کینگز لندن اقتصاد تدریس می‌کرد. او نویسندهٔ کتاب درآمدی تازه بر فقر (۲۰۰۱)، بازتعریف گفتمان فقر (۲۰۱۲) و بهداشت جهانی بدون سرویس سلامت همگانی ۷NHS (۲۰۱۶) است.

 بخشی از کتاب سوسیالیسم

سوسیالیسم در بریتانیا، هم در میان دانشجویان محبوب است و هم بین افراد ۳۰ تا ۵۰ ساله؛ نظرسنجی‌های متعدد نیز این را تأیید می‌کنند. نظرسنجی‌ها همچنین نشان می‌دهند حمایت از سوسیالیسم به طور کلی در راستای حمایت از طیف گسترده‌ای از سیاست‌های فردی است که می‌توان آن‌ها را سوسیالیستی دانست.

جالب است که حمایت از سوسیالیسم به طور نظری هم‌راستای برداشت‌های مثبت نسبت به نمونه‌های واقعی اعم از معاصر یا تاریخی و نظام سوسیالیستی در عمل نیست. مثلا افرادی که به کشورهای سابق پیمان ورشو اعم از چین مائوئیستی، ویتنام شمالی یا کرهٔ شمالی نگاه خوش‌بینانه دارند امروزه اقلیتی کوچک در بریتانیا هستند. سوسیالیست‌ها با موفقیت، فاصله‌شان را از بالغ بر بیست و چهار تلاش شکست‌خورده برای ساخت جامعهٔ سوسیالیستی حفظ کرده‌اند. ادعای آنان مبنی بر این‌که «این نظام‌ها نه‌تنها هرگز سوسیالیسم «واقعی» نبودند، بلکه اندیشهٔ سوسیالیستی را تحریف کرده بودند» به عقیده‌ای متعارف تبدیل شده است. برای نمونه، امروزه نوشتن شکست‌های اتحاد جماهیر شوروی سابق به پای سوسیالیسم معاصر، احمقانه و خارج از عرف به شمار می‌آید.

اما در حالی که سوسیالیست‌ها فاصله‌شان را با نمونه‌های تاریخی و معاصر سوسیالیسم حفظ کرده‌اند معمولا تلاش می‌کنند توضیح دهند دقیقا چه کار متفاوتی انجام خواهند داد. سوسیالیست‌ها میل دارند به سمت انتزاع فرار کنند و به جای سخن از ویژگی‌های سازمانی ملموس از آرمان‌های رفیع حرف بزنند. اما این آرمان‌ها (مثلا دموکرات‌کردن اقتصاد) اصلا چیز جدیدی نیستند. این‌ها همان آرمان‌هایی‌اند که محرک طرح‌های سوسیالیستی پیشین بودند. سوسیالیسم اصلا به آن آرمان‌ها جامهٔ عمل نپوشانده، اما این ناشی از فقدان تلاش نیست.

دفاع سوسیالیسم غیرواقعی همواره معطوف به گذشته است، یعنی زمانی که تجربهٔ سوسیالیستی قبلا در سطح وسیع بی‌اعتبار شده. تا وقتی که تجربهٔ سوسیالیستی در دوران اولیه‌اش است تقریبا هیچ‌کس بحثی روی اعتبار سوسیالیستی‌اش ندارد. برعکس، عملا تمام رژیم‌های سوسیالیستی دوره‌های اوج‌شان را گذرانده‌اند و طی آن مشتاقانه از سوی بسیاری از روشنفکران غربی تحسین شده‌اند. تنها بعد از این رویداد (یعنی زمانی که آن‌ها مایهٔ شرمندگی نهضت سوسیالیسم شدند) است که نسخه‌های سوسیالیستی آنان بر مبنای تجربهٔ گذشته «غیرواقعی» لقب می‌گیرند.

این الگو از دههٔ سی آغاز شد، هنگامی که هزاران روشنفکر غربی همچنان مشغول زیارت سیاسی از اتحاد جماهیر شوروی بودند. هرچند سبعیت آن رژیم در غرب، شهرهٔ خاص و عام (یا دست‌کم شناخته‌شده) بود، اتحاد جماهیر شوروی را در سطح گسترده‌ای دموکراسی بالقوه مردمی به شمار می‌آوردند که به دست کارگران اداره می‌شود. وقتی «ذوب‌شدن در پرچم استالین» از مد افتاد، بیشتر هواداران غربی استالین رسما اعلام موضع نکردند، اما به‌وضوح در این باره سکوت کردند.



نظرات کاربران

مشاهده همه نظرات (۳)
mostafa1985
۱۳۹۹/۰۸/۲۵

خیلی خوب! عنوانِ جذاب: "سوسیالیسم؛ ایده‌ی شکست‌خورده‌ای که هرگز نمی‌میرد". و جذاب‌تر، آنچه آمده. اینکه چه‌طور یک ایده‌ی ناکارآمد و خطرناک و غیرانسانی، با شعارهای انسانی و وعده‌های رنگارنگ و نسخه‌های ساده برای مسائل پیچیده، به قدرت می‌رسد. اولین واکنش

- بیشتر
جواد
۱۳۹۹/۰۷/۱۹

برای من به دلیل آشنایی در حد خودم با تاریخ چپ و مارکسیست و کمونیسم و شوروی و انچه بلوک شرق نامیده می شود تکراری بود ۲۴ درصد کتاب را خوندم و الان میخوام دیگه نخوانم چون میدونم به اینجا

- بیشتر
کاربر ۱۱۴۳۰۴۳
۱۳۹۹/۱۲/۱۷

سوسیالیست ایده خوبی ک هرگز به درستی اجرا نشده حتی کمونیسم ک زیر شاخه سوسسالیسم هست هم هیچوقت به درستی اجرا نشد. پس درواقع قضاوت در مورد کارامدی یا نا کارآمدی لش کاملا اشتباه است. اما با این وجود میبینیم

- بیشتر
بریده‌هایی از کتاب
مشاهده همه بریده‌ها (۱۵)
گولاگ‌ها تنها هنگامی ممکن می‌شوند که شما ایدئولوژی‌ای همچون لِنینیسم که گولاگ‌ها را توجیه کرد، داشته باشید.
(: It's me
در قلب این فرآیند مردمانی سخت‌کوش قرار دارند که مایلند ساعت‌های طولانی کار کنند نه به سبب اجبار بلکه به جهت فداکاری برای انقلاب سوسیالیستی
(: It's me
اکنون آموزش‌وپرورش همگانی وجود دارد (...) تعداد زیادی مهد کودک و کودکستان رایگان در این کشور هست (...) نظامِ بی‌نقص امنیت اجتماعی دارد (...) خدمات درمانی رایگان است. (...) در تمام شرکت‌ها روز کاری هشت ساعت است به همراه یک ساعت وقفه برای ناهار (...) مدیرعامل هر شرکت مسئول تأمین مسکن، کودکستان و مهد کودک و تهیهٔ مایحتاج کارگران است به گونه‌ای که هیچ‌یک از آنان نگران امور داخلی خانه‌اش نیست.
(: It's me
پس از هفتاد سال تجربهٔ سوسیالیسم می‌توان گفت بیشتر روشنفکران تمایلی ندارند بپرسند آیا نباید دلیلی وجود داشته باشد که چرا سوسیالیسمی که به کرات عملی شده است ظاهرا هرگز آن‌طور که رهبران روشنفکرش می‌خواهند از آب در نمی‌آید. جست‌وجوی بیهودهٔ روشنفکران برای جامعهٔ واقعا سوسیالیستی (...) به ایده‌آل‌سازی سلسلهٔ ظاهرا بی‌پایان آرمان‌شهرها و سپس سرخوردگی از آن‌ها انجامیده است؛ اتحاد جماهیر شوروی، سپس کوبا، چین، یوگسلاوی، ویتنام، تانزانیا و نیکاراگوئه. ف. ا. هایک (۱۹۸۸)
(: It's me
کرهٔ جنوبی به لحاظ سرانه بیست برابر ثروتمندتر از کرهٔ شمالی است (CIA World Factbook ۲۰۱۷). کرهٔ شمالی هنوز از قحطی شدید دههٔ نود رنج می‌برد و احتمالاً کماکان کمک بشردوستانه‌ای از کرهٔ جنوبی و کشورهای غربی دریافت نمی‌کند. به طور متوسط شهروندان کرهٔ جنوبی بیست سال بیشتر از شهروندان کرهٔ شمالی عمر می‌کنند (Our World In Data ۲۰۱۷). کرهٔ جنوبی دموکراسی کمابیش لیبرال است، در حالی که کرهٔ شمالی کشور پادگانی استالینیستی همراه با اردوگاه‌های کار اجباری و پلیس مخفی گسترده است. هر ساله هزاران شهروند این کشور جان خود را در تلاش برای فرار به خطر می‌اندازند.
(: It's me
در صد سال گذشته، بیش از ۲۴ بار برای ساختن جامعه‌ای سوسیالیست تلاش شد. سوسیالیسم در کشورهایی همچون اتحاد جماهیر شوروی، یوگسلاوی، آلبانی، لهستان، ویتنام، بلغارستان، رومانی، چک و اسلواکی، کرههٔ شمالی، مجارستان، چین، آلمان شرقی، کوبا، تانزانیا، بنین، لائوس، الجزایر، یمن جنوبی، سومالی، کنگو، اتیوپی، کامبوج، موزامبیک، آنگولا، نیکاراگوئه و ونزوئلا از بین دیگر کشورها آزموده شد. همهٔ این تلاش‌ها با درجه‌های گوناگونی از شکست به پایان رسیدند. چگونه یک ایده که به این تعداد و در این همه متغیرهای متعدد و با این همه تنظیماتِ از ریشه متفاوت با شکست مواجه شده است، هنوز می‌تواند این همه محبوب و پرطرفدار باشد؟
(: It's me
کاملا مشخص است که چرا حزب حاکم جمهوری دموکراتیک آلمان (یا همتایان آن‌ها در دیگر کشورهای سوسیالیست) اجازهٔ برگزاری انتخابات دموکراتیک و عادلانه نمی‌دادند. زیرا آن‌ها شکست می‌خوردند و خودشان هم خبر داشتند. این موضوع ماهیت دیکتاتوری آلمان شرقی را نشان می‌دهد اما ماهیت تکنوکرات آن را توضیح نمی‌دهد. اجازه‌دادن برای مشارکت مردم در برنامه‌ریزی و ادارهٔ اقتصاد موقعیت قدرت حزب حاکم را تهدید نمی‌کرد؛ بر عکس، حتی آن را تقویت نیز می‌کرد؛ زیرا حداقل به سیستم مشروعیت دموکراتیک ظاهری می‌داد. حزب حاکم می‌توانست بخش‌هایی از جنبش طرفدار دموکراسی را خنثی کند و اشتیاق مردم برای دموکراسی را به مسیری امن هدایت کند (امن به معنی امن از نظر حزب حاکم).
(: It's me
نشانه‌های بیرونی وجود یک «مکتب فکری» بسیار مشهودند؛ عکس‌ها، نام خیابان‌ها، بچه‌هایی که در مهد کودک در مدح رهبر دوست‌داشتنی‌شان سرود می‌خوانند اما نخست وزیر کیم ایل سونگ ظاهراً همانند مسیحا عمل می‌کند نه دیکتاتور (...) او از هر کارخانه و منطقهٔ روستایی دیدن می‌کند و سعی می‌کند با «مشاوره در محل» مشکلات‌شان را حل کند. او به بیمارستان می‌آید تا بگوید زندگی پزشکان و پرستاران باید وقف آسایش بیماران شود و این اندیشه هر روز الهام‌بخش کار آنهاست. او برای کارگران کارخانجات ماشین‌آلات سنگین توضیح می‌دهد که تولیدشان مبنای صنعتی‌شدن است و این غروری که به آنان تزریق می‌کند تعصب‌شان را احیا می‌کند.
(: It's me
بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۹، رژیم خمر سرخ توسط پال پات (با عنوان رسمی «برادر شمارهٔ یک») توانست بین یک‌چهارم تا یک‌پنجم جمعیت کامبوج را از طریق اعدام دسته‌جمعی، قحطی، کار اجباری یا افزایش کلی فقر مطلق از بین ببرد.
(: It's me
مالکیت جمعی و دموکراتیک می‌تواند به خوبی جواب دهد؛ اما تنها در جوامع کوچک، مشابه و داوطلبانه که اقتصادهای ساده‌ای دارند. یک مثال کلاسیک از این مورد، کیبوتص اسرائیلی است. در یک کیبوتص، می‌توان واقعا گفت که جامعه، به عنوان یک کل، روابط اقتصادی خود را اشتراکی و به طور دموکراتیک انجام می‌دهد.
(: It's me

اطلاعات تکمیلی

دسته‌بندی
تعداد صفحات۴۰۰ صفحه
قیمت نسخه چاپی۷۵,۰۰۰ تومان
نوع فایلEPUB
تاریخ انتشار۱۳۹۸/۰۲/۱۰
شابک۹۷۸-۶۲۲-۲۴۶-۰۶۹-۳
تعداد صفحات۴۰۰صفحه
قیمت نسخه چاپی۷۵,۰۰۰تومان
نوع فایلEPUB
تاریخ انتشار۱۳۹۸/۰۲/۱۰
شابک۹۷۸-۶۲۲-۲۴۶-۰۶۹-۳