کتاب زیستن

کتاب زیستن، نوشته‌ی نویسنده‌ی معروف چینی، یو هوآ است که در سال ۱۹۹۸ جایزه‌ی گرینزانو کاوور ایتالیا را به دست آورد و تاریخ و فرهنگ ۴۰ سال از سرزمین چین را از میان روایت‌های زندگی شخصی افراد بیان می‌کند. مهدی غبرایی مترجم کتاب زیستن و انتشارات ثالث ناشر آن است.

درباره‌ی کتاب زیستن

یو هوآ در کتاب زیستن تاریخ ۴۰ سال از سرزمین چین را روایت می‌کند. راوی داستان مردی است که کار جالبی دارد. او باید در گوشه و کنار کشور به جستجوی موسیقی سنتی و فولکلور کشورش باشد و در این میان با آدم‌های زیادی آشنا می‌شود. او مردی را می‌شناسد که در ابتدا مرد ثروتمندی بوده است. اما امان از عیاشی. همین سبب می‌شود که ثروت و زمینش را از دست بدهد و مقام و موقعیت اجتماعی‌اش نیز تغییر کند. راوی داستان تلاش‌های مرد برای ادامه دادن زندگی‌اش در شرایطی که همه‌چیز تغییر کرده است را تعریف می‌کند و از نحوه‌ی زیستن او می‌گوید.

کتاب زیستن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب زیستن، در خلال روایت داستانی، از تاریخ و فرهنگ و اتفاقات و زندگی روزمره‌ی مردم چین نیز می‌گوید. اگر دوست دارید در کنار مطالعه‌ی یک داستان لذت بخش، از تاریخ و فرهنگ نیز مطلع بشوید، زیستن بخوانید.

درباره‌ی یو هوآ

یو هوآ، یکی از ده نویسنده‌ی تاثیرگذار چینی، در ۳ آوریل ۱۹۶۰ در چین به دنیا آمد. او تحصیلاتش را در زمینه دندان‌پزشکی کامل کرده بود و تا پیش از اینکه به نوشتن روی آورد، به مدت پنج سال مشغول کار در رشته‌ی تحصیلیش بود. آثار او به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، هلندی، اسپانیایی، ژاپنی و کره‌ای ترجمه شده‌اند و در سال ۲۰۰۲ جایزه‌ی بنیاد جیمز جویس را نیز دریافت کرد.

مهدی غبرایی

مهدی غبرایی در سال ۱۳۲۴ در لنگرود در خانواده‌ای پر جمعیت به دنیا آمد. او فرزند محمد غبرایی و فاطمه محمد راسخی است. دوران تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در لنگرود گذراند. در سال ۱۳۴۷ از دانشگاه تهران در رشته علوم سیاسی لیسانس گرفت. از سال ۱۳۶۰ به‌طور حرفه‌ای به کار ترجمه ادبی پرداخت. برادرانش فرهاد غبرایی و هادی غبرایی نیز مترجمند. مهدی غبرایی تا کنون آثار نویسندگان مشهوری مانند خالد حسینی، ارنست همینگوی، جک لندن، ژوزه ساراماگو و هاروکی موراکامی را به فارسی ترجمه کرده است.

جملاتی از کتاب زیستن

آنچه بیش‌تر از همه چیز دوست داشتم، نشستن کنار کلبه دهاتی‌ها دم غروب بود. شعاع‌های نور خورشید که از لابلای شاخه‌های نازک درختان پس‌می‌کشید، دهاتی‌ها را تماشا می‌کردم که آب چاه را روی زمین می‌ریزند تا خاک و شنِ گرم خنک شود. بادبزن در دست مرا نادیده می‌گرفتند، و من سبزی شور را می‌چشیدم که همیشه طعم نمک می‌داد. بعد دخترها را تماشا می‌کردم و با مردها حرف می‌زدم. همه‌جا می‌پلکیدم و یادم نمی‌آمد کدام دِه را گشته‌ام و کدام را نگشته‌ام. به دِهِ بعدی که نزدیک می‌شدم، بیش‌تر وقت‌ها می‌شنیدم بچه‌ها داد می‌زنند: «آهای، آن یارو که مدام خمیازه می‌کشه برگشته!»

به این ترتیب اهالی ده می‌فهمیدند مردی که داستان‌های مستهجن می‌گوید و ترانه‌های غمگین می‌خواند برگشته. در واقع همه این داستان‌ها و ترانه‌ها را از خودشان شنیده بودم. همه چیزهایی را که برایشان جالب بود می‌دانستم و طبعآ برای خودم هم جذاب بود.