کتاب چین در ۱۰ کلمه

کتاب چین در ۱۰ کلمه نوشتهٔ یو هوآ و ترجمهٔ سعید مقدم است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب چین در ۱۰ کلمه

یو هوآ یکی از برجسته‌ترین داستان‌نویسان چین معاصر است. کتاب او، «چین در ده کلمه»، حول ده کلمه و سرنوشت آن‌ها در چین معاصر است.

نویسنده این ده کلمه را به عنوان آغازگاه بحث خود برگزیده است تا نشان دهد چگونه دگردیسی مضمون این مفاهیم نزد مردم و نحوه‌ٔ کاربردشان تغییرات بزرگ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی چین معاصر را منعکس می‌کند.

شگفت‌انگیزی کتاب حاضر این است که نویسنده موفق می‌شود از راه سخن‌گفتن از تجربه‌های بسیار ملموس شخصی خود و قراردادن آن‌ها در چـارچوبی تاریخی به شیوه‌ای بدیع تصـویری زنده از چین امروز نقش کند.

«چین در ده کلمه» روایت منحصربه‌فردی از تجربه‌ٔ «معجزه‌ٔ اقتصادی» چین است که با زبانی طنزآمیز و انتقادی تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی چین را از زمان مائو تا امروز هوشمندانه می‌کاود و بازگو می‌کند.

خواندن کتاب چین در ۱۰ کلمه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که دربارهٔ چین پژوهش می‌کنند پیشنهاد می‌کنیم.

درباره یو هوآ

یو هوآ در سال ۱۹۶۰ در ژِجیانگ، یکی از استان‌های شرق چین، زاده شد. او چهار رمان، ۶ مجموعه‌داستان و ۳ مجموعه‌مقاله نوشته است. آثار او به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده است. او نخستین نویسندهٔ چینی بود که در سال ۲۰۰۲ جایزهٔ جیمز جویس را دریافت کرد. یو هوآ چندین جایزهٔ معتبر جهانی دیگر نیز دریافت کرده است. منتقدان چینی رمان‌های برادران، زندگی کردن و سرگذشت تاجر خون او را در میان برترین آثار ادبی چین معاصر می‌شمارند. یو هوآ در حال حاضر در پکن زندگی می‌کند.

بخشی از کتاب چین در ۱۰ کلمه

«در طول انقلاب فرهنگی، با افتخار به راهپیمایی‌ها می‌رفتم و این بینش را با هرکس که آشنا می‌شدم در میان می‌گذاشتم. مردم با شک نگاهم می‌کردند. ظاهراً مشکلی در گفتهٔ من می‌یافتند، اما هیچ‌کس مستقیماً ضد آن چیزی نمی‌گفت. آن روزها، مردم خیلی محتاط بودند، آهسته می‌رفتند و آهسته می‌آمدند، از ترس آن‌که مبادا حرف اشتباهی از دهنشان بپَرد و مُهر «ضدانقلاب» بهشان بزنند و جان خانواده‌شان را به خطر بیندازند. پدر و مادرم هم وقتی از کشفم خبردار شدند، به همان اندازه با تردید نگاهم کردند. با نگرانی نگاهم کردند و سربسته حالی‌ام کردند گرچه حرفم اشتباه نیست، اما باز هم بهتر است آن را تکرار نکنم.

اما از آن‌جا که این بزرگترین کشف دوران کودکی‌ام بود، نمی‌توانستم مخفی نگهش دارم و آن را با اطرافیانم در میان نگذارم. روزی، اثبات کشفم را در این شعار معروف آن زمان یافتم که: «صدر مائو در دل ماست.» از این گفته این نتیجهٔ منطقی را گرفتم که: «مائو در دل هر کسی هست. پس در دل صدر مائو کیست؟» پاسخ این بود: «همهٔ خلق». بنابراین، باید نتیجه گرفت: «خلق صدر مائو و صدر مائو خلق است.»

به‌تدریج نگاه تردیدآمیز ساکنان شهر کوچک ما از بین رفت. برخی از مردم در تأیید حرفم سر تکان می‌دادند. برخی دیگر شروع کردند به تکرار همین گفته؛ اول همبازی‌هام و بعد بزرگ‌ترها.»