کتاب همه کاره و هیچ کاره

در کتاب «همه کاره و هیچ کاره» چندتا از داستان‌های آلبرتو پین کرله (موراویا)، نویسنده مشهور ایتالیایی را می‌خوانید. موراویا در آثارش تصاویر متنوعی از زندگی ایتالیای قرن بیستم را با موشکافی و زبان خاص و  بیان روان خود تصویر کرده است. شخصیت‌های داستان‌های موراویا بی‌شیله‌پیله و ساده‌اند و قصه‌هایش حالات روانی آدم‌ها را آنقدر خوب تصویر می‌کنند که انگشت به دهان می‌مانید خوش‌شانسی»، «حرف زدن بلد نیستند»، «بهار»، «زندگی آسوده»، «همه کاره و هیچ‌کاره«، «طبیعیه» و «جبران» نام برخی از داستان‌های موراویا در این مجموعه‌اند بخشی از «همه‌کاره و هیچ‌کاره چه کارهایی که نکردم. از پایان جنگ تا به امروز دست‌کم دوبار در سال شغل عوض کردم؛ ولی شغل که چه عرض کنم، خودش یک‌جور بی‌کاری بود. برادر شیری من، که مهندس الکترونیک و آدم دقیق و متعصبی‌ست، همان کسی که گاهی پیشش می‌رفتم تا نصیحتم کند، یک روز صریح و پوست‌کنده به من گفت: «تو سرافینو، نمی‌فهمی امروزِ روز برای این‌که کار پیدا کنی باید تخصص داشته باشی.» و من: «تخصص؟ یعنی چی؟» و او: «تخصص داشتن یعنی این‌که بلد باشی فقط یک کارو انجام بدی اما خُب... در عوض تو همه کاری بلدی بکنی و هیچ کاری بلد نیستی بکنی... فقط بَروبازو داری، مثل بقیه، با این بازوها حاضر می‌شی و می‌گی: به من کار بدین حالا دیگه سی سال رو پشت‌سر گذاشتی. ممکنه توی این مدت هیچ‌وقت فکر تخصص داشتن به سرت نزده باشه؟» جواب دادم: «بدشانسی بوده که نگذاشته متخصص بشم