کتاب پلنگ‌های کافکا

کتاب پلنگ‌ های کافکا نوشته موآسیر جیمی اسکلیر، نویسنده‌ برزیلی است که با ترجمه ناصر غیاثی منتشر شده است. موآسیر اسکلیر از مشهورترین نویسندگان برزیل است و رمان‌ها و مجموعه داستان‌هایش به زبان‌های مختلفی ترجمه شده‌ است. اسکیلر چهار بار برنده جایزه‌ ادبیات برزیل شد.

درباره کتاب پلنگ‌ های کافکا

کتاب از لحظه دستگیری جوانی به نام جیمی آغاز می‌شود که متهم به تشکیل گردهمایی توطئه گرایانه علیه حکومت است. همراه این شخص دست نوشته مشکوکی پیدا می‌شود که فردی به نام کافکا آن را امضا کرده است.

داستان در ادامه به سراغ ماجرای راتینهو عموی جیمی می‌رود. کتاب با لحن شوخ و تند و پرهیجان خود، به سراغ ماجراجویی راتینهو می رود و شما را سرگرم داستان جذاب خود می کند. داستانی که در آن، وارد سال‌های پر تنش تاریخ آلمان و روسیه می‌شوید. داستان، به حدود سال ۱۹۱۶، به زمان گیر و دارهای انقلاب روسیه بر علیه تزار، و شکل‌گیری تشکیلات چپ‌گرا، برمی‌گردد. داستان درباره ماموریت محرمانه است که قرار است نقش مهمی در انقلاب روسیه داشته باشد.

خواندن کتاب پلنگ‌های کافکا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پلنگ‌های کافکا

این کار طبیعتاً بسیاری از مشتری‌هایش را دچار تردید می‌کرد یا حتا اسباب ناراحتی‌شان را فراهم می‌آورد. اما او هرگونه اعتراضی را ناوارد می‌دانست و ناراضی‌ها را «عقب‌مانده» یا «ارتجاعی» می‌خواند. می‌گفت، باید همراه با زمانه بود چرا که پیشرفت اجتناب‌ناپذیر است. این نوع حرف‌ زدن از گذشته‌اش باقی مانده بود. راتینهو چپ‌گرا و تروتسکیست بود، اما آن وقت‌ها دیگر علاقه‌ای به سیاست نداشت، یا به‌هرحال دیگر علاقه‌ای به احزاب و تیترهای سیاسی روزنامه‌ها نداشت. در اصل دیگر زیاد کار نمی‌کرد. صبح‌ها از آپارتمان می‌رفت به خیاطی کوچکش و شب‌ها از خیاطی برمی‌گشت به آپارتمان که اسباب‌اثاثیه‌ی زیادی درش نبود، فقط پُر بود از کتاب. راتینهو خیلی اهل مطالعه بود. همه‌چیز می‌خواند، از رمان‌های سرگرم‌کننده بگیر تا کتاب‌های فلسفی. زندگی‌اش شده بود خیاطی و مطالعه. نه هیچ‌وقت کارش را تعطیل می‌کرد و نه به سینما و تئاتر می‌رفت. حتا تلویزیون هم نداشت. می‌گفت تماشای تلویزیون کار احمقانه‌ای است. برادر و همسر برادرش نگران او بودند و دوست داشتند بیشتر با مردم آشنا بشود، روابط دوستانه برقرار کند یا ازدواج کند. می‌گفتند، چه چیزی می‌تواند برای یک مرد مهم‌تر از تشکیل خانواده باشد. گرچه راتینهو آن چیزی نبود که بهش یک مرد جذاب می‌گویند و هر چه پیرتر می‌شد، شانسش برای ازدواج کمتر می‌شد. ولی با تمام این احوال، یک دلاله‌ی ازدواج خوب می‌توانست ترتیب ملاقات او را با یک کاندیدای جوان یا چه‌بسا پیر ترجیحاً پیر بدهد. اما مسئله این بود که راتینهو علاقه‌ای به ازدواج نداشت. چسبیده بود به زندگی عادی و یکنواختش و به‌هیچ‌وجه از آن تخطی نمی‌کرد.

برادر بزرگم به مناسبت شصت و پنجمین سال تولد راتینهو مهمانی‌یی ترتیب داده بود و می‌خواست غافلگیرش کند. روزهای زیادی صرف تدارک این مهمانی کرده بودیم. هنوز هم خیلی دقیق آن شبِ شوم در خاطرم مانده. همه‌ی ما برادرزاده‌ها جمع شده بودیم. کلاه‌های میکی‌ماوس گذاشته بودیم سرمان و یک پارچه‌ی بزرگ زده بودیم به دیوار. رویش چیزی نوشته بودیم درمایه‌ها‌ی «تولدت مبارک راتینهو» . حدود ساعت هشت در باز شد و راتینهو آمد داخل. واکنشش تکان‌دهنده بود. اول وحشت کرد چون فکر می‌کرد دزد به آپارتمانش زده، اما وقتی فهمید که قرار است غافلگیرش کنیم عصبانی شد. «احمق‌ها، خیال کردید چی؟» بالاخره موفق شدیم آرامَش کنیم، اما محال بود طبق قراری که گذاشته بودیم ببریمش رستوران. غرولند کرد که «جشنِ چی؟ من نه آدم خاصی‌ام و نه هیچ‌وقت کارِ ارزشمندی کرده‌ام.»