کتاب هزار خورشید تابان

«هزار خورشید تابان» دومین رمان خالد حسینی، نویسنده افغان است که به زبان انگلیسی نوشته‌شده و به ده‌ها زبان زنده ترجمه شده‌است. این اثر در ژوئن ۲۰۰۷ برای سه هفته، پرفروش‌ترین رمان امریکای شمالی شد.

حسینی در این اثر از دل فرازوفرودهای تاریخ سیاسی افغانستان، روایتی دردناک از زندگی دو زن هموطنش دارد که به گفته‌ی خود، تنها گوشه‌ای از دردهای بی‌پایان زنان افغان است. زنان توانا و پاک‌دامنی که در دام دنیایی خشن، نازیبا و ضد زن گرفتار شده‌اند. دنیایی که حتی فرصتی اندک برای لذت بردن از زندگی را از آنان دریغ کرده‌است. دنیایی که در آن مجالی برای نشان‌دادن توانایی‌هایشان نمی‌یابند....

دنیایی که در آن، زن تنهاترین و مظلوم‌ترین موجود جهان است...

درباره خالد حسینی

خالد حسینی، نویسنده، پزشک و انسان‌دوست افغان–آمریکایی، بیش از هر چیز به‌خاطر رمان تحسین‌شده‌اش «بادبادک‌باز» شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۶۵ در کابل، افغانستان، در خانواده‌ای فرهنگی و تحصیل‌کرده به دنیا آمد؛ پدرش دیپلمات وزارت خارجه و مادرش معلم بود. پس از اشغال افغانستان به‌دست شوروی در سال ۱۹۷۹، خانواده‌ی حسینی به آمریکا پناهنده شدند و در ایالت کالیفرنیا ساکن شدند.

او تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه کالیفرنیای سن‌دیگو به پایان رساند و نزدیک به یک دهه به عنوان پزشک فعالیت کرد، تا آن‌که تصمیم گرفت تمام‌وقت به نویسندگی بپردازد. نخستین رمانش، «بادبادک‌باز» (The Kite Runner, 2003)، که ابتدا داستانی کوتاه بود، به اثری ماندگار درباره‌ی دوستی، خیانت، رستگاری و روح زخم‌خورده‌ی افغانستان بدل شد. این رمان به بیش از هفتاد زبان ترجمه شده و میلیون‌ها نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رسیده است. فیلم و نمایش‌نامه‌ای نیز بر اساس آن ساخته شد که همانند کتاب، تأثیری عمیق بر خوانندگان و تماشاگران بر جای گذاشت.

پس از موفقیت جهانی بادبادک باز، حسینی رمان «هزار خورشید تابان» (A Thousand Splendid Suns, 2007) را منتشر کرد؛ داستانی تأثیرگذار درباره‌ی دو زن افغان که سرنوشت‌شان در میان دهه‌ها جنگ و رنج در هم تنیده می‌شود. این اثر جایگاه او را به‌عنوان یکی از صمیمی‌ترین و انسان‌گراترین صداهای ادبیات معاصر تثبیت کرد. در سال ۲۰۱۳، رمان «و کوه‌ها طنین انداختند» (And the Mountains Echoed) را منتشر کرد؛ روایتی چندنسلی درباره‌ی پیوند خانواده و درد جدایی. تازه‌ترین اثر او، «دعای دریا» (Sea Prayer, 2018)، داستانی کوتاه و مصور است که با الهام از بحران پناه‌جویان سوری نوشته شد و ادای دینی است به خانواده‌هایی که در پی جنگ و آوارگی، امید خود را از دست نداده‌اند.

خالد حسینی علاوه بر نویسندگی، فعالیت‌های گسترده‌ای در زمینه‌ی امور بشردوستانه دارد. او در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان سفیر حسن‌نیت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) منصوب شد و از طریق «بنیاد خالد حسینی» به حمایت از آموزش، خدمات درمانی و سرپناه برای زنان و کودکان افغانستان می‌پردازد.

بخشی از متن کتاب

رشید جلوتر می‌آمد و دم در می‌نشست، مریم از همان جا، اندام درشت، پاهای دراز و دود سیگارش را می‌دید. رشید از کارهای روزانه برایش تعریف می‌کرد. مثلاً می‌گفت برای وزیر خارجه، یک جفت کفش راحتی دوخته و یک سفارش صندل از دیپلمات لهستانی برای خودش و همسرش داشته.

رشید از خرافاتی که مردم دربارهٔ کفش داشتند، برایش تعریف می‌کرد. می‌گفت بعضی‌ها معتقدند که اگر در رختخواب کفش پایت باشد، باعث مرگ و میر خانواده‌اش خواهد شد و یا اگر اول کفش پای چپ را بپوشی، دعوایت می‌شود. راستی می‌دانستی که می‌گویند اگر بندهای کفش را به هم گره بزنی و به میخ آویزان کنی، شوم است.

رشید هیچ کدام از این حرف‌ها را قبول نداشت و معتقد بود که این خرافات یک نوع سرگرمی برای خانم‌ها است.

رشید حرف‌هایی که در کوچه و خیابان شنیده بود را برایش تعریف می‌کرد. مثلاً گفت که ریچارد نیکسون، رییس جمهور آمریکا، مجبور شد سر یک رسوایی، استعفا بدهد.

مریم که اسم نیکسون و رسوایی‌اش را تا آن موقع اصلاً نشنیده بود، هیچ حرفی نزد. فقط دلواپس منتظر بود که حرف رشید تمام شود، سیگارش را خاموش کند و برود، و موقعی که صدای در اتاق خواب رشید را می‌شنید، دلشوره اش پایان می‌گرفت.