بریده‌هایی از کتاب هزار خورشید تابان

هیچ چیزی به اندازهٔ انتظار کشیدن، سخت نیست.

«دخترم، همیشه این حرفم را آویزان گوشت کن، همان‌طور که همیشه عقربهٔ قطب‌نما سمت شمال را نشان می‌دهد، انگشت اتهام مردها هم همیشه به سمت زن‌هاست، مریم این را همیشه یادت باشد.»

لیلا، تو دختر خیلی باهوشی هستی و می‌توانی به هر چیزی که بخواهی، برسی. من مطمئنم موقعی که جنگ تمام شود، افغانستان مثل مردهایش به تو هم نیاز دارد یا حتی بیشتر از آن. چون اگر در یک جامعه زن‌هایش تحصیل نکنند، شانس موفقیت ندارد

«این را نگو. من دوستت دارم.» «متاسفم.» «دوستت دارم.»

هیچ چیزی به اندازهٔ انتظار کشیدن، سخت نیست

مریم با دهانی پر از شن و ماسه به التماس افتاد و از گوشهٔ چشم‌هایش اشک آمد. رشید فریاد زد: «بخور!» بعد دود سیگارش را در صورت مریم فوت کرد. مریم جوید ولی در دهانش چیزی شکسته شد. رشید گفت: «خوب است!» صورتش می‌لرزید. «حالا می‌فهمی که مزهٔ غذایت چطور بود. حالا متوجه شدی که چی تو این ازدواج به من دادی، فقط خوراک بد، نه هیچ چیز دیگری.» بعد، رفت. مریم سنگریزه، خون و تکه‌های دو دندان شکسته‌اش را بیرون انداخت.

هر دانهٔ برف آه پر غم و غصهٔ زنی در گوشه‌ای از دنیاست و هر آهی به آسمان می‌رود و ابر می‌شود و بعد به صورت دانه‌های کوچک روی سر مردم می‌آید.

«رازت را به باد بگو، ولی ملامتش نکن که چرا با درخت‌ها در میان می‌گذارد.»

او پسر است، می‌فهمی؟ و به همین خاطر آبرویش در خطر نیست، ولی تو چی؟ آبروی دختری به خوشگلی تو در خطر است. لیلا، این چیز ظریفی است. او مثل یک مرغ مینا در دست‌هایت است. همین که دستت را آزاد کنی، پرواز کرده و رفته.

می‌شود ازدواج را عقب انداخت ولی تحصیل را نه. لیلا، تو دختر خیلی باهوشی هستی و می‌توانی به هر چیزی که بخواهی، برسی. من مطمئنم موقعی که جنگ تمام شود، افغانستان مثل مردهایش به تو هم نیاز دارد یا حتی بیشتر از آن. چون اگر در یک جامعه زن‌هایش تحصیل نکنند، شانس موفقیت ندارد.»

«تو فقط باید یک چیز یاد بگیری، آن هم این است؛ تحمل کردن...» مریم گفت: «ننه، چی را تحمل کنم؟» ننه گفت: «نمی‌خواهد دلواپس این بشوی، خیالت راحت، از نظر گرفتاری چیزی کم و کسر نخواهی داشت.»

عشق سوتفاهم و ویرانگر است و همدستش امید سرابی است جفا پیشه

اگر در یک جامعه زن‌هایش تحصیل نکنند، شانس موفقیت ندارد

همان‌طور که همیشه عقربهٔ قطب‌نما سمت شمال را نشان می‌دهد، انگشت اتهام مردها هم همیشه به سمت زن‌هاست

بعضی چیزها را از کتاب یاد می‌گیرید ولی بعضی چیزهای دیگر را باید دید و لمس کرد

«رازت را به باد بگو، ولی ملامتش نکن که چرا با درخت‌ها در میان می‌گذارد.»

لی لی، لی لی حوضک، ماهی کوچولو قل خورد تو حوضک، قلوپ قلوپ خورده آب، سنگین شده، رفته خواب.

خداوند مشرق و مغرب است. پس به هر طرف رو بیاوری مقصد، خود اوست .....

فقط خدا از سرنوشت پول رایج کشور بی‌ثباتمان خبر دارد.)

«از هر نظر، زن و مرد با هم برابر هستند و وقتی که مردها سربرهنه هستند، دلیلی ندارد که خانم‌ها سرشان را بپوشانند.»

اگر در یک جامعه زن‌هایش تحصیل نکنند، شانس موفقیت ندارد.

لیلا دربارهٔ زمان یک واقعیت را فهمیده بود: زمان مانند آکاردئونی که پدر طارق با آن آهنگ پشتو می‌زد، بسته به بودن یا نبودن طارق فشرده می‌شد یا کش می‌آمد.

کمک‌های مالی که به افغانستان وعده دادند فقط حرف است. روند بازسازی آرام پیش می‌رود، فساد فراوان است، طالبان در حال تجدید قوا هستند و برای انتقام خیلی زود برمی‌گردند و به زودی دنیا، افغانستان را فراموش می‌کند.

یک روز ملا پیش مریم اعتراف کرد که خودش معنی بعضی از کلمات قرآن را نمی‌داند ولی از لحن سحرآمیز کلمات عربی روی زبان خوشش می‌آید و به او آرامش می‌دهد و قلبش را راحتی می‌دهد. «مریم جون، به تو هم آرامش می‌دهد، هر موقع که درمانده شدی، بخوان و مطمئن باش که جواب می‌گیری. دختر جان، هیچ وقت کلام خدا به تو بی‌وفایی نمی‌کند.»

خدا که انسان نیست از کسی کینه بگیرد.

مار گزیده خوابش می‌رود، ولی گرسنه نه.

لاک نمی‌زنید، اگر ناخن‌هایتان لاک داشته باشد، یک انگشت شما قطع می‌شود. مدرسه رفتن برای دخترها ممنوع است. تمامی مدارس دخترانه تعطیل می‌شود. برای زن‌ها، کار کردن ممنوع است. اگر جرم زنا ثابت شود، سنگسار می‌شوید. خوب گوش کنید، اطاعت کنید، الله اکبر.

دختر جان، هیچ وقت کلام خدا به تو بی‌وفایی نمی‌کند.

تنها دشمنی که یک افغان نمی‌تواند شکست بدهد، خودش است.

«تو فقط باید یک چیز یاد بگیری، آن هم این است؛ تحمل کردن...» مریم گفت: «ننه، چی را تحمل کنم؟» ننه گفت: «نمی‌خواهد دلواپس این بشوی، خیالت راحت، از نظر گرفتاری چیزی کم و کسر نخواهی داشت.»