کتاب ضجه‌های بی‌صدا

«ضجه‌های بی‌صدا» نام داستانی از نویسنده معاصر، داوود براتی دهقی (-۱۳۵۶) است. داستان‌های دهقی واقع گرایانه‌اند و با الهام از تجربیات شخصی او شکل گرفته‌اند:

به قدری مست بودم که وقتی آن رانندهٔ نامرد دستم را گرفت و از ماشین پیاده‌ام کرد، هیچی حالی‌ام نبود و ندانستم که علاوه بر کرایه‌ای که حقش بود، کیف پول مرا نیز برداشته است. البته به قول خسرو برادرم، باز هم خدا خیرش بدهد که گواهینامه و کارت پایان خدمتم را نبرده بود، زیرا آن‌وقت باید تا مدت‌ها اسیر می‌شدم تا المثنی آن‌ها را بگیرم؛ آن‌هم با این حال و روز که معلوم نبود به هر اداره‌ای سر می‌زنم اصلاً آدم حسابم کنند یا نه...

اما خسرو که هیچ وقت دست از طعنه زدن و لوده‌بازی‌هایش برنداشته و نمی‌داشت، آن روز ادامه داد و گفت: «البته تو که با این حال روز نه گواهینامه به دردت می‌خورد و نه کسی حاضر است یک الکلی همیشه مست را برای دومین بار به خدمت سربازی ببرد، پس حتی اگر آن مدارک را هم با خود می‌برد هیچ اتفاقی نمی‌افتاد!»