کتاب تب

«تب» نمایش‌نامه‌ای از والاس شان، نویسنده آمریکایی متولد ۱۹۴۵ نیویورک است. او به سبب شغل پدرش که سردبیری هفته نامه «نیویورکر» بود از کودکی با اهل قلم معاشرت داشت. در دانشگاه، تاریخ و فلسفه و اقتصاد خواند. اولین نمایش‌نامه‌اش با نام «آخر شب ما» در ۱۹۷۵ اجرا شد و تا امروز ۸ نمایش‌نامه دیگر نوشته‌است. بعد از اجرای نمایش‌نامه چهارمش «مری و بروس» توجه منتقدان و مخاطبان را جلب کرد و پس از آن، اجرای هر نمایش‌نامه از وی اتفاقی در دنیای تئاتر انگلیسی‌زبان بود. نمایش‌نامه‌های شان همیشه اعتراض‌آمیز و منتقد بی‌محابای قدرتمندان در همه‌جای دنیا بوده‌اند. راوی بی‌نام این اثر در جستجوی عدالت، جهانی را زیر پا می‌گذارد تا در انتها دریابد دنیا و مناسباتش آن‌قدرها هم ساده نیست که بشود به‌صرف خوش‌اقبالی و کمک به دیگران، گناه تیره‌روزی و فقر آنها را از دست‌ها شست و تقصیرها را یکسره گردن قدرتمندان و دارایان انداخت. راوی این گفتار پرتنش که می‌تواند هرکدام ما باشد در مسیری که می‌پیماید، می‌فهمد، نخستین کسی که می‌باید برای بهترشدن این دنیا خلع سلاح شود، خودش است. آیا شهامتش را دارد به جبهه مظلومان بپیوندد؟ بخشی از این اثر: تو هتل ضیافتی بود. همه بشقاب‌های گُنده‌ی غذا داشتن: خوک، میگو، خرچنگ، گوشتِ شکار. من بیرون واستادم و یه دختری بود شاید شونزده‌ساله که رو پله‌ها نشسته بود و خیلی از من فاصله نداشت. یه دخترِ دهاتی‌ای بود، پابرهنه، پاهاش از زیرِ یه دامنِ رنگ‌ورورفته‌ای بیرون زده بود. دوروبرِ چشم‌هاش لک داشت، انگار شلاق خورده باشه. منتظرِ یه چیزی بود، گوشه‌ی پله‌های سنگیِ اون‌جا به یه حالتِ بی‌اندازه باوقار و ملیحی جا خوش کرده بود. یه‌هو یه مردی به ریخت و قیافه‌ی احمق‌ها که کت‌وشلوار هم تنش بود، از هتل اومد بیرون. رفت سمتِ دختره رو پله‌ها و از شکلِ دست تکون دادنش برا دختره فهمیدم دختره احتمالاً یکی از پیشخدمت‌های خونوادگی‌شون باشه. یه بشقابِ ریزه‌میزه‌ی کوچولویی گرفت جلو دختره که چندتا دونه لوبیا توش بود. ناهارِ دختره بود. خب، دختره یه لبخندی زد که یعنی بابتِ این غذای هدیه ممنونه و واکنشِ من درجا این بود که دلم می‌خواست با مُشت بکوبم تو صورتِ جوونه و پرتش کنم وسطِ بوته‌ها. واقعاً خیلی بامزه بود. فکر کرده بودم کی‌اَم، چریکِ رادیکالِ این هفته‌ی شهر؟