کتاب دیدار بلوچ

کتاب الکترونیکی دیدار بلوچ (از مجموعه کارنامهٔ سپنج) نوشتهٔ محمود دولت‌آبادی و منتشرشده توسط مؤسسهٔ انتشارات نگاه، روایتی است از سفر نویسنده به سیستان و بلوچستان و مواجهه با مردم، فرهنگ و زندگی روزمرهٔ این منطقه. این اثر که در دستهٔ داستان‌های فارسی معاصر قرار می‌گیرد، با نگاهی جست‌وجوگرانه و مشاهده‌محور، به بررسی لایه‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جنوب شرق ایران می‌پردازد. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیدار بلوچ

دیدار بلوچ در دههٔ ۱۳۵۰ نوشته شده و بخشی از مجموعهٔ «کارنامهٔ سپنج» است که داستان‌ها و یادداشت‌های محمود دولت‌آبادی را دربرمی‌گیرد. این کتاب حاصل سفر نویسنده به زاهدان، میرجاوه و زابل است و در قالب روایتی نیمه‌مستند، تجربه‌ها و مشاهدات او را از زندگی مردم بلوچ و مهاجران آذری و دیگر اقوام بازتاب می‌دهد. دولت‌آبادی در این اثر، با نگاهی موشکافانه به روابط اجتماعی، فقر، مهاجرت، تبعیض قومی و تفاوت‌های فرهنگی می‌پردازد و تلاش می‌کند تصویری از واقعیت‌های کمتر دیده‌شدهٔ جنوب شرق ایران ارائه دهد. کتاب، علاوه‌بر روایت سفر، به تحلیل رفتارها، باورها و دغدغه‌های مردم منطقه می‌پردازد و از خلال گفت‌وگوها و برخوردهای روزمره، لایه‌های پنهان جامعه را آشکار می‌کند. فضای کتاب، ترکیبی از مشاهدهٔ عینی و تأملات شخصی نویسنده است که گاه به نقدهای اجتماعی و فرهنگی نیز می‌انجامد.

خلاصه کتاب دیدار بلوچ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

روایت «دیدار بلوچ» با ورود راوی به زاهدان آغاز می‌شود؛ شهری که برای نویسنده ناشناخته و پر از رمز‌و‌راز است. دولت‌آبادی در طول سفرش، با مردمی روبه‌رو می‌شود که زندگی‌شان در سایهٔ فقر، مهاجرت و تبعیض قومی شکل گرفته است. او در قهوه‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و خیابان‌های شهر با شخصیت‌هایی چون ملک (قاچاق‌فروش ورشکسته)، دو مرد آذربایجانی مهاجر، زنان آذری گدا و بلوچ‌های بومی مواجه می‌شود و از خلال گفت‌وگو با آنان، به لایه‌های پنهان جامعه پی می‌برد. سفر راوی به میرجاوه و زابل، فرصتی است برای مشاهدهٔ زندگی روزمره، مناسبات اقتصادی، نقش مهاجران و تأثیر مرز و جغرافیا بر سرنوشت مردم. دولت‌آبادی در این مسیر، به موضوعاتی چون مهاجرت درون‌مرزی، فقر، تبعیض، همبستگی و بیگانگی اجتماعی و همچنین تفاوت‌های مذهبی و قومی می‌پردازد. روایت، بیشتر بر مشاهده و تحلیل رفتارها و روابط انسانی استوار است تا پیشبرد یک داستان خطی. پایان‌بندی کتاب، با تأملات نویسنده دربارهٔ تجربهٔ زیسته و ناتوانی در درک کامل جهان آدمیان همراه می‌شود.

چرا باید کتاب دیدار بلوچ را خواند؟

این کتاب فرصتی است برای آشنایی با زندگی و فرهنگ مردم سیستان و بلوچستان در دههٔ ۱۳۵۰، از زاویهٔ نگاه یک نویسندهٔ جست‌وجوگر. «دیدار بلوچ» با روایت‌های عینی و تأملات اجتماعی، تصویری از واقعیت‌های کمتر دیده‌شدهٔ جنوب شرق ایران ارائه می‌دهد و به موضوعاتی چون فقر، مهاجرت، تبعیض و همبستگی انسانی می‌پردازد. مطالعهٔ این اثر، دریچه‌ای به شناخت لایه‌های پنهان جامعه و تجربهٔ زیستهٔ مردمان مناطق دور از مرکز باز می‌کند.

خواندن کتاب دیدار بلوچ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به ادبیات معاصر ایران، پژوهشگران حوزهٔ جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی و کسانی که دغدغهٔ شناخت فرهنگ‌ها و اقوام مختلف ایران را دارند، مناسب است. همچنین برای کسانی که به روایت‌های سفرنامه‌ای و مشاهده‌محور علاقه‌مندند، «دیدار بلوچ» اثری خواندنی خواهد بود.

بخشی از کتاب دیدار بلوچ

«من اینجایم. در چهارراه «چکنم.» زاهدان. شهری گسترده و پهن. با خیابانهای برهم غلتیده. چون ماهیان از آب وامانده و بر خاک افتاده با تب آفتاب در تن. مردم را هنوز ندیده‌ام. و تا اینجا اگر چیزی بخواهم بگویم جز پرهیب و شمایلی بیرونی. تصویری از آنها نمی‌توانم بدهم. مردم در اینجاء در چشم کسی چون من. یعنی مردان. زیرا زنها غیبی و دور از نگاه هستند. و مردان, بیشتری‌ها موقر و آرام و متکی به درون و کم توجه به بیرون از خود. در پوشاکهای سنگین و پسندیده از نظر من سراه می‌روند. می‌نشینند. لم می‌دهند و نگاه می‌کنند. من این پوشش را خیلی دوست می‌دارم. نجابت و اصالتی دارد. این دستار آویخته بر سینه. این پیراهن بلند و این تنبان خوش‌حالت که به هنگام گام برداشتن این چنین زیبا غلبیرک می‌خورد و تاب برمی‌دارد. و این چهره‌ها را من خیلی دوست می‌دارم. این پوستهای تیره, عصارة آفتاب را و طعم خاک را و تهاجم باد و شوق به آب را در خود حل و هضم کرده‌اند. این چهره‌ها از فراسوی تاریخ با انسان سخن می‌گویند. این سفری‌های راهوار تاریخ هنوز همچنان بر اطمینان و به آرامی گام برمی‌دارند. اینان پیروزمندان بر فقر و بی‌تابی هستند. بر ناخوشی‌ها, مرض‌ها، حقارت‌ها و عذاب‌ها غالب آمده‌اند. با چه ابزاری؟ با آرامش و بردباری و ژرف‌نگری ذاتی، که خود بازتابی بوده است از موقعیت مکانی و تاریخی‌شان.»