کتاب سلوکیان و اشکانیان

کتاب سلوکیان و اشکانیان نوشتهٔ نادر میرسعیدی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب در باب تاریخ ایران را منتشر کرده است.

درباره کتاب سلوکیان و اشکانیان

با پیروزی اسکندر مقدونی بر سپاه هخامنشی و قتل داریوش سوم، آخرین شاه سلسلهٔ هخامنشی، فصلی جدید در تاریخ ایران گشوده شد که استیلای عنصر مقدونی و یونانی بر مقدرات این کشور در مدتی نزدیک به دو سده بود. اسکندر تلاش کرد تا به حکومت جدید مقدونی در نگاه مردم ایران صورت قطعی و پایدار و شکل قانونی بدهد. پیروزی‌های اسکندر فقط با انتقال مداوم قوا از اروپا به ایران امکان عملی شدن داشتند و از آن گذشته، در سرزمین‌هایی که تسخیر شده بود، می‌بایست نیروی نظامی بزرگی مستقر می‌کرد. اسکندر برای این که به نتایج عملیات و اقدام‌های خود استحکام و دوام بخشد، شبکه عظیمی از شهرهای تازه‌تأسیس پدید آورد که قوای نظامی مقدونی و یونانی در آن‌ها مستقر گردیدند. به این ترتیب، بیش از ۷۰ شهر جدید به فرمان اسکندر پایه‌گذاری شد. هدف سیاست شهرسازی اسکندر، بیشتر نظامی بود تا اقتصادی و سیاسی، اما این سیاست درنهایت، از حدود دیدگاه‌های اولیه و اصلی اسکندر خارج شد. نادر میرسعیدی در کتاب سلوکیان و اشکانیان تاریخ این سلسله‌ها را پس‌از حملهٔ اسکندر شرح داده است. کتاب حاضر در ۲۳ فصل نگاشته شده که عنوان برخی از آن‌ها عبارت است از «ساختار حکومت سلوکی»، «اقتصاد در دوران سلوکی»، «هنر در دوران سلوکی»، «جنگ قدرت در خاندان سلوکی»، «عصر اشکانی: تأسیس سلسله و رویارویی‌ها با سلوکیان»، «نخستین تلاش‌های اشکانیان برای سلطه بر ارمنستان»، «اقتصاد در دوران اشکانی»، «دین در دوران اشکانی»، «هنر در دوران اشکانی» و «پیروزی‌های ناپایدار روم بر اشکانیان».

خواندن کتاب سلوکیان و اشکانیان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ ایران پیش از اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سلوکیان و اشکانیان

«پس از کشته شدن ارد سوم، به درخواست بزرگان پارتی اکتاویوس امپراتور روم وُنُن، پسر ارشد فرهاد چهارم، را که در روم به سر می‌برد برای جلوس بر تخت سلطنت به ایران فرستاد. اما از آن‌جا که وی متمایل به عادات رومی و بی‌علاقه به رسوم ایرانی بود و یونانیان همراه خود را به اداره امور گماشت، باعث نارضایی بزرگان پارتی گردید و آن‌ها نیز اردوان، شاه آتروپاتنه را که از طرف مادر اشکانی بود، برای جلوس به سلطنت ایران فرا خواندند، اما او در جنگ با وُنُن اول (۸ ـ ۱۶ م) شکست خورد و به آتروپاتنه بازگشت. ونن بر طبق رسم رومی، سکه‌ای به مناسبت این پیروزی ضرب کرد. اردوان در ۱۶ م بار دیگر رهسپار جنگ با ونن شد و این بار بر او پیروز گردید و در تیسفون پایتخت اشکانیان به سلطنت نشست. ونن از مقابل اردوان دوم (۱۶ ـ ۴۲ م) به سلوکیه و از آن‌جا به ارمنستان گریخت و ارامنه او را به سلطنت ارمنستان نشاندند. اردوان دوم تیبریوس، امپراتور روم را که خواستار حمایت از ونن بود، تهدید به جنگ کرد و از ارامنه خواستار استرداد ونن گردید. بنابراین تیبریوس از به رسمیت شناختن سلطنت ونن خودداری کرد. گروهی از بزرگان ارمنستان نیز با نیروهای خود به اردوان پیوستند. ونن که خود را در مخاطره دید، فرار کرد و به کریتیکوس سیلانوس، حاکم رومی سوریه پناه برد. اردوان خواستار سلطنت پسرش، اُرُد بر ارمنستان گردید، اما گرمانیکوس، حاکم آسیای رومی با ورود به آرتاکساتا، پایتخت ارمنستان، آن سرزمین را در اختیار گرفت. اما در ۳۴ م اردوان دوم ارمنستان را تصرف، و پسر ارشدش، اَرْشَک را به سلطنت ارمنستان نشاند. در ۳۵ م ارشک به قتل رسید و ارمنستان از سلطه ایران خارج گردید. در ۳۶ م اردوان دوم در اثر شورش بزرگان پارتی مجبور به فرار به هیرکانیا شد.»