کتاب شناختنامه ایتالو کالوینو

کتاب شناختنامه ایتالو کالوینو به کوشش علی دهباشی گردآوری شده و انتشارات کتاب خورشید آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب شناختنامه ایتالو کالوینو

ایتالو کالوینو نویسنده‌ای است تأمل‌برانگیز و چندوجهی. نمی‌توان با او آشنا شد و به این آشنایی عمق نبخشید. همچنین نمی‌توان تنها به یک اثر از او اکتفا کرد. کتاب خورشید قبلا این کتاب‌ها را از کالوینو منتشر کرده بود:

کلاغ آخر از همه می‌رسد، قارچ ها در شهر، چه کسی در دریا مین کاشت؟، سوداگری در ساخت وساز، ابرِ آلودگی، یک روزِ ناظر انتخاباتی، شهرهای ناپیدا و آقای پالومار.

علی دهباشی مطالبی که در جلسات نقد و معرفی کالوینو در کتاب خورشید و شب بخارا ارائه شده بود، گردآوری کرد و شناختنامه ایتالو کالوینو را به رشتهٔ تحریر درآورد.

شناختنامه ایتالو کالوینو یکی دیگر از یادگارهای شب‌های بخاراست. بی‌شک شصت وپنج شبی که در حوزه ادبیات ایران و جهان توسط مجله بخارا برگزار شد، در جریان عمق‌بخشیدن و گستردگی ذهنیت دوستداران ادبیات نقش بسزایی ایفا کرد.

در حوزه نویسندگان ایتالیایی مجله بخارا شب‌های امبرتو اِکو، ایتالو کالوینو، آلبرتو موراویا، سیلونه، مالاپارته و چزاره پاوزه از نویسندگان مؤثر و مهم زبان ایتالیایی را برگزار کرد.

بعد از هر شب یک ویژه‌نامه منتشر می‌شد که شناختنامهٔ کالوینو حاصل همان زمان است. آنچه دربارهٔ ایتالو کالوینو گفتنی و خواندنی است در این مجموعه خواهید خواند.

خواندن کتاب شناختنامه ایتالو کالوینو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کالوینو، این نویسندهٔ بزرگ ایتالیایی، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شناختنامه ایتالو کالوینو

«ایتالو کالوینو روزی در نوامبر ۱۹۷۲ برای صرف ناهار و یک نشست «اولیپی» به منزل فرانسوا لولیونه رفت. به عنوان «مهمان افتخاری» دعوت شده و رمون کنو که آغازگر ایده این نشست‌ها بود از او دعوت کرده بود. گفته‌های آن روز در خاطر شرکت‌کنندگان باقی ماند؛ کالوینو مدتی درباره پروژه یک رمان (شاید هم یک داستان بلند، هنوز نمی‌دانست) سخن گفت که قرار بود «اسرار خانه وحشت» نامیده شود: چهار پرسوناژ فاسد و مخرب خود را برای ارتکاب دوازده جنایت آماده می‌کردند و خواننده باید حدس می‌زد کدام یک مرتکب کدام جنایت شده‌اند؛ سپس ژرژ پرِک نیز خطوط اصلی پروژه مورد نظر خود را بیان کرد، همان رمانی که شش سال بعد زیر عنوان «کاربرد زندگی» منتشر شد.

سوابق ضبط شده در بایگانی نشان می‌دهد که نشست‌های دسامبر ۱۹۷۲ و ژانویه ۱۹۷۳ به دلیل «بیماری رییس و بنیان‌گذار گروه در آخرین لحظات به هم خورد» و در فوریه ۱۹۷۳ گروه اولیپو با شور و اشتیاق، ایتالو کالوینو را به عنوان «عضو بیگانه» پذیرفت. عنوانی که امروز به نظر قابل بحث می‌آید، زیرا از یک سو با توجه به ملیت کالوینو صحیح است، امّا از سوی دیگر بسیار ناکافی است زیرا کالوینو کمتر از هرکس با اولیپو بیگانه بود. مانند سایر عضوگیری‌هایی که از سال ۱۹۶۶ در میان نسل تازه‌ای از نویسندگان (روبو، پرِک و چند تن دیگر) صورت گرفته بود، پذیرش کالوینو به عضویت نیز نشانی از بازشناسی شباهت دیدگاه‌ها و روش‌ها میان او و بعضی از اعضای گروه و بیش از همه رمون کنو بود.

می‌دانیم که کالوینو، رمون کنو را بسیار تحسین می‌کرد و با چه علاقه و پشتکاری به وسیله ترجمه‌ها و نقدها آثار او را به مردم ایتالیا شناسانده بود. درواقع کالوینو در او چیزی بیش از یک همکار، که یک همزاد یافته بود. به نظر او کنو حامل آموزه‌هایی اساسی بود که تعریف ادبیاتی ابتکاری را به دست می‌دادند، ادبیاتی که مورد ستایش او نیز بود.»