کتاب اتروسک ها

کتاب اتروسک ها نوشتهٔ دان ناردو و ترجمهٔ نادر میرسعیدی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر یکی از کتاب‌های مجموعهٔ «تمدن‌های گمشده» است.

درباره کتاب اتروسک ها

دان ناردو در کتاب اتروسک ها بیان کرده است که اتروسک‌ها قومی سرزنده و بسیار پیشرفته بودند که در هزارهٔ اول نخست پیش از میلاد در بخش وسیعی از ایتالیا ساکن بودند. یکی از مورخانِ اوایل سدهٔ بیستم میلادی در سال ۱۹۴۴ میلادی دربارهٔ آن‌ها گفته است که آن‌ها همچنان در خاور نزدیک زندگی می‌کردند و هنوز به سمت غرب مهاجرت نکرده بودند. برخی از اتروسک‌ها در جزایر یونانی ساکن بودند. بعدها در ایتالیا هراس طوایف لاتین از جمله رمی‌ها از حملهٔ اتروسک‌ها احساس شد... . شاهان اتروسک به زودی قدرت خود را بر سراسر قبایل لاتین گستردند. به این ترتیب رم، همانند سایر شهرهای اتروسکی، به یک شهر ـ پادشاهی تحت سلطه شاهی اتروسک تبدیل شد و به مدت دوونیم سده چنین باقی ماند. تمدن رم در اساس اتروسکی شد. برای شناخت بیشتر این قوم باستانی، کتاب حاضر را بخوانید.

خواندن کتاب اتروسک ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اتروسک ها

«در یونان و رم، این گونه امتیازات در بیش‌تر اوقات شکل مجامع مردمی را می‌پذیرفتند که در آن‌ها زمین‌داران (که در مواقع اضطرار تعدادشان دو برابر سربازان می‌شد) می‌توانستند در باره سیاست به بحث بپردازند و رهبران جامعه را مورد تأیید قرار دهند. معلوم نیست که آیا این امر در شهرهای اتروسکی اتفاق افتاد یا نه، زیرا هنوز هیچ مدرکی در باره هر نوع جریان مردمسالارانه در اتروریا یافت نشده است. این امر می‌تواند روشن سازد که چرا منازعات میان اشراف و غیراشراف ادامه یافت. و ممکن است چنین باشد که نتایج این منازعات کم‌تر با مصالحه و تحول اجتماعی و بیش‌تر با رویارویی و زور تعیین می‌شد. مدارکی وجود دارد دال بر این که در نیمه دوم عصر کهن مردان قدرتمند نظامی در بعضی از دولت‌های اتروسکی برتری یافتند. (لارس پورسنا، اهل کلوسیوم، که در تاریخ اولیه رم به نحو برجسته‌ای نمایان گردید، یکی از آنان بود.) برخی از این رهبران ممکن است غیراشرافی بوده باشند که موفق شده بودند پشتیبانی بخش اعظم طبقه سربازان محلی را به دست آورند.

در مورد عدم اتحاد اتروسک‌ها در امور خارجی در این دوره ظاهرا مدارک نشان می‌دهند که دولتشهرهای اتروریا در امور مشترک به ندرت متحد می‌شدند، اگر اصلاً متحد می‌شدند. آن‌ها با گسیل نمایندگانی که در نقطه‌ای کم و بیش مرکزی نزدیک دریاچه بولسنا تشکیل جلسه می‌دادند، اتحادیه‌ای تشکیل دادند. ولی این اتحادیه در اساس، یک تشکیلات مذهبی تخصیص یافته برای احترام گذاشتن به خدایانی بود که همه اتروسک‌ها پرستش می‌کردند. آن اتحادیه‌ای سیاسی نبود. چنان که گرانت توضیح داده است:

اتحادیه آن‌ها مجموعه‌ای کارآمد نبود. در واقع می‌توان گفت که این اتحادیه به عنوان نیرویی سیاسی و نظامی، بی‌اهمیت و غیرفعال باقی ماند. در این مورد که اتحادیه اصلاً وارد معاهده یا اتحادی با قدرتی خارجی شد، اطلاعی نداریم... . اتحادیه در ایجاد وحدت یا عمل متحدانه در میان دولتشهرهای اتروریا به وضوح ناموفق ماند.

در حقیقت، دانشمندان این نکته را تشخیص داده‌اند که بیش‌تر دولتشهرهای اتروسکی از گرد هم آمدن برای یاری به یکی از اعضای خود که در مخاطره قرار داشت، خودداری می‌کردند. برای مثال، ویی، در بیش‌تر جنگ‌های خونینش با رم، هیچ کمکی از سایر شهرهای اتروسکی کسب نکرد. و این امر مطمئنا سرنوشت آن‌جا را در پایان تعیین کرد. به علاوه، تعدادی نقاشی دیواری مربوط به اتروریا به وضوح اتروسک‌هایی را در حال جنگیدن با اتروسک‌های دیگر نشان می‌دهند.»