کتاب الفت نامه

کتاب الفت نامه نوشتهٔ محمدمحسن فیض کاشانی و حاصل گردآوری حمیدرضا میررکنی بنادکی است. انتشارات کتابستان معرفت این کتاب را منتشر کرده است؛ رساله‌ای در باب دوستی و آداب آن.

درباره کتاب الفت نامه

کتاب الفت نامه در باب چیستی، ضرورت و چگونگی دوستی و آداب آن سخن گفته است. گفته شده که پس از کتاب «مصادقه‌الاخوان» به قلم «شیخ صدوق» و با فاصلهٔ چند قرن، این اولین‌باری است که برای تهییج و تشویق مردمان به شکل‌دادن حلقهٔ دوستی و برادری، دست به نگارش اثری مستقل برده شده است. محمدمحسن فیض کاشانی، نویسندهٔ این کتاب و از علمای معروف عصر صفوی است که رسائل فارسی فراوانی از خود بر جای گذاشته است. بسیاری از این رساله‌ها تصحیح و منتشر شده و بسیاری دیگر هم مهجور و مغفول مانده است. حمیدرضا میررکنی بنادکی، مصحح و محقق اثر حاضر در مقدمه، این کتاب را قابل قیاس با کتاب «شذرات المعارف» به قلم «شاه‌آبادی» دانسته است. او معتقد است که طرح و عزمِ «جمع‌داشتن» و «جامعه‌داشتن» در آثار این‌چنینی نزد علمای شیعه در چنین آثاری متولد شده است. بنا بر ادعای مصحح، این نخستین‌باری است که متن این رساله تصحیح می‌شود. نسخه‌های چاپ‌شدهٔ پیشین، همگی نسخه‌خوانی بوده‌اند و مقابلهٔ چند نسخهٔ معتبر و رسیدن به یک متن سالم و صحیح، اول‌بار است که دربارهٔ این اثر انجام شده است.

خواندن کتاب الفت نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ رساله‌ای در باب دوستی و آداب آن پیشنهاد می‌کنیم.

درباره محمدمحسن فیض کاشانی

محمدمحسن فیض کاشانی در سال ۱۰۰۷ در کاشان به دنیا آمد و در سال ۱۰۹۰ هجری قمری در همین شهر درگذشت. او حکیم، محدث و عارف دورهٔ صفوی و از بزرگ‌ترین دانشمندان شیعه بوده است. او مشهور به «ملامحسن» و تخلص او «فیض» است. او داماد بزرگ ملاصدرای شیرازی بوده است. محمدمحسن فیض کاشانی در فقه و اصول و فلسفه و کلام و حدیث و تفسیر قرآن و شعر و ادبْ توانا و در این‌ها و رشته‌های دیگر آثاری از خود به یادگار گذارده است. در قم زندگی می‌کرد، اما وقتی شنید «سید ماجد بحرانی» وارد شیراز شده، به‌قصد کسب فیض به آنجا رفت و در آن شهر با دختر ملاصدرا ازدواج کرده و لقب «فیض» را نیز از او گرفت. «الفت‌نامه» و «رسالهٔ مشواق» و «راه نجات» و «علم الیقین» رساله‌هایی به قلم اوست. مدفن او در کاشان در مقبره‌ای به نام «کرامت» یا «کرامات» واقع شده است.

بخشی از کتاب الفت نامه

«پس هرکه در نفس خویش می‌یابد که به شرایط و آداب مذکوره یا اکثر آن وفا کند، قدمی در پیش نهد و داخل سلسلهٔ الفت شده، لقبی مناسب [و] نیکو از اخوان بگیرد و درِ سعادت اخوت و صداقت بر روی خویش بگشاید و راه بهشت پیش گیرد و هرکه در خویش آن قوت و توفیق و ثبات قدم نمی‌یابد، ثبات جمعیت این سلسله را دعا کند تا به برکت ایشان فیضی به او برسد و چون عدد این سلسله بسیار شود، هریک را با همه، احقاقِ همهٔ حقوق دشوار گردد؛ باید که هر پنج و شش که با یکدیگر محشور می‌باشند، ادای حقوق یکدیگر را لازم شمرند و با دیگران، بعضی حقوق که متعسّر است اسقاط نمایند تا کار به حرج و ضیق نه‌انجامد، بلکه هر دو کس را که با هم مناسبتی تام و اتحادی کامل باشد، ایفای جمیع حقوق لازم است و با بقیه پنج و شش آنچه میسر شود به فعل باید آورد.»