کتاب با علی در صحرا

کتاب با علی در صحرا نوشته محی‌الدین حائری شیرازی است. کتاب با علی در صحرا شرح دو حکمت از نهج‌ابلاغه است که شما را در مسیر سعادت در زندگی و آخرت همراهی می‌کند. 

درباره کتاب با علی در صحرا

کتاب نهج البلاغه شامل برگزیده‌ای گفتارهای حضرت علی است که در قرن چهارم هجری و توسط یکی از علمای شیعه به نام سید رضی جمع‌آوری شده است. این اثر را به دلیل محتوای غنی و بلاغت بی‌نظریش برادر قرآن می‌دانند. کتاب نهج البلاغه شامل سه بخش است که از خطبه‌های حضرت علی، نامه‌ها و کلمات قصار ایشان تشکیل شده است. این کتاب شرح دو خطبه از این کتاب ارزشمند است.

خواندن کتاب با علی در صحرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به درک صحبت‌های امیرالمونین (ع) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب با علی در صحرا

و کمیل می‌گوید: امام (ع) دست مرا گرفت و با خود به صحرا برد و مرا گفت:

«یَا کُمَیْلُ إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ أَوْعِیَةٌ فَخَیْرُهَا أَوْعَاهَا.»

کمیل، «دل» ها به «ظرف» ها می‌مانند

و آن دل که «ظرفیتی» بیش دارد، بهترین است.

و ظرفیت دل به آن است که «ثروت» ها دست‌مایهٔ غرور وی نباشد،

و «رنج» ها و «رنجوری» ها و «مصیبت» ها، شکیبایی وی را از وی نستاند،

ظرفیت دل هرچه بیش باشد، بهتر است.

ظرفیت آدمی میان «خوف» است و «رجا».

فاصلهٔ این دو هرچه کمتر باشد، لغزش و اضطراب بیشتر خواهد بود.

این دو باید به‌تساوی و تعادل باشند.

زیادتِ هرکدام زیان‌بار است.

«خوف» اگر بیش باشد، حاصلش فقط یأس است

و «رجا» اگر افزون باشد، مفسدت غرور در پی دارد.

آن‌که «مأیوس» است از جا نمی‌جنبد و می‌ماند بی هیچ «حرکت»،

و آن‌که «مغرور» است، به حرکت، احساس نیازش نیست،

باید میان «یأس» باشد و «غرور»،

وگرنه با اندک «بد» ی مأیوس و با اندک «خوبی» مغرور می‌شود.

یک نماز باحال، برای «غرور» وی کافی است

و یک غیبت، برای «یأس» ایشان کفایت می‌کند.

گاه، دل آدمی آن می‌خواهد که شبی برخیزد به نماز؛ اما توفیق را رفیق نمی‌یابد و اینجاست که خود را سرزنش می‌کند و این، باعث پیشرفت وی می‌شود،

حال‌آنکه اگر بیدار می‌شد، به غرور می‌رسید و سقوط می‌کرد.

«فَاحْفَظْ عَنِّی مَا أَقُولُ لَک.»

کمیل، آنچه می‌گویم نگهدارش باش و جز در وقت ضروری آن را باز مگوی

و اگر کسی را نیافتی که با وی ظرفیتی لازم همراه باشد، باید به «دیوار» گفت یا به «چاه»،

که گوینده برای دو منظور سخن می‌گوید: سبک‌کردن دل و اداکردن امانت و دادن آن به اهلش.