کتاب سه حکیم مسلمان

کتاب سه حکیم مسلمان نوشتۀ سیدحسین نصر و ترجمه احمد آرام است که انتشارات علمی و فرهنگی آن را منتشر کرده است.

کتاب سه حکیم مسلمان شامل سخنرانی‌های استاد نصر در ایام اقامت در مرکز «تحقیقات در ادیان جهانی» دربارۀ سه حکیم مسلمان، ابن سینا، سهرودی و ابن عربی است.

دربارۀ کتاب سه حکیم مسلمان

بحث و تحقیق روشن استاد نصر دربارۀ این سه متفکر مسلمان سبب آن می‌شود که خوانندگانی که پیش از این با آثار آن متفکران آشنایی نداشته‌اند، فرصت یابند تا میراث گرانبهای اسلامی را از دیدگاه جدیدی ببینند. همان‌گونه که خود ایشان گفته‌اند: «هر یک از آنان از چشم‌اندازی سخن می‌گوید که آزموده شده و حیات داشته، و از نظری جهانی بحث می‌کند که نسلهای متوالی حکیمان و عارفان در طی قرون آن را مورد تأمل و مشاهده قرار داده‌اند.»

این کتاب از لحاظ دیگری نیز اهمیت دارد، این کتاب نخستین جلد از یک سلسله کتابهای مشابه است که توسط مرکز تحقیقات زیر عنوان مطالعات هاروارد دربارۀ ادیان جهانی به تدریج منتشر خواهد شد.

سه فصل این کتاب به صورت سخنرانیهای آزادی است که بنا بر دعوت مرکز مطالعات خاورمیانه و مرکز تحقیقات در ادیان جهانی، در ماه مارس 1962، در دانشگاه هاروارد ایراد شده بود. 

خواندن کتاب سه حکیم مسلمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را برای علاقمندان به تاریخ اسلام مفید است.

بخشی از کتاب یه حکیم مسلمان

«پیغمبر اسلام، برای نخستین بار سراسر جزیره العرب در زیر پرچم اسلام وحدتی پیدا کرد؛ و از سال 700 میلادی به بعد، یعنی در مدتی کمتر از هشتاد سال پس از ظهور اسلام، این دین بر همۀ خاورمیانه و شمال آفریقا گسترده شد، و از درۀ سند تا اندلس به تصرف مسلمانان درآمد. از طرف دیگر، برخلاف هر توسعه‌ای که از لحاظی بتواند با توسعۀ اسلام مقایسه شود، مثلاً هجوم مغول بر مغرب آسیا در هفت قرن پیش از آن، آثار فتح اسلامی، جاودانی بوده است. جز در اسپانیا، که مسلمانان را در قرن نهم هجری از آن بیرون زاندند، هر سرزمینی که اسلام در این مدت کوتاه به آن راه یافت مسلمانان شد، و در پاره‌ای از موارد رنگ عربی پیدا کرد، که به همان صورت تا زمان حاضر باقی مانده است.

واضح است که چنین توسعۀ ناگهانی و تسلط مسلمانان بر سرزمین‌های بدان وسعت محتاج گذشت زمانی بوده است تا ممالک تسخیر شده بتواند به حالت اجتماعی درآید که برمبنای اسلامی سازمان پیدا کرده باشد. در آن زمان امری که فوریت داشت این بود که برای مواجهۀ با اوضاع و احوال تازه‌ای که هرگز مشابهی در جامعۀ مسلمانان زمان پیغمبر نداشته، و برای اجرا کردن قوانین قرآن کریم و سنت پیغمبردر این اوضاع و احوال تازه، مقررات اداری و قوانین حکومت صحیح و مناسبی پیدا کنند. به همین جهت بود که چهار خلیفه‌ای که پس از پیغمبر عهده‌دار امور بودند، و معمولاً در عالم تسنن خلفای راشدین نامیده می‌شوند، و نیز تا حدی برخی از خلفای اموی، بیشتر کارشان آن بود که برای حل مساِئل و دشواریهای ایجاد یک جامعۀ اسلامی راههایی بیندیشند. و از آنجا که قوانین این اجتماع جدید، یعنی شریعت، مبتنی بر قرآن و حدیث بود، و زبان قرآن و حدیث یعنی زبان عربی را بیشتر نومسلمانان غیرعرب نمی‌دانستند، علومی مانند قرائت و تفسیر قرآن و گردآوری احادیث نبوی و تثبیت قواعد زبان عربی و بحث و تحقیق در آنها از علومی بود که در زمان آن خلفا رواج داشت و رشد می‌کرد.»