کتاب نفس شیطان

«نفس شیطان» دربردارنده ۸ داستان کوتاه از ر. ک. نارایان(۲۰۰۱-۱۹۰۶) نویسنده و روزنامه‌نگار هندی است. بیش‌تر آثار نارایان در شهری کوچک به نام «مالگودی» - که ساخته‌ی ذهن نویسنده است- می‌گذرد؛ شهری که یادآور شهرهای «میسور» و «بنگلور» هند است که بافت سنتی و سادگی‌ زندگی روستایی هند در آن‌ها تحت‌الشعاع فرهنگ مدرن غربی‌ قرار گرفته ‌است. شخصیت‌های داستان‌های نارایان، اغلب ضعیف‌النفس و پست‌اند که با نثری بی‌پیرایه و ساده و بدون تکلف، با آمیزه‌یی از کنایه، تغزل، و طنزی شیرین که از ویژگی‌های بارز آثار اوست روایت می‌شوند. در یکی از داستان‌های این کتاب می‌خوانیم: «سم، مسوولیت نگهداری مرا از زمانی‌که از اتاق نمایش عمل جراحی در کلینیک چشم‌پزشکی مالگودی که با روش‌های پیشرفته‌یی انجام شده بود، با چشمانی پَدگذاشته‌، باندپیچی‌شده که با چسب‌هایی محکم شده بود‌، خارج شده بودم، بر عهده گرفته بود. من یک هفته‌ی‌ دیگر – نابینا- در تخت باقی ماندم و در طول این مدت، سم در قبال روزی هشت‌روپیه به‌ جای چشم‌های من کار می‌کرد. به‌نظر می‌آمد او یک «پرستار مرد» مجرب باشد؛ اصطلاحی که خودش از آن متنفر بود، و اعتقاد داشت که در اصل، پرستاری شغل مردها است و زنان شاغل در این کار، کم‌کاری می‌کنند. حتا زمانی‌که زنی به‌عنوان پرستار به اتاق‌ام می‌آمد، او حالت خصمانه و مبارزه‌طلبانه‌یی به خود می‌گرفت و زمانی که زن می‌رفت این مرد چیزی برای گفتن داشت: «این خانم، باعث می‌شه که مغز ‌آسیب ببینه؛ شرط می‌بندم که بیمار هیچ وقت نمی‌خواد دوباره اون رو به خونه‌ش راه بده.» اگر کسی می‌خواست از روی حرف‌هایی که سم می‌زد قضاوت کند، او وجهه‌ی پرستاری‌اش را از دست می‌داد. او به‌طور مستمر به موضوعات نظامی، دستورات، مانورها، وظایف خسته‌کننده و رژه‌ها اشاره می‌کرد. این‌که او در ارتش چه می‌کرده است، هیچ‌گاه برایم آشکار نشد.»