کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری

کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری نوشتهٔ دیوید هیوم با ترجمهٔ کاوه لاجوردی در انتشارات مرکز منتشر شده است. 

درباره کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری

کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری را هیوم نخستین‌بار در سال ۱۷۴۸ منتشر کرد. این کتاب زمانی منتشر شد که زمان اوج فلسفه‌ٔ تجربه‌گرای بریتانیایی بود. این کتاب در کنار تأملات دکارت و نقد عقل محض کانت از تأثیرگذارترین متونِ فلسفه‌ٔ مدرن است. تحلیل هیوم از علیّت و ارتباطِ ضروری و نیز بحثش در موردِ معجزات، از معروف‌ترین بخش‌های کتاب است.

این کتاب بازنویسی کتاب رساله‌ای درباره طبیعت انسان است که هیوم در سال ۱۷۳۹ منتشر کرد. او در این کتاب فصل‌های به رسالهٔ پیشین افزود و کتابی کوتاه‌تر و ساده‌تر منتشر کرد. در این پژوهش او می‌کوشد فارغ از پیش‌داوری‌ها، باورهای مرسوم و مبانی فراطبیعی، فقط بر مبنای مشاهدات تجربی، طبیعی‌ترین و نهادی‌ترین ویژگی‌های انسان و امور گوناگون زندگی او را بررسی کند.

خواندن کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره دیوید هیوم

دیوید هیوم در سال ۱۷۱۱ در شهر ادینبرا در اسکاتلند به دنیا آمد. خانواده‌اش دوست داشتند که او قاضی شود؛ اما او علاقه زیادی به ادبیات داشت. ابتدا برای به بریستول رفت. بعد از مدتی کوتاهی به فرانسه رفت و به پژوهش و تفکر در حوزهٔ فلسفه پرداخت.

هیوم در سال‌های ۱۷۳۷–۱۷۳۴ در فرانسه زندگی می‌کرد و کتاب مشهور دربارهٔ طبیعت انسان را نوشت.

درخواست تدریسش در کرسی اخلاق و فلسفه روح در دانشگاه ادینبرا به دلیل مشهور بودنش به شک و الحاد رد شد.

در سال ۱۷۵۲، هیوم کتابدار دانشکدهٔ وکلای مدافع در ادینبرا شد و با خواهرش در آن شهر ساکن شد. هیوم با استفاده از منابع موجود در کتابخانه به نوشتن تاریخ انگلستان روی آورد و تا سال ۱۷۶۱ چند جلد از آن را منتشر کرد.

هیوم بر مکاتب فایده‌گرایی، اثبات‌گرایی منطقی، فلسفهٔ علم، فلسفهٔ تحلیلی، علوم‌شناختی و الهیات بر متفکران دیگر بسیار تأثیرگذار بود. امانوئل کانت از هیوم به‌عنوان کسی یاد می‌کند که او را از خواب جزم‌اندیشی بیدار کرد.

او در ۲۵ اوت ۱۷۷۶ از دنیا رفت. 

بخشی از کتاب کاوشی در خصوص فهم بشری

« به فلسفهٔ انسانی، یا علمِ ماهیّتِ بشری، می‌توان به دو شیوهٔ متفاوت پرداخت؛‌ هر یک از آنها حسن خاص خود را دارد، و می‌تواند سهمی داشته باشد در مشغولیت و آموزش و اصلاحِ نوعِ بشر. یکی عمدتاً انسان را زاده‌شده می‌بیند برای عمل؛ و در معیارهایش متأثر از ذائقه و احساس؛ چیزی را دنبال می‌کند، و از چیز دیگری احتراز می‌کند، مطابق با ارزشی که این چیزها به‌نظر می‌رسد که دارا باشند، و مطابق با طریقه‌ای که آنها خود را عرضه می‌کنند. چون در بین همهٔ چیزها، فضیلت تصدیق می‌شود که ارزشمندترین است، این گونهٔ فیلسوفانْ آن را با مطبوع‌ترینِ الوان تصویر می‌کنند؛ هر کمکی را از شاعری و زبان‌آوری وام می‌گیرند، و به موضوع‌شان به طرزی راحت و واضح می‌پردازند، و به نحوی که بسیار مناسب است برای خشنودکردنِ تخیل،‌ و جلبِ عواطف. آنان چشمگیرترین مشاهدات و نمونه‌ها را از زندگیِ معمول برمی‌گزینند؛ شخصیت‌های متعارض را در تضاد مناسبی قرار می‌دهند؛ و با چشم‌اندازهایی از شکوه و سعادتْ ما را به مسیرهای فضیلت می‌کشانند، و گام‌های ما در این مسیرها را با صحیح‌ترین ادراکات و برجسته‌ترین مثال‌ها هدایت می‌کنند. باعث می‌شوند تفاوت بین رذیلت و فضیلت را احساس کنیم؛ احساساتِ ما را برمی‌انگیزند و سامان می‌دهند؛ و لذا می‌توانند دل‌های ما را تسلیمِ عشق به صداقت و شرفِ حقیقی‌ای کنند که معتقدند که، در پایانِ همهٔ تلاش‌هایشان، به آن نائل شده‌اند.»