کتاب جزیره درختان گمشده

کتاب جزیره درختان گمشده نوشته الیف شافاک است که با ترجمه علی سلامی منتشر شده است. این کتاب جدیدترین رمان الیف شافاک، نویسندۀ مشهور ترک، است و در اوت ۲۰۲۱ (مرداد ۱۴۰۰) به زبان انگلیسی منتشر شده است.

درباره کتاب جزیره درختان گمشده

جزیرۀ درختان گمشده داستان دو نوجوان یک پسر مسیحی و یک دختر مسلمان است که در میکده‌ای داخل جزیره‌ای که وطن می‌نامند با هم ملاقات می‌کنند. کوستاس و دفنه عاشق همدیگر هستند و در کنار هم کم‌کم بزرگ می‌شوند. 

درخت انجیری از شکافی در سقف این میکده سر برافراشته است که شاهد ملاقات‌های مخفیانه این زوج است. وقتی جنگ آغاز می‌شود و پایتخت به آتش کشیده می‌شود، این دو دلداده ناپدید می‌شوند و درخت همان جا باقی می‌ماند. سال‌ها بعد، کوستاس به ‌دنبال عشق گمشده‌اش به جزیره برمی‌گردد. او به دنبال محبوب گمشده‌اش است. کتاب جزیرۀ درختان گمشده داستانی است تکان‌دهنده و شاعرانه دربارۀ عشق، جدایی، تعالی، تاریخ و طبیعت. منتقدان بر این اعتقادند که این اثر بهترین رمان شافاک است.

خواندن کتاب جزیره درختان گمشده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره الیف شافاک

الیف شافاک که با نام الیف شفق هم شناخته می‌شود، ۲۵ اکتبر ۱۹۷۱ در فرانسه از پدر و مادری ترک متولد شد. بعد از جدایی والدینش همراه مادرش به ترکیه برگشت و در رشته‌ روابط بین‌الملل در دانشگاه فنی خاورمیانه در آنکارا تحصیل کرد. او لیسانس و فوق لیسانس مطالعات زنان و دکتری علوم سیاسی گرفت. همزمان با تکمیل تحصیلاتش کتاب‌هایش را نیز منتشر می‌کرد. او در سال ۱۹۹۸ با رمان «پنهان» موفق شد تا جایزه «رومی» را از آن خود کند. این جایزه به بهترین اثر ادبیات عرفانی ترکیه تعلق می‌گیرد.

او همچنین نشان شوالیه را که از مدال‌های فرهنگی کشور فرانسه است دریافت کرده. نام شافاک بارها به فهرست نهایی و اولیه جوایز جهانی مانند جایزه ادبیات داستانی زنان «اورنج» (بیلیز)، جایزه دستاوردهای زنان آسیایی، جایزه مهم «ایمپک دوبلین»، ادبیات داستانی مستقل بریتانیا، جایزه بین‌المللی روزنامه‌نگاری و … راه پیدا کرده ‌است. کتاب‌های او در ایران هم خوانندگان بسیاری دارد.

از میان مهم‌ترین آثار الیف شافاک می‌توان به ملت عشق، سه دختر حوا، شیر سیاه و فرزانگی در عصر تفرقه اشاره کرد.

بخشی از کتاب جزیره درختان گمشده

پروانه در حالی که مسیری مارپیچ را طی می‌کرد، روی شانهٔ معلم نشست و بعد، روی یکی از گوشواره‌های نقره‌ای‌اش که شبیه چلچراغ بود پرید. سپس، با همان سرعت، بلند شد و به‌سمت جیسون رفت، روی شانه‌های نحیفش نشست و زیر پیراهن او وول خورد. حالا، آدا در چشم خیالش می‌توانست جای زخم‌هایی را ببیند که زیر جلیقهٔ جیسون پنهان بودند که اغلبشان کهنه و رنگ‌پریده بودند و فقط یکی از آن‌ها نسبتاً بزرگ و تازه بود. رنگی تند ـ ارغوانی التیام‌نیافته. این پسر که همیشه مزه‌پرانی می‌کرد و اعتمادبه‌نفس زیادی در مدرسه داشت، در خانه، از دست پدرش کتک می‌خورد. آدا به نفس‌نفس افتاد. در همه جا و همه کس درد شدیدی وجود داشت. اختلاف تنها بین کسانی بود که می‌توانستند دردشان را مخفی کنند و کسانی که دیگر نمی‌توانستند.

خانم والکات با صدای بلندتر گفت: «آدا؟»

یکی از دانش‌آموزها به‌شوخی گفت: «شاید کره! یا شاید عقب‌مونده است!»

خانم والکات بی‌آنکه کسی را متقاعد کند، گفت: «توی این کلاس، ما از همچین الفاظی استفاده نمی‌کنیم.» نگاهش به آدا دوخته شد، پریشانی و نگرانی در صورت فراخش در نوسان بود.

«مشکلی پیش اومده؟»

آدا که سر جایش میخکوب شده بود، کلامی بر زبان نیاورد.

«اگه مسئله‌ای هست که می‌خوای به من بگی، می‌تونی بعد از کلاس این کار رو بکنی. چطوره بعداً صحبت کنیم، هان؟»