کتاب ما همه اینجا زندگی می کنیم

کتاب ما همه اینجا زندگی می کنیم با عنوان اصلی We All Live Here نوشتهٔ «جوجو مویز» و ترجمهٔ «فاطمه حامدی‌فر» و ویراستهٔ «سیاوش صفری»، در سال ۱۴۰۳ توسط نشر میلکان منتشر شده است. این رمان از کشور انگلستان با محوریت زندگی زنی به نام «لایلا» و خانوادهٔ درهم‌شکسته‌اش، به روایت فرازونشیب‌های عاطفی، بحران‌های هویتی و تلاش برای بازسازی پیوندهای خانوادگی در مواجهه با جدایی، فقدان و تغییرات ناخواسته پرداخته است. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ما همه اینجا زندگی می کنیم اثر جوجو مویز

کتاب «ما همه اینجا زندگی می‌کنیم» اثری داستانی و در قالب رمان است که با نگاهی موشکافانه به زندگی معاصر شهری به‌ویژه تجربه‌های زنان در نقش مادر، همسر و دختر پرداخته است. «جوجو مویز» در این کتاب، داستان خانواده‌ای را روایت می‌کند که پس از جدایی والدین و مرگ مادربزرگ خانواده، با چالش‌های جدیدی روبه‌رو می‌شوند. داستان از زاویهٔ دید «لایلا»، زنی نویسنده و مادر دو دختر نوجوان روایت شده و با نگاهی جزئی‌نگرانه به روابط میان اعضای خانواده، بحران‌های بلوغ، سوگواری و بازتعریف نقش‌ها پرداخته است. ساختار رمان به‌گونه‌ای است که با روایت خطی و تمرکز بر زندگی روزمره، مخاطب را به درون فضای خانه‌ای پر از خاطره، فقدان و امید می‌برد. در کنار لایلا، شخصیت‌هایی چون «بیل» (پدر لایلا)، «دن» (همسر سابق)، دخترانش و دوستان نزدیک، هرکدام با دغدغه‌ها و زخم‌های خود در روند داستان نقش دارند. کتاب حاضر کوشیده تصویری ملموس از چالش‌های خانوادگی و فردی ارائه دهد و به‌نوعی بازتابی از زندگی طبقهٔ متوسط شهری باشد که میان گذشته و آینده، در جست‌وجوی معنا و آرامش است.

خلاصه داستان ما همه اینجا زندگی می کنیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان با تمرکز بر «لایلا» آغاز می‌شود؛ زنی که پس از جدایی از همسرش (دن) و مرگ مادرش، مسئولیت نگهداری از دو دختر نوجوانش (سِلی و وایولت) و پدر سالخورده‌اش (بیل) را بر عهده دارد. خانه‌ای که زمانی قرار بود مأمن خوشبختی باشد، حالا به صحنهٔ کشمکش‌های روزمره، خاطرات تلخ و تلاش برای بازسازی زندگی بدل شده است. لایلا با مشکلات مالی، بحران‌های روحی و فشارهای اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ ازجمله مواجهه با همسر سابقش که حالا با زنی جوان‌تر زندگی می‌کند و منتظر تولد فرزند جدیدی است. در این میان، هر یک از اعضای خانواده با بحران‌های شخصی خود روبه‌رو هستند؛ «سِلی» با نوجوانی و هویت‌یابی، «وایولت» با احساس ناامنی و بیل با سوگ همسرش. لایلا تلاش می‌کند با نوشتن کتابی جدید و حفظ تعادل میان نقش‌های مختلفش معنایی تازه برای زندگی پیدا کند. روابط میان اعضای خانواده گاه پرتنش و گاه سرشار از همدلی است؛ در نهایت، امید به بازسازی پیوندها و یافتن راهی برای کنارآمدن با تغییرات، محور اصلی روایت را شکل می‌دهد. داستان با لحظاتی از طنز، تلخی و امید، تصویری از زندگی واقعی و پیچیدهٔ یک خانوادهٔ معاصر را به نمایش می‌گذارد.

چرا باید کتاب ما همه اینجا زندگی می کنیم را بخوانیم؟

این کتاب با پرداختن به موضوعاتی چون جدایی، سوگواری، بحران‌های هویتی و بازسازی روابط خانوادگی، تجربه‌ای نزدیک به واقعیت‌های زندگی معاصر را ارائه می‌دهد. روایت ملموس و صادقانهٔ «جوجو مویز» از فرازونشیب‌های عاطفی و روزمرگی‌های یک خانواده، باعث می‌شود خواننده با شخصیت‌ها همذات‌پنداری کند و درک عمیق‌تری از پیچیدگی‌های روابط انسانی به دست آورد؛ همچنین نگاه کتاب به تاب‌آوری، امید و اهمیت پیوندهای خانوادگی می‌تواند برای بسیاری از مخاطبان الهام‌بخش باشد و راهی برای مواجهه با دشواری‌های زندگی نشان دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعهٔ این کتاب از کشور انگلستان برای کسانی مناسب است که به رمان معاصر و روایت‌هایی دربارهٔ روابط والدین و فرزندان علاقه دارند؛ همچنین افرادی که با تجربهٔ جدایی، سوگواری یا تغییرات بزرگ در زندگی روبه‌رو شده‌اند، می‌توانند در این اثر همدلی و راه‌هایی برای کنارآمدن با شرایط جدید بیابند.

درباره جوجو مویز

«جوجو مویز» (Jojo Moyes)، این نویسنده و روزنامه‌نگار انگلیسی در ۴ اوت ۱۹۶۹ در لندن به دنیا آمد. از سال ۲۰۰۲ میلادی به نوشتن رمان‌های عاشقانه روی آورد و توانست جایگاه ویژه‌ای در ادبیات معاصر پیدا کند. او از معدود نویسندگانی است که دو بار موفق به دریافت «جایزهٔ سال رمان عاشقانه» از «انجمن نویسندگان رمان‌های عاشقانه» شد. آثار او به بیش از ده زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده و مخاطبان بسیاری در سراسر جهان یافته است. از کتاب‌های او می‌توان اشاره کرد به «باران پناه‌دهنده» (۲۰۰۲)، «میوهٔ خارجی» (۲۰۰۳)، «مرکز فروش طاووس» (۲۰۰۴)، «کشتی عروس‌ها» (۲۰۰۵)، «خلیج نقره‌ای» (۲۰۰۷)، «موسیقی شب» (۲۰۰۸)، «اسب رقاص»و «دختری که رهایش کردی» (۲۰۱۲).

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

«Kirkus Reviews» این رمان را «بامزه، واقع‌گرایانه و مؤثر» و داستانی احساس‌برانگیز دربارهٔ زندگی خانواده‌ای پس از طلاق توصیف کرده و «BookReporter» نیز آن را «عاقلانه، بامزه و همراه با شفقت» دانسته است. «جودی پیکولت»، نویسندهٔ پرفروش نیویورک‌تایمز معتقد است «جوجو مویز» زنان در سن خاص را بهتر از همه می‌نویسد و نشان می‌دهد این قشر مهم هستند؛ حتی وقتی جهان بکوشد آن‌ها را نامرئی کند؛ همچنین «لی‌سا جوئل» گفته این نویسنده هرگز شما را ناامید نمی‌کند؛ مثل همیشه حکیم، بامزه و پرافتخار است. «سوفی کینسلا» این کتاب را «بسیار خنده‌دار، تأثیرگذار و پر از خرد دانسته است و در نهایت، «کریس ویتاکر» از آن به‌عنوان اثری «گرم، بذله‌گو و فوق‌العاده» یاد می‌کند که داستانی در باب خانواده، دوستی، عشق و همدلی را ارائه داده است.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

کتاب «ما همه اینجا زندگی می‌کنیم» با ترجمهٔ «نسیم شکاری» توسط انتشارات ادبیات معاصر و نیز با عنوان «همه ما اینجا زندگی می‌کنیم» با ترجمهٔ «سامره عباسی» توسط نشر مون، در سال ‏‫۱۴۰۴ روانهٔ بازار کتاب ایران شده است.‬

بخشی از کتاب ما همه اینجا زندگی می کنیم

«آن‌طور که طی پانزده سال تجربه آموخته‌ام، ازدواج زنجیره‌ای بی‌پایان از سازش‌هایی است که مدام درحال تغییرند. شریک زندگی‌ات همیشه آن‌طور که تو می‌خواهی رفتار نخواهد کرد، همان‌طور که احتمالاً خودت هم همیشه مطابق میل او رفتار نمی‌کنی. رمز کار در این است که شمایل کلی رابطه را ببینی و از خودت بپرسی: چطور این رابطه را جلو ببریم؟ باید در قالب «ما» به قضیه نگاه کرد. تا وقتی خودتان را به چشم یک جفت ببینید، هدفتان یکی است: باهم‌بودن و خوشحال‌بودن در کنار هم. دراصل، این مهم‌ترین چیز است. بنابراین، واقعاً اهمیتی دارد اگر وقتی او راگبی تماشا می‌کند، تو بخواهی فیلم بی‌خواب در سیاتل را تماشا کنی؟ واقعاً خیلی مسئلهٔ بزرگی است که او ماشین ظرف‌شویی را به‌شکلی بچیند که تو را عصبی می‌کند؟ واقعاً این‌قدر مهم است که یکی از والدین او برای یک هفته به خانه‌تان بیاید و تو مجبور باشی سکوت کنی و حضور کسی را تاب بیاوری که میلی به بودنش نداری؟ خیلی راحت می‌شود این مسائل را از دریچه‌ای دید که به‌سمت پیامدهای ناخوشایند ختم خواهد شد: اگر الان کوتاه بیایم، نکند آخرش مجبور شوم دربارهٔ همه‌چیز کوتاه بیایم؟ اگر رابطه‌تان بر پایهٔ احترام دوطرفه باشد، جواب این سؤال «نه» خواهد بود. من این را فهمیده‌ام که کلید جلورفتن این است که در چنین لحظاتی از خودم بپرسم: آیا می‌خواهم حق با من باشد؟ یا می‌خواهم خوشحال باشم؟»