بریده‌هایی از کتاب جزیره درختان گمشده

عشق تأیید جسورانهٔ امید است. زمانی که مرگ و ویرانی بر انسان مسلط می‌شوند، امید را نمی‌پذیرید. زمانی که ویرانه‌ها و آوار تو را احاطه کرده‌اند، بهترین لباست را به تن نمی‌کنی و گلی میان موهایت نمی‌گذاری.

هیچ گاه خوش‌بین نبودم. شاید به‌خاطر دی‌ان‌ای من باشد. من از تبارِ بدبین‌ها هستم.

. در زندگی، برخلاف کتاب‌ها، ما داستان‌هایمان را از ریسمان‌هایی به باریکی مویرگ‌هایی می‌بافیم که از میان بال‌های یک پروانه می‌گذرند.

نقشهٔ جغرافیایی نام دیگری برای داستان‌هایی است که از زبانِ برندگان نقل می‌شود. برای داستان‌هایی که بازندگان آن‌ها را روایت می‌کنند نقشه‌ای وجود ندارد.

مقدر است که به آنجا برسی، اما برای سفر شتاب نکن...

زندگی یک معاملهٔ تجاری یا یک بده‌بستان حساب‌شده نیست و لزومی ندارد هر عشقی با عشق پاسخ داده شود

وقتی روح کالبد را ترک می‌کند، به‌سوی آسمان بالا می‌رود و طی مسیر، توقف می‌کند و هر آنچه را پایین پایش قرار دارد تماشا می‌کند، بی‌حرکت، بی‌حس و بی‌درد

به خودم نهیب زدم که زندگی یک معاملهٔ تجاری یا یک بده‌بستان حساب‌شده نیست و لزومی ندارد هر عشقی با عشق پاسخ داده شود

وقتی پیر می‌شوی، دیگر برایت مهم نیست دیگران دربارهٔ تو چطور فکر می‌کنند و در آن زمان، احساس آزادی بیشتری می‌کنی.

خداوند شاخه‌های کوتاه‌تر رو برای پرنده‌هایی آفرید که قادر به پرواز نیستن

. فکر می‌کنین شما یه زبون مشترک ندارین و بعد، می‌فهمید که اندوه یه زبونه. ما همدیگه رو درک می‌کنیم. مردمی هستیم با یه گذشتهٔ تلخ.

اصلاً کار عاقلانه‌ای نیست که عاشق کسی شوید که از نوع و جنس شما نیست، کسی که فقط زندگی‌تان را پیچیده می‌کند، مسیر روزمرهٔ زندگی‌تان را مختل می‌سازد و حس تعلق و ثبات شما را ضایع می‌کند، اما با همهٔ این حرف‌ها، هر کسی که انتظار دارد عشق عاقلانه باشد، شاید، هرگز، عاشق نبوده است.

به‌طور متوسط، مردهایی که همسری رو از دست می‌دن سریع‌تر از زن‌هایی ازدواج می‌کنن که در شرایط مشابه اون‌ها هستن. زن‌ها سوگواری می‌کنن و مردها جایگزین.

آیا ممکن بود چیزی را به ارث برد که به‌اندازهٔ اندوه غیرملموس و غیر قابل اندازه‌گیری باشد؟

ای کاش، هرگز، فراموش نکنی.

بعضی از ریشه‌هات می‌شکنن، اما نگران نباش. ریشه‌هایی که باقی می‌مونن به‌اندازهٔ کافی هستن تا تو رو زنده نگه دارن

وقتی خانه‌ات را به‌سوی سواحل ناآشنایی ترک می‌کنی، نمی‌توانی به زندگی‌ات ادامه دهی؛ بخشی از وجودت از درون می‌میرد تا بخش دیگری بتواند زندگی را دوباره آغاز کند.

خردمندی شامل ده بخشه: نه بخش اون سکوته و یه بخشش کلمه‌ها

عشق را باید «چیزی فریب‌کارانه با دل‌شکستنی در پایان» توصیف کرد.

هر وقت جنگ و تفکیک دردناک وجود دارد، هیچ برنده‌ای از جمله انسان و موجودات دیگر وجود نخواهد داشت.

آدم و حوا تسلیمِ فریبندگی یک انجیر شدند، میوهٔ وسوسه، اشتیاق و شهوت. نه، آن‌ها فریب یک سیب را نخوردند. قصد ندارم گیاهی را تحقیر کنم، اما یک سیب ساده چه شانسی در برابر انجیر هوسناکی دارد که هنوز، امروز، مدت‌ها پس از گناه اولیه، طعم بهشت گمشده را دارد؟

اصلاً کار عاقلانه‌ای نیست که عاشق کسی شوید که از نوع و جنس شما نیست، کسی که فقط زندگی‌تان را پیچیده می‌کند، مسیر روزمرهٔ زندگی‌تان را مختل می‌سازد و حس تعلق و ثبات شما را ضایع می‌کند، اما با همهٔ این حرف‌ها، هر کسی که انتظار دارد عشق عاقلانه باشد، شاید، هرگز، عاشق نبوده است.

برای اینکه انسان‌ها بتوانند با چیزی غیر از خودشان ارتباط برقرار کنند و واقعاً آن را دوست داشته باشند، باید با یک چهره در ارتباط باشند، تصویری که حتی‌المقدور به‌مثابهٔ آینه‌ای برای آن‌ها عمل کند. هر چه چشمان یک حیوان مشهودتر باشد، حس همدردی بیشتری می‌تواند از سوی انسان دریافت کند.

اگه اون نمی‌فهمه که تو تا چه حد ویژه و یگانه‌ای، لیاقت یه ذره از توجهت رو هم نداره

گذشته یه آینهٔ تاریک و غیرعادیه. وقتی بهش نگاه می‌کنی، فقط دردهات رو می‌بینی. اونجا برای درد کس دیگه‌ای جایی وجود نداره.

یادت باشه نصیحت خوب، همیشه، ناراحت‌کننده است و نصیحت بد، هیچ وقت، ناراحت‌کننده نیست. پس، اگه چیزی که می‌گم دلخورت کرد، اون رو یه نصیحت خوب تلقی کن.

خرافات سایه‌های ترس‌های نهفتهٔ ما هستند.

من یک درخت افسرده‌ام. دست خودم نیست، ولی همیشه، خودم را با درختان دیگر باغمان مقایسه می‌کنم ـ درخت زالزالک، بلوط انگلیسی، درخت ارغوان، آلوچهٔ جنگلی. همهٔ این درختان در بریتانیا رشد می‌کنند. از خودم می‌پرسم آیا اینکه از بقیهٔ این درختان افسرده‌ترم به این دلیل است که گیاهی مهاجرم و مثل تمام مهاجران، شبح سرزمین دیگری را با خود حمل می‌کنم؟ یا آیا فقط به این دلیل است که میان انسان‌ها در میکدهٔ پرسروصدایی بزرگ شدم؟

در سراسر جهان، هر جا که جنگ داخلی یا کشمکش قومیتی رخ می‌دهد، برای حل معضلات نزد درختان بیایید، چون این ما هستیم که در سکوت با باقی‌ماندهٔ انسان‌ها هم‌فکر می‌شویم.

«فراموشی دوای هر دردیه.» دفنه اعتراض کرد و گفت: «اما باید به یاد بیاریم تا درمان بشیم.»