کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان

کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان نوشتهٔ تیمور کوران و ترجمهٔ سیدحامد بهشتی است. انتشارات روزنه این کتاب را راهی بازار کتاب کرده است.

درباره کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان

شاید هیچ‌وقت فکرش را هم نمی‌کردید زمانی می‌رسد که مفهوم دروغ و حقیقت تغییر کند و آن‌قدر حاشیه و توضیح به آن متصل شود که دیگر نتوانید متوجه شوید چه چیزی دروغ است و چه چیزی حقیقت. ممکن است بعد از دیدن عنوان کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان این پرسش در ذهنتان شکل بگیرد که منظور نویسندهٔ کتاب از دروغ دقیقاً چیست؟ وقتی شروع به خواندن کتاب می‌کنید، متوجه می‌شوید نویسنده از اصطلاح تحریف ترجیحات استفاده کرده است. چرا از عبارت پیچیده‌ای مانند تحریف ترجیحات استفاده می‌کند؟ آیا دروغگویی بیان‌گر همان منظور نیست؟ تحریف ترجیح گونه‌ای دروغگویی است، اما مفهومی خاص‌تر دارد. سربازی را در نظر بگیرید که به فرمان مافوقش شهروندان غیرمسلح را می‌کشد. سال‌ها بعد وی حاضر به قبول نقشش در آن کشتار نیست. اگر او شخصاً مخالف این قساوت بوده و تنها به منظور پرهیز از تبعات سرپیچی از فرمان مافوق در دادگاه نظامی، در کشتار شرکت کرده است، دروغش دربارۀ نقشی که در کشتار داشته تضادی با احساسات واقعی او نسبت به قربانیان نخواهد داشت. با توجه به اینکه او هیچ خصومتی با آنان نداشته، نمی‌توان گفت در اینجا تحریف ترجیح رخ داده است. تحریف ترجیح به‌طور مشخص متوجه دخل و تصرف در تلقی دیگران از انگیزه‌ها یا ذهنیات فرد است، مانند وقتی که شما با تحسین میزبانتان باعث شدید او تصور کند سلیقۀ مشترکی با هم دارید. تحریف ترجیح با خودسانسوری، یعنی سرکوب افکار بالقوه مذموم شخص، نیز متفاوت است. تحریف ترجیح در اینجا مفهومی و‌سیع‌تر به حساب می‌آید. اگر شما در بحث از دکوراسیون خانه میزبان صرفاً سکوت می‌کردید، این به‌معنای خودسانسوری بود. شما با تظاهر به پسندیدن دکوراسیون، کاری بیش از صرفاً خودسانسوری انجام داده‌اید. در این حالت شما عامدانه نظری غیرواقعی‌بیان کرده‌اید. دو عبارت متداول دیگر که رابطۀ نزدیکی با تحریف ترجیح دارند عدم صمیمیت و دورویی هستند. آنچه که تحریف می‌شود می‌تواند یک ترجیح، دانش یک فرد، یا یک ارزش باشد. 

نویسنده بعد از توضیح این اصطلاح، با ارائهٔ آمار، ارقام، نمودار، جدول و اطلاعات فراوان دربارهٔ حوادث سیاسی و اجتماعی مدنظرش در برهه‌هایی تاریخی، توضیح می‌دهد که در کشورهای دموکراتیک می‌توان برخی رویدادهای اقتصادی و سیاسی را پیش‌بینی کرد و درمقابل، در کشورهایی با ساختارهای توتالیتر و دیکتاتوری، از وقوع انقلاب یا حوادثی مشابه غافلگیر شد. او توضیح می‌دهد که چگونه برخی کشورها به تحریف ترجیحات دست می‌زنند و از این روش برای رسیدن به خواسته‌های خود استفاده می‌کنند و برخی دیگر از کشورها نمی‌توانند به این عمل دست بزنند.

تیمور کوران در یک بازهٔ وسیع‌تر توضیح می‌دهد که فشار اجتماعی باعث می‌شود ما انسان‌ها هنگام بازگوکردن نظراتمان دست به انحراف ترجیحات یا تحریف ترجیحات بزنیم. درنهایت، باید به این موضوع دقت کنیم که استفادهٔ ما از این روش آیا مطابق با خواستهٔ نهایی ما هست یا نه و آیا فایده‌ای هم دارد؟

خواندن کتاب کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان برای کسانی که دوست دارند حوادث و رویدادهای سیاسی و اقتصادی را پیش‌بینی کنند و رویدادهای آینده را حدس بزنند و از آن در تحلیل‌ها و رفتارهای خود استفاده کنند، بسیار مفید است.

بخشی از کتاب حقایق نهان، دروغ های عیان

گزارۀ ما لاجرم همچنان از وقوع انقلابات جدید غافلگیر خواهیم شد را می‌شد به‌سادگی با ساخت مدلی که بتواند انقلاب‌های آینده را پیش‌بینی کند از اعتبار انداخت. رشته‌ای از پیش‌بینی‌های موفق در رابطه با مکان‌ها و زمان‌های انقلابات آینده نشان خواهد داد که، برخلاف استدلال من، تحریف ترجیحات مانعی بر سر راه پیش‌بینی دقیق نیست. جک گلدستون بر این باور است که به‌رغم موانع دشوارکنندۀ مشاهدۀ نقطه‌نظرات نهان، شناسایی «شرایط عینی» انقلاب امکان‌پذیر است. اگر چنین نظری صحیح باشد مدل ساختاری-جمعیت‌شناسانۀ وی (یا مدلی دیگر) باید بتواند امکان پیش‌بینی‌هایی دقیق از این قبیل فراهم سازد: «کشور الف سه سال دیگر دستخوش شورش‌هایی عظیم خواهد شد.» یا «در دهۀ‌آینده کشورهای، ب، ج، و د به‌لحاظ سیاسی پایدار باقی خواهند ماند، در حالی‌که وضعیت در کشورهای ه و و چنین نخواهد بود.» البته اگر روند رویدادها چنین پیش‌بینی‌هایی را بی‌اعتبار کنند، نمی‌توان عجولانه نتیجه گرفت که منشاء خطا تحریف ترجیحات بوده است. هر چیزی که اطلاعات دربارۀ انگیزه‌های انقلابی افراد را پنهان کند یا فهمیدن آنها را محدود سازد، می‌تواند موجب بروز خطا در پیش‌بینی شود. در کنار تحریف ترجیحات، شاید مشاهدۀ عواملِ ساختاری تعیین‌کننده در وفاداری سیاسی با موانعی مواجه یا برآورد اقتضائات سیاسیِ نارضایتی‌های شناخته‌شده دشوار باشد.

بنابراین با وجود آنکه پیش‌بینی‌های مستمراً ناموفق، اعتبار ادعای گلدستون را از بین خواهند برد، اما به‌خودی خود اعتبار مدل ترجیح دوگانه را تأیید نخواهند کرد. با این وجود توجه داشته باشید که من صرفاً مدعی نشدم که ما از وقوع انقلاب‌ها غافلگیر خواهیم شد. دیگر مدعای من آن بود که چنین غافلگیری‌هایی در کشورهایی که به‌لحاظ سیاسی سرکوب‌گر هستند رخ خواهد داد. در کشورهای دارای سنت دموکراتیک، گلایه‌ها از نظام، به صورتی نسبتاً آزادانه بیان می‌شوند. بنابراین در این کشورها اندازه‌گیری دورنمای ثبات مستمر آسان است. متقابلاً در ممالکی که سنت دموکراتیک ضعیفی دارند امکان ردگیری نارضایتی‌های مردم علیه نظام سیاسی به‌شدت محدود می‌شود. اگر تحریف ترجیحات در واقع عامل اساسی غافلگیری ما از وقوع انقلاب‌هاست، چنین غافلگیری‌هایی در درجۀ نخست در دیکتاتوری‌ها و دموکراسی‌های ضعیف یا تازه‌تأسیس رخ خواهند داد.